Meer nog dan bij vorige gelegenheden toen ik de jongste nieuwsbrief (1) van onze VZW onder ogen kreeg moest ik terugdenken aan onze eigen Europese middeleeuwen. Dat zal in de oren van de meeste mensen misschien erg denigrerend klinken. De oren van de meeste mensen hebben het mis. Heel, heel erg mis.
Wat je goed voor ogen moet houden is dat het Europa van pakweg het jaar 1000 AD nogal representatief was voor de economische geschiedenis van heel de mensheid. Een heel kleine elite - zeg, enkele percenten? - leeft van dat absolute beetje dat ze kunnen afschrapen van al de rest, die daarmee net genoeg overhouden om niet van honger van te sterven: en dat is waarmee de kastelen zoals dat van Godfried van Bouillon werd gebouwd (2). Ik zou zeggen, ga daar zelf maar eens kijken of je deel had willen uitmaken van die "elite". En toch was het een kwestie van enkele eeuwen (op millennia van menselijke geschiedenis) en dat stelletje boeren en laten met af en toe een baron en heel veel oorlog reikte naar het doorbreken van het armoede evenwicht.
Onze VZW, dat was dat clubje liefhebbers en idealisten dat toch een heel klein beetje wilde meewerken aan het verbeteren van de toestanden in Afrika. Op zijn beurt geïnspireerd door het idee van "Save the bonobo's!" (waar ik ook nog altijd aan bijdraag, voor 't geval je je dat afvroeg) leggen we met ons clubje 2.50 ero per maand bijeen, en dat gaat naar een stel dorpjes in Kameroen, niet toevallig naast een project van de Antwerpse Zoo, maar laat dat een ander verhaal zijn.
Dus misschien herinner je je nog wel de posts uit deze rubriek (3), over hoe "we" de lokale mensen wilden leren overschakelen van jagen op bijen naar telen van bijen? Of hoe dat ongeveer neerkwam op het verschil tussen jager-verzamelaars en landbouwers? En misschien herinner je je nog wel dat "we" parallel daarmee heksentoeren uithaalden om dat lagere schooltje in leven te houden, dat de lokale ouders wel probeerden te onderhouden, maar zonder daar echt in te slagen?
In dat geval weet je ook nog dat we daar een jaar of wat geleden de aandacht van een ietwat grotere speler mee wisten te trekken, en dat het bereik van het schooltje raakte uitgebreid, en, veel belangrijker nog, werd gestart met de bouw van een heuse middelbare school, gericht op landbouwstudies. Ja, we zitten nu eenmaal dicht bij die Europese middeleeuwen, hé, voorlopig geen "Silicon Valley". Hoe dan ook, de gebouwen raken stilaan af en tegen januari kunnen de eerste studenten er in! Misschien moet ik het nog eens zeggen, we praten nu ook wel een beetje over het werk van die "ietwat grotere partner" (goede verstaander, half woord, cetera).
Maar toch... Ik heb altijd duidelijk gezegd dat ik durf opscheppen omdat ik er zelf geen verdienste aan heb, maar die paar vrijwilligers die daar met onze VZW toch maar de basis voor gelegd hebben, dat is toch een heel ander soort mensen dan ik. Ik zou zeggen, voor de bijhorende verhalen, over hoe je zoiets opzet in een wereld zonder fatsoenlijke wegen, zonder fatsoenlijke markten, met soms schaarse fondsen (had ik het al over middeleeuws Europa gehad?) stel ik voor dat je eens een kijkje op die nieuwsbrief neemt. De voortdurende ups en downs van het bijenverhaal... De opzet van nu ook een medische post; wat een verbetering in vergelijking met het subsistentietijdperk... En een serie foto's van de vorderingen met de gebouwen: het staat er allemaal in. En zo zien we letterlijk voor onze ogen gebeuren wat in Europa eeuwen heeft geduurd; het overschakelen van een subsistentieniveau op een veel productievere economie, waar anders dan de romantische kijk beweerde veel minder jacht op dieren en kaalkap van wouden voor nodig is, en waar mensen tenminste een toekomst voor hun kinderen beginnen te zien.
Natuurlijk eindigt de post met de subtiele hint dat er ook weer gespaard wordt voor een aantal nuttige dingen, zoals een waterpomp, installaties voor de recyclage van water of zonnebatterijen: als de lezer zich soms schuldig voelt over het feit dat hij voor al die briljante inzichten van Speels maar Serieus nooit ook maar één cent heeft moeten betalen, dan lijkt dit me wel een goed moment om daar iets aan te doen.
Het rekeningnummer staat er bij. Ikzelf krijg er geen cent van te zien. Maar ik weet wel dat die laatste mededeling volstrekt overbodig was.
----------------------------------------
(1) http://ape-assistance.net/files/2010/03/Nieuwsbrief-apas-nov-012.pdf
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2007/05/de-koek-vergroten-of-verdelen.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/search/label/Onze%20VZW
Posts tonen met het label Onze VZW. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Onze VZW. Alle posts tonen
zondag 23 december 2012
zondag 27 mei 2012
De nieuwe school in Kameroen: een eerste lokaal
Nadat de post van alweer vijf maanden geleden aankondigde dat onze VZW in Kameroen een heuse landbouwschool zou helpen opstarten, krijg ik vandaag de nieuwsbrief waarin een eerste lokaal wordt aangekondigd:
http://ape-assistance.net/files/2010/03/Nieuwsbrief-apas-april-012-72.pdf
Ah, die verhalen over dit soort werk in de brousse. Het is niet dat je even een vrachtwagen tussen de bomen, putten en riviertjes stuurt om een paar ton bakstenen af te leveren, hé. Maar kijk, de maanden zijn weer voorbij gevlogen en de foto's van "gelijkmaken van het terrein" over "betonneren van de vloer" tot "het eerste klaslokaal" staan er gewoon op. Ik zal het eerder gezegd hebben maar het kan niet genoeg herhaald worden: het idee is een bevolking die nu nog leeft van jacht en kaalkap te helpen overschakelen op een meer duurzame landbouw. Vandaar dus dat bijenproject: jager-verzamelaars vernietigen de bijen wanneer ze honing willen, landbouwers proberen ze juist in stand te houden.
Enzovoort.
De bedoeling is dus de aanpak te verbreden. Niet langer hebben we nu dat bijenproject, en niet langer is er een simpel schooltje voor lager onderwijs aan verbonden. Er komt nu ook een plantage, waarbij "we" (1) proberen eerst de eigen voedselproductie veilig te stellen, en pas in tweede instantie aan "cash crops" te gaan doen, dat wil zeggen, gewassen om te verkopen op de markt. Maar ik begrijp dat daar nog hevige conversaties over gevoerd worden; we mogen evenwel onze opinie geven. En naast de plantage is er nu ook het project voor een landbouwschool op "middelbaar" niveau. Soms krijg je toch het gevoel dat een paar energieke mensen echt een verschil kunnen maken...
Altijd leuk om zien is hoe dat bijenproject almaar verder schuift. Onder het label "onze VZW" heb ik al eerder gepraat over de moeizame vorderingen; deze keer gaat het op de nieuwsbrief over de oogst van enkele kilo's hier en enkele kilo daar... Maar we zijn toch een heel eind gekomen in vergelijking met die eerste dromen, intussen alweer jaren geleden. Een apart rubriekje ook over dat schooltje voor lager onderwijs. Blijkt dat de overheid niet altijd vlot met geld over de brug komt, en dat veel schooltjes in de streek leeg staan bij gebrek aan middelen. En dus komen er wel eens delegaties naar "onze" dorpjes om quasi verongelijkt te vragen waarom we niet uitgerekend in hun streek een project hebben opgezet. "Waarom hebben die mensen wel een schooltje voor hun kinderen, en wij niet?".
En je voelt tot in je tenen hoe graag we dat zouden uitbreiden, maar de goede wil is groter dan de budgetten, die voor onze eerste projecten nu eenmaal tot enkele duizenden euro's beperkt bleven, en nu nog altijd beperkt zijn. En dus proberen we informatie uit te wisselen en hopen we dat de plantage, na de voedselzekerheid toch een extra inkomen zal opleveren, en heel misschien, wie weet, komt de dag dat we alsnog kunnen uitbreiden.
En zo voel ik weer tot hier dat enorm contrast tussen wij die hier achter onze computer zitten en mensen die niet weten waar ze de middelen vandaan moeten halen om hun kinderen een toekomst te geven. Maar we kunnen er aan werken, en er wordt ook aan gewerkt, en ik hoop vurig dat er ook in de toekomst aan zal gewerkt worden. Het vraagt tijd, maar zo is het in Europa ook gegaan, destijds, duizend jaar geleden.
---------------------------------
(1) Ik zal ook nog maar eens herhalen dat mijn eigen bijdrage beperkt blijft tot 5 euro per maand en veel verbale steun en af en toe een postje hier. Maar als je er zelf ook een paar eurokes per maand voor over had zouden de mensen dat heel fijn vinden, hoor! Kijk je eens rond op die nieuwsbrief (helemaal onderaan)?
http://ape-assistance.net/files/2010/03/Nieuwsbrief-apas-april-012-72.pdf
Ah, die verhalen over dit soort werk in de brousse. Het is niet dat je even een vrachtwagen tussen de bomen, putten en riviertjes stuurt om een paar ton bakstenen af te leveren, hé. Maar kijk, de maanden zijn weer voorbij gevlogen en de foto's van "gelijkmaken van het terrein" over "betonneren van de vloer" tot "het eerste klaslokaal" staan er gewoon op. Ik zal het eerder gezegd hebben maar het kan niet genoeg herhaald worden: het idee is een bevolking die nu nog leeft van jacht en kaalkap te helpen overschakelen op een meer duurzame landbouw. Vandaar dus dat bijenproject: jager-verzamelaars vernietigen de bijen wanneer ze honing willen, landbouwers proberen ze juist in stand te houden.
Enzovoort.
De bedoeling is dus de aanpak te verbreden. Niet langer hebben we nu dat bijenproject, en niet langer is er een simpel schooltje voor lager onderwijs aan verbonden. Er komt nu ook een plantage, waarbij "we" (1) proberen eerst de eigen voedselproductie veilig te stellen, en pas in tweede instantie aan "cash crops" te gaan doen, dat wil zeggen, gewassen om te verkopen op de markt. Maar ik begrijp dat daar nog hevige conversaties over gevoerd worden; we mogen evenwel onze opinie geven. En naast de plantage is er nu ook het project voor een landbouwschool op "middelbaar" niveau. Soms krijg je toch het gevoel dat een paar energieke mensen echt een verschil kunnen maken...
Altijd leuk om zien is hoe dat bijenproject almaar verder schuift. Onder het label "onze VZW" heb ik al eerder gepraat over de moeizame vorderingen; deze keer gaat het op de nieuwsbrief over de oogst van enkele kilo's hier en enkele kilo daar... Maar we zijn toch een heel eind gekomen in vergelijking met die eerste dromen, intussen alweer jaren geleden. Een apart rubriekje ook over dat schooltje voor lager onderwijs. Blijkt dat de overheid niet altijd vlot met geld over de brug komt, en dat veel schooltjes in de streek leeg staan bij gebrek aan middelen. En dus komen er wel eens delegaties naar "onze" dorpjes om quasi verongelijkt te vragen waarom we niet uitgerekend in hun streek een project hebben opgezet. "Waarom hebben die mensen wel een schooltje voor hun kinderen, en wij niet?".
En je voelt tot in je tenen hoe graag we dat zouden uitbreiden, maar de goede wil is groter dan de budgetten, die voor onze eerste projecten nu eenmaal tot enkele duizenden euro's beperkt bleven, en nu nog altijd beperkt zijn. En dus proberen we informatie uit te wisselen en hopen we dat de plantage, na de voedselzekerheid toch een extra inkomen zal opleveren, en heel misschien, wie weet, komt de dag dat we alsnog kunnen uitbreiden.
En zo voel ik weer tot hier dat enorm contrast tussen wij die hier achter onze computer zitten en mensen die niet weten waar ze de middelen vandaan moeten halen om hun kinderen een toekomst te geven. Maar we kunnen er aan werken, en er wordt ook aan gewerkt, en ik hoop vurig dat er ook in de toekomst aan zal gewerkt worden. Het vraagt tijd, maar zo is het in Europa ook gegaan, destijds, duizend jaar geleden.
---------------------------------
(1) Ik zal ook nog maar eens herhalen dat mijn eigen bijdrage beperkt blijft tot 5 euro per maand en veel verbale steun en af en toe een postje hier. Maar als je er zelf ook een paar eurokes per maand voor over had zouden de mensen dat heel fijn vinden, hoor! Kijk je eens rond op die nieuwsbrief (helemaal onderaan)?
vrijdag 16 december 2011
Kameroen: voor wie me in mijn "mindere kant" aan het werk wil zien...
Af en toe maak je op het internet van die "verbale straatgevechten" mee. De typische ontsporingen van discussies in een volledig open forum, waarin de anonimiteit van het computerscherm maakt dat de simpelste omgangsvormen overboord gaan. En ik geef toe dat ik me daar vaak (vroeger, tenminste, intussen ruim zes jaar geleden) aan bezondigd heb! Het is één van die dingen waarvan ik denk "niet trots op, maar ik mag doodvallen als ik er beschaamd om ga zijn". Het is nu eenmaal wie of wat je bent...
En dus, creationisten, dom links, dom rechts, Eurabië en vele andere... De woedende discussies waarin je op die fora terechtkomt als je dingen zegt die iemand anders absoluut niet wil horen; ik heb een gevoel dat je het eens moet gedaan hebben om te beseffen dat het bestaat. En natuurlijk heb ik er vaak een grote geamuseerdheid bij gevoeld - maar soms ook frustratie, zoals recent, toen ik maar besloot af te druipen in een discussie met een creationist, als gevolg van wat ik een fraaie own goal door een andere deelnemer heb beschouwd: je kan echt niet alles "winnen".
Maar nu had ik eerder onschuldig op de nieuwsgroepen een link gelegd nar mijn jongste postje over Kameroen (1), en... ik had prijs! En omdat het project me nu eenmaal inhoudelijk een beetje aan het hart ligt, en omdat ik de tegenwoordig zeldzame verbale boksmatch niet kon laten... had mijn gesprekspartner ook prijs. Hier is de url:
https://groups.google.com/group/be.politics/browse_thread/thread/b0cd13a93dccf249?hl=nl#
(Misschien is het het gemakkelijkst als je nogal rechts bovenaan "opties" klikt, en dan eerder links bovenaan "weergave als structuur".)
Nu, ik geef toe dat het niet "mijn beste kant" is, hoor. Maar laten we proberen een zilveren rand aan een donkere wolk te ontwaren. Het komt zeer zelden voor dat iemand nu eens werkelijk niets, maar dan ook niets, heeft bij te dragen. Zelfs van de creationisten heb ik vaak veel geleerd. Als iemand van de nadenkende lezers (het voordeel van een weinig gelezen blog als dit: zonder stroopsmeerderij kan ik zeggen dat er nauwelijks andere zijn!) me kan vertellen wat ik hiervan moet proberen mee te nemen: altijd bereid over een beetje kritiek na te denken!
-----------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2011/12/gunstige-tekenen-uit-kameroen.html
En dus, creationisten, dom links, dom rechts, Eurabië en vele andere... De woedende discussies waarin je op die fora terechtkomt als je dingen zegt die iemand anders absoluut niet wil horen; ik heb een gevoel dat je het eens moet gedaan hebben om te beseffen dat het bestaat. En natuurlijk heb ik er vaak een grote geamuseerdheid bij gevoeld - maar soms ook frustratie, zoals recent, toen ik maar besloot af te druipen in een discussie met een creationist, als gevolg van wat ik een fraaie own goal door een andere deelnemer heb beschouwd: je kan echt niet alles "winnen".
Maar nu had ik eerder onschuldig op de nieuwsgroepen een link gelegd nar mijn jongste postje over Kameroen (1), en... ik had prijs! En omdat het project me nu eenmaal inhoudelijk een beetje aan het hart ligt, en omdat ik de tegenwoordig zeldzame verbale boksmatch niet kon laten... had mijn gesprekspartner ook prijs. Hier is de url:
https://groups.google.com/group/be.politics/browse_thread/thread/b0cd13a93dccf249?hl=nl#
(Misschien is het het gemakkelijkst als je nogal rechts bovenaan "opties" klikt, en dan eerder links bovenaan "weergave als structuur".)
Nu, ik geef toe dat het niet "mijn beste kant" is, hoor. Maar laten we proberen een zilveren rand aan een donkere wolk te ontwaren. Het komt zeer zelden voor dat iemand nu eens werkelijk niets, maar dan ook niets, heeft bij te dragen. Zelfs van de creationisten heb ik vaak veel geleerd. Als iemand van de nadenkende lezers (het voordeel van een weinig gelezen blog als dit: zonder stroopsmeerderij kan ik zeggen dat er nauwelijks andere zijn!) me kan vertellen wat ik hiervan moet proberen mee te nemen: altijd bereid over een beetje kritiek na te denken!
-----------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2011/12/gunstige-tekenen-uit-kameroen.html
maandag 12 december 2011
Gunstige tekenen uit Kameroen!
"We hebben al een tijdje niets meer over je project in Kameroen gehoord", zei laatst een collega van me, en ik moet zeggen (en ik heb het dan ook gezegd) het deed me plezier. "Komt het dan niet over als een nogal obligaat nummertje gezeur?" vroeg ik me luidop af, en ook "lijkt het niet teveel op een niet al te verdoken gebedel om steun?". Oh ja, daar leek het op, gaf de collega opgeruimd toe, maar alles bij elkaar had het toch ook wel iets boeiends - en hoewel hij er nog niet was toe gekomen de 3 euro per maand (je ziet dat dus echt niet in je financiën, hé, en ik kan het weten...) te storten (dit was overigens wéér zo'n nauwelijks verdoken hint: see?) deed het me toch plezier. Want tenslotte, je weet maar nooit...
Wel, voor ik vreselijk begin op te scheppen toch maar eens herhalen dat het al lang niet meer "mijn" project is. Misschien heb je het eerder een beetje gevolgd op deze site (1), maar vanuit een initiatief dat ik lang geleden mee heb opgericht hebben een groepje andere vrijwilligers, met van mijn kant alleen verbale steun, een project opgericht om net buiten de rand van een reservaat in Kameroen een klein ontwikkelingsproject op te zetten. "Buiten de rand" omdat je een extra stuk natuur beschermt als je mensen alternatieven voor de jacht en de kaalkap biedt, op een plaats waar ze wel mogen jagen en kappen. En dus verscheen er, ergens vanaf 2006, een bijenteeltproject en een dorpsschooltje, in dat gebied net buiten het reservaat.
Het was leerzaam, hoewel ik er dus niet zelf bij was, uit eerste hand te horen vertellen hoe het allemaal heel "Afrikaans" ging. OK, je hebt dus je boom verworven waar je bijenkasten van gaat maken. Ga je gang! De boom weegt honderdduizend ton, en dit is Afrika. Oh, je hebt geen bijl? Tja... Hmmmm. Nja, met je blote handen zal het moeilijk gaan... Maar anderzijds, er waren dus wel kandidaat imkers, en de mensen begonnen uit verdere omstreken naar het project te komen omdat ze ook probeerden uit de armoede weg te komen, dus zelfs als er moeilijkheden waren...
Moeilijkheden zijn er om overwonnen te worden, en in onze jongste nieuwsbrief kan je bevestiging lezen van wat we eerder zagen aangekondigd: de kasten groeien, er zijn nu 26 echte imkers, en er ontstaan allerlei activiteiten, zoals een atelier voor nieuwe kasten, pogingen om bedrijfjes op te zetten voor de productie van allerhande materiaal... Ook het bijgaande schooltje leek al in eerdere berichten de kinderziektes (waarvan ik me nog bepaalde verhalen uit de beginperiode herinner...) te overwinnen, want we hebben de foto's met "voor" en "na" zien passeren, en ik moet zeggen, ik denk dat een paar mensen echte mirakels hebben verricht.
En dat zelfs in die mate dat ze sponsoring hebben gevonden voor een nieuw onderwijsproject. Er komt in het groepje dorpjes uit ons werkgebied een heuse landbouwschool! De bedoeling is de mensen een almaar bredere zelfredzaamheid te bezorgen, want als de bijen het niet goed zouden doen, dan kunnen ze naar rijst diversifiëren, of naar cacao, palmolie en kleinvee. En als terzijde, verbonden aan de school is er nu al een cacaoplantage, waar dorpelingen die het schoolgeld financiëel niet kunnen bolwerken nu ook in natura hun bijdrage kunnen leveren. En zo zie je stilaan iets op gang komen, waarvan je alleen maar kan hopen dat de kwetsbaarheid die heel het systeem ongetwijfeld nog heeft niet zomaar wordt weggevaagd door één of andere crisis - maar dat in ieder geval, als er ooit een geschiedenis kan geschreven worden van een succesrijke ontwikkeling, zal passeren langs eerste stapjes die er uitzien zoals het er nu uitziet.
Behalve een bijenproject en een schooltje dus nu ook nog een landbouwschool; "hoger onderwijs", zeg maar, en als je je weer eens iets laat wijsmaken over de "luie Afrikanen" denk je maar eens terug aan de mensen die om 05.00 uur in hun dorp vertrokken om na 5 uur te voet om 10.00 in de school aanwezig te zijn, en daarna te voet opnieuw naar huis. Zijn er nog pendelaars onder de lezers? Vragen, iemand?
We zijn ver gekomen, sinds die tijden van kaalkap en "bushmeat". Ik denk, en ik mag het zeggen want de waarheid is dat ik er zelf geen vinger voor uitsteek, dat een paar mensen, met onze eigen Raymonde op kop, hier echte mirakels verrichten, en en passant tonen dat je met een hoop energie en het geduld en doorzettingsvermogen van een flinke gletsjer ongelofelijke dingen kan bereiken. En ik vermoed, sprekend als papa van drie kindjes, dat mensen die hun kinderen horen huilen en niet weten wat ze ze te eten kunnen geven, vinden dat die bescheiden vrijwilligers die hun werk wel nooit in de grote aandacht zullen zien komen, echt wel heel veel verschil kunnen maken.
Oh ja, dat van dat "geen vinger uitsteken"... Ik stort wel mijn vijf euro per maand, natuurlijk. En omdat ik dat met een permanente overschrijving doe voel ik dat echt niet. Maar ergens in de wereld... ("kindjes... honger...) voelt iemand het wel. Nog een paar van dat soort kleine maar vaak erg stabiele bijdragen zijn heel zeker welkom. De welwillende lezer vindt er meer over in de url van voetnoot (3).
-------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/search/label/Onze%20VZW
(2) http://ape-assistance.net/files/2010/03/Nieuwsbrief-apas-Decembercmp1200.pdf
(3) http://ape-assistance.net/steun/
Wel, voor ik vreselijk begin op te scheppen toch maar eens herhalen dat het al lang niet meer "mijn" project is. Misschien heb je het eerder een beetje gevolgd op deze site (1), maar vanuit een initiatief dat ik lang geleden mee heb opgericht hebben een groepje andere vrijwilligers, met van mijn kant alleen verbale steun, een project opgericht om net buiten de rand van een reservaat in Kameroen een klein ontwikkelingsproject op te zetten. "Buiten de rand" omdat je een extra stuk natuur beschermt als je mensen alternatieven voor de jacht en de kaalkap biedt, op een plaats waar ze wel mogen jagen en kappen. En dus verscheen er, ergens vanaf 2006, een bijenteeltproject en een dorpsschooltje, in dat gebied net buiten het reservaat.
Het was leerzaam, hoewel ik er dus niet zelf bij was, uit eerste hand te horen vertellen hoe het allemaal heel "Afrikaans" ging. OK, je hebt dus je boom verworven waar je bijenkasten van gaat maken. Ga je gang! De boom weegt honderdduizend ton, en dit is Afrika. Oh, je hebt geen bijl? Tja... Hmmmm. Nja, met je blote handen zal het moeilijk gaan... Maar anderzijds, er waren dus wel kandidaat imkers, en de mensen begonnen uit verdere omstreken naar het project te komen omdat ze ook probeerden uit de armoede weg te komen, dus zelfs als er moeilijkheden waren...
Moeilijkheden zijn er om overwonnen te worden, en in onze jongste nieuwsbrief kan je bevestiging lezen van wat we eerder zagen aangekondigd: de kasten groeien, er zijn nu 26 echte imkers, en er ontstaan allerlei activiteiten, zoals een atelier voor nieuwe kasten, pogingen om bedrijfjes op te zetten voor de productie van allerhande materiaal... Ook het bijgaande schooltje leek al in eerdere berichten de kinderziektes (waarvan ik me nog bepaalde verhalen uit de beginperiode herinner...) te overwinnen, want we hebben de foto's met "voor" en "na" zien passeren, en ik moet zeggen, ik denk dat een paar mensen echte mirakels hebben verricht.
En dat zelfs in die mate dat ze sponsoring hebben gevonden voor een nieuw onderwijsproject. Er komt in het groepje dorpjes uit ons werkgebied een heuse landbouwschool! De bedoeling is de mensen een almaar bredere zelfredzaamheid te bezorgen, want als de bijen het niet goed zouden doen, dan kunnen ze naar rijst diversifiëren, of naar cacao, palmolie en kleinvee. En als terzijde, verbonden aan de school is er nu al een cacaoplantage, waar dorpelingen die het schoolgeld financiëel niet kunnen bolwerken nu ook in natura hun bijdrage kunnen leveren. En zo zie je stilaan iets op gang komen, waarvan je alleen maar kan hopen dat de kwetsbaarheid die heel het systeem ongetwijfeld nog heeft niet zomaar wordt weggevaagd door één of andere crisis - maar dat in ieder geval, als er ooit een geschiedenis kan geschreven worden van een succesrijke ontwikkeling, zal passeren langs eerste stapjes die er uitzien zoals het er nu uitziet.
Behalve een bijenproject en een schooltje dus nu ook nog een landbouwschool; "hoger onderwijs", zeg maar, en als je je weer eens iets laat wijsmaken over de "luie Afrikanen" denk je maar eens terug aan de mensen die om 05.00 uur in hun dorp vertrokken om na 5 uur te voet om 10.00 in de school aanwezig te zijn, en daarna te voet opnieuw naar huis. Zijn er nog pendelaars onder de lezers? Vragen, iemand?
We zijn ver gekomen, sinds die tijden van kaalkap en "bushmeat". Ik denk, en ik mag het zeggen want de waarheid is dat ik er zelf geen vinger voor uitsteek, dat een paar mensen, met onze eigen Raymonde op kop, hier echte mirakels verrichten, en en passant tonen dat je met een hoop energie en het geduld en doorzettingsvermogen van een flinke gletsjer ongelofelijke dingen kan bereiken. En ik vermoed, sprekend als papa van drie kindjes, dat mensen die hun kinderen horen huilen en niet weten wat ze ze te eten kunnen geven, vinden dat die bescheiden vrijwilligers die hun werk wel nooit in de grote aandacht zullen zien komen, echt wel heel veel verschil kunnen maken.
Oh ja, dat van dat "geen vinger uitsteken"... Ik stort wel mijn vijf euro per maand, natuurlijk. En omdat ik dat met een permanente overschrijving doe voel ik dat echt niet. Maar ergens in de wereld... ("kindjes... honger...) voelt iemand het wel. Nog een paar van dat soort kleine maar vaak erg stabiele bijdragen zijn heel zeker welkom. De welwillende lezer vindt er meer over in de url van voetnoot (3).
-------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/search/label/Onze%20VZW
(2) http://ape-assistance.net/files/2010/03/Nieuwsbrief-apas-Decembercmp1200.pdf
(3) http://ape-assistance.net/steun/
Abonneren op:
Posts (Atom)
