zaterdag 16 november 2013

Financiële voorspellingen; aflevering "Goldandglory"

Zes maand geleden alweer twitterde Goldandglory dat hij in de Dow Jones en de Nikkei een serieuze top "zag" (1), die er niet alleen nog prompt kwam ook, maar er drie weken later alleen maar nog prominenter bijlag (2). Zodat ik - die tenslotte altijd volhoud dat financiële voorspellingen nauwelijks, lees gerust: helemaal niet te maken zijn - die tweede post besloot met de welgemeende hoop dat hij flink short was gegaan.

Mijn eerste post begon met de toegeving dat het voor mijn filosofie nogal goedkoop was om dat te bekritiseren. Als de koersen "een week, een maand later" een pak lager zouden staan, dan ziet mijn filosofie immers nog altijd iemand die "met een dobbelsteen zal gooien, aankondigt dat het een zes zal worden, en vervolgens nog gelijk krijgt ook". Terwijl, als de koersen een pak hoger zouden staan, ik minstens één voorbeeld heb van iemand die voorspellingen maakt en zich "een week, een maand later" gewoon even stil houdt... En in de wetenschap die economie heet kraait er nooit een haan naar.

Laten we eerst eens kijken hoe het er zes maand later uitziet. Ik kies als periode een jaar, om de zes maanden voorafgaand aan Goldandglory's tweet ook mee te geven. Hier is de Dow Jones, met de top van 23 mei zeer ruwweg aangeduid:



En hier is de Nikkei, waarbij het echt niet nodig is om het punt waar Goldandglory zijn aankondiging deed er bij te zetten: het is daar, precies bonk er op (en sterker nog, aan de vooravond ervan), waar je die enorme top gewoon ziet:



En dus opnieuw: knap werk, als je die eerste zes maanden Nikkei (en Dow ook, overigens) ziet, om dan zo nauwkeurig te kunnen zeggen dat het vat af is. Ikzelf zou het nog niet proberen. Dat blijft ook "knap werk" als je naar de latere zes maanden kijkt. Zeker, het lijkt er op dat het niet de des te grotere crisis is geworden die Goldandglory in de dagen en weken erna ook voorspelde:



Maar dat is in feite alleen maar wat hij ook voorspelde:



Alweer: bonk er op; zij het dat er van die "devaluatie Yen" niet erg veel gekomen is:

 

Juist sinds de top kan je zeggen dat de devaluatie van de yen juist is opgehouden - maar de voorspelling die er op gebaseerd was kwam toch uit! En een paar weken later kregen we toch ook...



 ... terwijl, altijd achteraf bekeken, natuurlijk, het er eerder naar uitziet dat die crash er nooit gekomen is; misschien toch wel juist omdat er een "gezonde marktcorrectie" was?

Alles bij elkaar, in mijn wereld die zo grondig onvoorspelbaar is, is Goldandglory het beste dat me zo direct voor de geest komt. Maar filosofisch gesproken is veel interessanter dan de hoeveelheid gelijk of ongelijk de vraag hoe het juist onze fouten zijn waarmee we vorderingen maken. Oeroud cliché: zonder Newtons foute theorie (bijvoorbeeld: "F = m x a" heeft geen factor voor tijd en houdt dan ook geen rekening met de beperkingen opgelegd door de lichtsnelheid) hadden we ook geen opstapje naar de twintigste eeuw gehad.

Dat is waar "de mannen zich scheiden van de jongens"; waar mensen kunnen proberen het "politiek vervuild denken" (3) te overstijgen - maar het moet niet, natuurlijk. Ik kan vanzelfsprekend niet voor Goldandglory spreken. Stonden al die dingen er omdat er nu eenmaal een crisis moet en zal komen, tot we allemaal weer zijn overgeschakeld op de goudstandaard? Of is dit een wereld waarin we proberen te ontdekken wat het betekent als de voorspelde hausse van de Nikkei er ondanks de verdere daling van de yen toch komt?

----------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2013/05/de-golven-en-het-getij-economie-en.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2013/06/het-begint-toch-al-een-mooie.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2013/11/herinner-je-je-die-politieke-vervuiling.html

maandag 11 november 2013

Het kwam, weer eens, niet goed!

Af en toe trekt de "Bear and Bull" blog van de krant De Tijd me wel aan: meestal een doordacht hoofdartikel waarna wel eens boeiende commentaren volgen. Dus toen er weer eens één aankwam die me wel interesseerde (1), ben ik er maar weer eens ingesprongen, toen ik het volgende oud strijdros zag staan, uit de mond van "de Tsjechische econooom Tomáš Sedláček":

"Mensen in het Krugman-kamp pleiten ervoor meer schulden aan te gaan, zodat de groei weer aantrekt, zodat we de schulden beter kunnen terugbetalen. Ik probeer zo trouw mogelijk te blijven aan hun redenering. Neem het middelste deel van de zin eens weg. Meer schulden aangaan, om beter de schulden te kunnen terugbetalen. Dat krijg je toch niet uitgelegd?"

Oeioeioei, dat is weer dat "meer schulden om schulden te bestrijden" idee! Daar heb ik het al eerder over gehad (2), maar intussen was dat al genoeg rijpt om het allemaal veel korter te zeggen. Dus hier komt wat ik er op geantwoord heb, zij het helaas nogal verminkt door het feit dat "Bear and Bull" geen alinea's herkent:

"Tja, als je een inzicht kan bekritiseren door er “eens” de essentie van “weg te laten”…

Ik probeer het ook eens!

We enten het organisme in met een bepaalde bacterie…
… met als gevolg dat het organisme weerstand opbouwt…
… zodat het nu zelf de bacterie kan verslaan!

Maar weet je, “dat krijg je toch niet verkocht”? Want als je nu eens het middelste deel weglaat – dan krijg je toch “bacteriën om bacteriën te verslaan”? En wie gelooft dààr nu in…?"

Maar o wee, het komt, weer eens, niet goed! Sommige dingen zijn, weer eens, zo onaantastbaar waar dat zelfs de simpelste tegenwerpingen de giftigste oprispingen te zien geven. Ach, als je het zelf wil zien, ik zou zeggen, volg de link in voetnoot (1).

-------------------------------
(1) http://www.tijd.be/bear_and_bull/Kan_een_beetje_inflatie_de_wereld_redden.9429452-7467.art
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/08/meer-schulden-om-een-schuldcrisis-te.html
EN http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/12/meer-wapens-om-een-crisis-die-door.html

Ik zag de eenden drijven op het water...

Een heldere hemel, een late ochtend in november. Met de wagen door een bebouwde kom passeer ik een over een brug, zo'n in een boog gebouwd stenen ding dat zich verheft boven het water. Het tempo is langzaam en over de lage leuning heen zie ik een formatie eenden, drijvend in het spiegelende water, in een formatie die me deed denken aan de "V" van "vlucht". Ze dobberen met de kop in mijn richting gekeerd, dus ze zullen me "gezien" hebben, daar in mijn metalen bakje op de brug, netjes in de rij tussen die andere stalen bakjes.

Tenminste voor zover "gezien" hier betekent wat het zou betekenen indien daar Homo sapiens exemplaren aan het kijken waren. Ik weet niet welke effecten eenden ondergaan als gevolg van verstandelijke vermogens of fysiologische invloeden. Maar zelfs als hun beeld precies hetzelfde is als wat wij mensen zien... Het grijze water, de voorbijdrijvende stukken hout of wegwerpmateriaal, de oevers en de lucht zullen hen vertrouwd geweest zijn, maar de betekenis van bruggen en auto's is een andere zaak.

Opeens voelde ik mezelf in de positie van de eenden tegenover de rest van het universum. Ik zit te kijken tegen de lucht aan, die me nog vertrouwd is, waarachter ik de sterren weet, op hun beurt gegroepeerd in melkwegen, op hun beurt gegroepeerd in clusters... En hoe groter de schaal wordt, hoe minder we ervan afweten: maar dat belet niet dat heel die enorme realiteit even onverstoorbaar aanwezig blijft als de brug waarnaar de eenden zich laten afdrijven.

De verhouding tussen de artefacten van onze post-industriële samenleving en een stel dobberende eenden is groot, maar de verhouding tussen het universum - zelfs dat mogelijk maar minuscule schilfertje dat voor ons zichtbaar is, zich afspelend sinds wat wij de Big Bang noemen - en onszelf is nog ondenkbaar veel groter.

En valt het je ook op dat we ons daar nooit enige zorgen over maken?