Vandaag wordt peuter Thomas drie jaar. Je begrijpt dat de feestelijkheden zich gisteren in dat schitterende familiefeestweer hebben afgespeeld, maar vandaag trekt de versgebakken kleuter Thomas met een kroon op zijn hoofd en een mand vol koekjes naar school, alwaar hij zich een volle dag in het zonnetje kan laten zetten. En zo passeren wij weer één van die weemoedige mijlpalen van het leven, waarin het leven met al die vorderingen weliswaar iets gemakkelijker wordt, maar waarin er het besef is: ze zijn toch zo schattig als ze zo klein zijn.
Peuter Thomas had al een klein houten treinbaantje met enkele wagonnetjes, en zijn verjaardagscadeau bestond uit een hele set uitbreidingen met bruggen en wissels, met verlengstukken en bochten, en een tweede set locomotief en wagentjes. Voor zijn laatste dag zette peuter (het gebeurde immers nog gisteren, toen hij nog peuter was) Thomas zich aan het werk, en in feite heeft hij er al enorm veel aan geprutst en gedaan, en behalve om cadeautjes van andere familieleden in ontvangst te nemen en om vleesjes te eten keek hij nog nauwelijks op of om.
Ik kan nu al aankondigen dat de wereld zonet een vrolijke en opgewekte kleuter rijker is geworden, die graag loopt te zingen en prachtig met zijn armpjes zwaaiend de wereld met al zijn attracties verkent. Hij is geweldig gegroeid van zijn peuterklasje, die toenmalige peuter Thomas, en hoewel hij nog altijd moeilijk uit zijn woorden komt is er genoeg evolutie om ons geen zorgen te maken.
En dus wensen we de nieuwe kleuter Thomas van harte een gelukkige verjaardag, en dat er nog zeer, zeer vele verjaardagen mogen volgen. Kleuter Thomas, je was een ongelofelijke peuter, een peuter zoals we er iedereen één zouden toewensen, en we zijn ervan overtuigd dat je een even goedgemutste en actieve kleuter zal zijn als je zus. We zien het allemaal al helemaal zitten!
Posts tonen met het label Kleuter Sarah en Peuter Thomas en Baby Simon. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Kleuter Sarah en Peuter Thomas en Baby Simon. Alle posts tonen
maandag 28 juni 2010
dinsdag 22 juni 2010
Geleidelijke verbeteringen
Kleuter Sarah: "papa, zeg eens heel snel ijsje ijsje ijsje?"
Papa (heel snel): "IJsje-ijsje-ijsje!"
Kleuter Sarah (met van verwachting blinkende oogjes): "Papa is een...???"
Papa: "Jongen!"
Ja, zeg. Papa is niet zo dom als hij er uitziet (gelukkig maar). En daarbij, papa kende deze al, al wil hij dat natuurlijk nooit toegeven. Dat is nog maar vier jaar oud, maar dat moet zich niet te slim gaan vinden. Laat ze maar voelen wie de baas is!
Kleuter Sarah is overigens ook nog altijd erg vaak bezig met het thema "sterven". Maar toch denk ik dat mijn aanpak van destijds (1) redelijk gewerkt heeft, want meestal praat ze er nu even terloops over als over de lange zomeravonden, en hoe weliswaar daarna de herfst weer komt, maar dat eindigt dan weer op Sinterklaas: eind goed, al goed. Maar bij elke vermelding van onderwerpen als "oud" komt er meteen "jullie zijn nog niet erg oud, hé? Jullie zijn nog een beetje jong, hé?". Ze heeft heel goed begrepen dat mensen eerst klein zijn, dan groot worden, dan oud, en dan sterven ze. En ze is doodsbang dat dat haar mama en papa ook zal overkomen, en dus klampt ze zich vast aan het feit dat mama en papa "nog een beetje jong zijn".
En ja, het is dan soms moeilijk om niet een beetje ontroerd te raken. As ware dochter van haar papa gebruikt ze graag woorden die haar eigenlijk boven haar pet gaan, en dus krijgen we "als jullie zullen sterven zal ik ontroostbaar (!) zijn". En dan merkt ze wel op dat papa daar even van moet slikken, en dus begrijpt ze intussen wel dat het niet erg is om dood te zijn (we denken tenslotte ook niet vol angst terug aan de tijd voor we geboren waren?), maar dat de achterblijvers dan wel erg verdrietig zijn. Tjatja. Tjatjatja...
Peuter Thomas, zo goed als drie, spreekt nog altijd erg slecht. Maar toch denk ik dat met peuter Thomas alles in orde komt. Hij ziet heel goed verbanden, die peuter Thomas:
Peuter Thomas: "Oh! Kijk! V'ie' tui!"
Papa: "Oh ja! Een vliegtuig! Dat heeft Thomasje heel goed gezien!" Het was één van die vliegtuigen die heel erg hoog vliegen, en dus nauwelijks zichtbaar zijn tegen de felblauwe hemel, maar peuter Thomas heeft het toch gezien. En dan, heel onverwacht, en nauwelijks verstaanbaar:
Peuter Thomas: "Waajom oo' niet a'aai?"
En ik vind dat sterk van zo'n klein bazeke. Hij ziet een vliegtuig, hij wéét dat een vliegtuig veel lawaai maakt, maar dit vliegtuig maakt geen lawaai: en peuter Thomas wil weten hoe dat komt. Nu is het antwoord nog eenvoudig omdat het zo hoog vliegt, maar binnenkort vraagt hij zich af hoe de wereld er uitziet als je meereist op een lichtstraal; en wie weet wat hij dan allemaal zal bedenken?
En ook baby Simon maakt belangrijke vorderingen. Hij is zeer snel geëvolueerd naar een baby die kan stappen aan het handje, en daar stagneert hij nu al ettelijke weken. Zijn broer en zus konden stappen toen ze bijna 18 maanden waren, maar baby Simon, denk ik, zal het op zijn 14 maanden klaarspelen. Nog altijd niets buitengewoons, natuurlijk, maar Robeyzen zijn laatbloeiers...
Het belangrijkste is evenwel een schijnbare kleinigheid. Baby Simon heeft moeite om lactose te verteren, dus hij was nog altijd aan speciale poedermelkskes. Maar nu zijn we toch naar een vloeibare opvolgmelk overgeschakeld. Het is een heel klein detail, maar je staat er versteld van hoe psychologisch belangrijk dat is. Het verschil met een papflesje volgieten met water en dan al die schepjes afmeten en schudden, elke dag opnieuw - en zeker als het om 03.00 uur 's nachts moet gebeuren... In vergelijking daarmee is gewoon een flesje volgieten en verwarmen een luxe. En zo raken we weer van één van die kleine schakels kwijt in die verpletterende keten van opstaan om 05.30 uur en doorgaan en -duwen tot je om 21.00 uur het laatste flesje afgewassen in de kast kan zetten, met intussen gaan werken, en belastingen betalen, natuurlijk. Dus het leven is hier nog altijd een enorme rush, maar heel geleidelijk klaart de atmosfeer op. En oh ja, we slapen tegenwoordig ongeveer de helft van de nachten de hele nacht door. Een mens moet blij zijn met kleine verbeteringen...
----------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2009/07/de-existentiele-problemen-van-kleuter.html
Papa (heel snel): "IJsje-ijsje-ijsje!"
Kleuter Sarah (met van verwachting blinkende oogjes): "Papa is een...???"
Papa: "Jongen!"
Ja, zeg. Papa is niet zo dom als hij er uitziet (gelukkig maar). En daarbij, papa kende deze al, al wil hij dat natuurlijk nooit toegeven. Dat is nog maar vier jaar oud, maar dat moet zich niet te slim gaan vinden. Laat ze maar voelen wie de baas is!
Kleuter Sarah is overigens ook nog altijd erg vaak bezig met het thema "sterven". Maar toch denk ik dat mijn aanpak van destijds (1) redelijk gewerkt heeft, want meestal praat ze er nu even terloops over als over de lange zomeravonden, en hoe weliswaar daarna de herfst weer komt, maar dat eindigt dan weer op Sinterklaas: eind goed, al goed. Maar bij elke vermelding van onderwerpen als "oud" komt er meteen "jullie zijn nog niet erg oud, hé? Jullie zijn nog een beetje jong, hé?". Ze heeft heel goed begrepen dat mensen eerst klein zijn, dan groot worden, dan oud, en dan sterven ze. En ze is doodsbang dat dat haar mama en papa ook zal overkomen, en dus klampt ze zich vast aan het feit dat mama en papa "nog een beetje jong zijn".
En ja, het is dan soms moeilijk om niet een beetje ontroerd te raken. As ware dochter van haar papa gebruikt ze graag woorden die haar eigenlijk boven haar pet gaan, en dus krijgen we "als jullie zullen sterven zal ik ontroostbaar (!) zijn". En dan merkt ze wel op dat papa daar even van moet slikken, en dus begrijpt ze intussen wel dat het niet erg is om dood te zijn (we denken tenslotte ook niet vol angst terug aan de tijd voor we geboren waren?), maar dat de achterblijvers dan wel erg verdrietig zijn. Tjatja. Tjatjatja...
Peuter Thomas, zo goed als drie, spreekt nog altijd erg slecht. Maar toch denk ik dat met peuter Thomas alles in orde komt. Hij ziet heel goed verbanden, die peuter Thomas:
Peuter Thomas: "Oh! Kijk! V'ie' tui!"
Papa: "Oh ja! Een vliegtuig! Dat heeft Thomasje heel goed gezien!" Het was één van die vliegtuigen die heel erg hoog vliegen, en dus nauwelijks zichtbaar zijn tegen de felblauwe hemel, maar peuter Thomas heeft het toch gezien. En dan, heel onverwacht, en nauwelijks verstaanbaar:
Peuter Thomas: "Waajom oo' niet a'aai?"
En ik vind dat sterk van zo'n klein bazeke. Hij ziet een vliegtuig, hij wéét dat een vliegtuig veel lawaai maakt, maar dit vliegtuig maakt geen lawaai: en peuter Thomas wil weten hoe dat komt. Nu is het antwoord nog eenvoudig omdat het zo hoog vliegt, maar binnenkort vraagt hij zich af hoe de wereld er uitziet als je meereist op een lichtstraal; en wie weet wat hij dan allemaal zal bedenken?
En ook baby Simon maakt belangrijke vorderingen. Hij is zeer snel geëvolueerd naar een baby die kan stappen aan het handje, en daar stagneert hij nu al ettelijke weken. Zijn broer en zus konden stappen toen ze bijna 18 maanden waren, maar baby Simon, denk ik, zal het op zijn 14 maanden klaarspelen. Nog altijd niets buitengewoons, natuurlijk, maar Robeyzen zijn laatbloeiers...
Het belangrijkste is evenwel een schijnbare kleinigheid. Baby Simon heeft moeite om lactose te verteren, dus hij was nog altijd aan speciale poedermelkskes. Maar nu zijn we toch naar een vloeibare opvolgmelk overgeschakeld. Het is een heel klein detail, maar je staat er versteld van hoe psychologisch belangrijk dat is. Het verschil met een papflesje volgieten met water en dan al die schepjes afmeten en schudden, elke dag opnieuw - en zeker als het om 03.00 uur 's nachts moet gebeuren... In vergelijking daarmee is gewoon een flesje volgieten en verwarmen een luxe. En zo raken we weer van één van die kleine schakels kwijt in die verpletterende keten van opstaan om 05.30 uur en doorgaan en -duwen tot je om 21.00 uur het laatste flesje afgewassen in de kast kan zetten, met intussen gaan werken, en belastingen betalen, natuurlijk. Dus het leven is hier nog altijd een enorme rush, maar heel geleidelijk klaart de atmosfeer op. En oh ja, we slapen tegenwoordig ongeveer de helft van de nachten de hele nacht door. Een mens moet blij zijn met kleine verbeteringen...
----------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2009/07/de-existentiele-problemen-van-kleuter.html
woensdag 26 mei 2010
Het Meisje met de Zwavelstokjes
Dit week-end waren we naar de Efteling gegaan: in gezelschap van nonkel Steven en tante Inge, met hun eigen twee kleuters en één peuter, en wij met één (grote) baby, één peuter en één kleuter: ambiance verzekerd! Eén klein nadeel, ikzelf had (heb) een kanjer van een verkoudheid, en dus liep ik te snotteren en te snuiten om de Reus het nakijken te geven. En toch kwam me dat op een bepaald ogenblik heel goed uit. Namelijk, toen we een evocatie van het sprookje van het Meisje met de Zwavelstokjes hadden gezien en gehoord, toen was ik erg blij te kunnen beweren, toen ik harder snotterend dan ooit weer naar buiten kwam, dat het allemaal van de verkoudheid was. Kijk zelf maar...
[Het is aan te bevelen als achtergrond het volgende stukje muziek op te zetten:
http://www.youtube.com/watch?v=cnZpxPZi_5s ]
Het was Kerstavond, en de avond begon te vallen, en hoewel het erg koud was zat aan de rand van de straat tussen de huizen een klein meisje op haar blote voetjes en niet meer dan een dun jurkje aan. Voor haar stond een mandje met zwavelstokjes, die ze moest proberen te verkopen aan de passerende mensen. Haar familie was erg arm, en als ze geen zwavelstokjes kon verkopen zouden ze weer niet genoeg te eten hebben, en zou haar vader erg boos worden.
Maar het werd donkerder, en kouder, en er begonnen steeds minder mensen door de straat te lopen. Ze haastten zich allemaal naar de warmte van hun gezellige woonkamers en het meisje had nog helemaal geen zwavelstokjes verkocht. Ze had honger, en ze was bang om wat haar vader zou zeggen omdat ze niets verkocht had, en ze begon het erg koud te krijgen. Maar ze durfde niet één van de zwavelstokjes aan te steken, want als ze thuis kwam met minder zwavelstokjes dan ze eerst had, en geen geld van wat ze verkocht had, strafte haar vader haar altijd heel streng.
En toen dacht ze, als ik nu één van die stokjes aansteek, eentje maar, dan zal vader het vast nooit merken. En zo hard zat ze te rillen in haar dunne jurkje en haar blote voetjes dat ze het er op waagde en ze stak één zwavelstokje aan. En het stokje gaf een prachtig licht en een heerlijke warmte, maar veel te snel doofde het weer uit, en toen zat ze daar weer helemaal alleen in het donker. En toen stak ze nog een stokje aan, en ze probeerde met haar handjes zo goed mogelijk de warmte op te vangen, en toen ging ook dat stokje uit en weer zat ze daar in die vreselijke kou.
En ze stak weer een stokje aan, en nog één en nog één, en telkens koesterde ze zich heel even in dat kleine beetje warmte. En kijk, het leek wel alsof na een tijdje de stokjes meer warmte begonnen te geven, en het lichtje langer bleef branden, en zo bleef ze maar stokjes aansteken, tot ze tot haar grote schrik merkte dat ze bijna geen stokjes meer overhield! En de koude greep haar harder dan tevoren en bevend stak ze toch maar weer een stokje aan...
En werkelijk gaf het stokje nu veel meer licht dan de vorige, en ze voelde de warmte van een huiskamer en ze zag een grote kerstboom en één kerstbal was zo mooi glanzend rood dat ze het nooit meer zou vergeten - en toen doofde het stokje weer uit en zat zij eenzaam in de koude nacht op straat. En bevend stak ze weer een stokje aan...
En dat stokje gaf nog meer licht dan het vorige, en ze kreeg het warmer dan tevoren en ze zag een prachtige kerstmaaltijd en ze proefde een stukje van de kerstgans, knapperig van buiten maar heerlijk mals van binnen en het was zo lekker dat ze het nooit meer zou vergeten - en toen doofde het stokje weer uit en zat zij eenzaam in de koude nacht op straat. En er was nog maar één stokje over.
[Ideaal is dit het punt waarop het koor die prachtige melodie op die op en neer zinderende manier overneemt; drie minuten en achtenveertig seconden]
Toen stak ze haar allerlaatste stokje aan, en het gaf nog meer licht dan de twee vorige stokjes en een heerlijke warmte stroomde door haar heen. En het licht werd verblindend wit en uit dat licht zag ze een gestalte naar haar toe komen. "Grootmoeder" riep het meisje, "neem me mee!". En het was werkelijk haar grootmoeder, hoewel die al lang gestorven was, met haar lieve gezicht en haar vriendelijke glimlach. "Natuurlijk, meisje" zei grootmoeder en ze stak haar beide armen naar haar uit, "natuurlijk neem ik je met me mee". En het meisje voelde dat ze werd opgetild en in grootmoeders armen werd genomen en ze voelde zich vederlicht worden en de honger verdween en de kou verdween en in het stralende licht was ze helemaal niet bang meer.
De volgende ochtend hebben de mensen van de stad haar daar gevonden. Ze was doodgevroren en al haar zwavelstokjes waren opgebrand.
GVD! Wat krijg ik bij het schrijven toch weer last van mijn verkoudheid... Ik weet niet of ik dat wel een sprookje geschikt voor kleuter Sarah vind.
[Het is aan te bevelen als achtergrond het volgende stukje muziek op te zetten:
http://www.youtube.com/watch?v=cnZpxPZi_5s ]
Het was Kerstavond, en de avond begon te vallen, en hoewel het erg koud was zat aan de rand van de straat tussen de huizen een klein meisje op haar blote voetjes en niet meer dan een dun jurkje aan. Voor haar stond een mandje met zwavelstokjes, die ze moest proberen te verkopen aan de passerende mensen. Haar familie was erg arm, en als ze geen zwavelstokjes kon verkopen zouden ze weer niet genoeg te eten hebben, en zou haar vader erg boos worden.
Maar het werd donkerder, en kouder, en er begonnen steeds minder mensen door de straat te lopen. Ze haastten zich allemaal naar de warmte van hun gezellige woonkamers en het meisje had nog helemaal geen zwavelstokjes verkocht. Ze had honger, en ze was bang om wat haar vader zou zeggen omdat ze niets verkocht had, en ze begon het erg koud te krijgen. Maar ze durfde niet één van de zwavelstokjes aan te steken, want als ze thuis kwam met minder zwavelstokjes dan ze eerst had, en geen geld van wat ze verkocht had, strafte haar vader haar altijd heel streng.
En toen dacht ze, als ik nu één van die stokjes aansteek, eentje maar, dan zal vader het vast nooit merken. En zo hard zat ze te rillen in haar dunne jurkje en haar blote voetjes dat ze het er op waagde en ze stak één zwavelstokje aan. En het stokje gaf een prachtig licht en een heerlijke warmte, maar veel te snel doofde het weer uit, en toen zat ze daar weer helemaal alleen in het donker. En toen stak ze nog een stokje aan, en ze probeerde met haar handjes zo goed mogelijk de warmte op te vangen, en toen ging ook dat stokje uit en weer zat ze daar in die vreselijke kou.
En ze stak weer een stokje aan, en nog één en nog één, en telkens koesterde ze zich heel even in dat kleine beetje warmte. En kijk, het leek wel alsof na een tijdje de stokjes meer warmte begonnen te geven, en het lichtje langer bleef branden, en zo bleef ze maar stokjes aansteken, tot ze tot haar grote schrik merkte dat ze bijna geen stokjes meer overhield! En de koude greep haar harder dan tevoren en bevend stak ze toch maar weer een stokje aan...
En werkelijk gaf het stokje nu veel meer licht dan de vorige, en ze voelde de warmte van een huiskamer en ze zag een grote kerstboom en één kerstbal was zo mooi glanzend rood dat ze het nooit meer zou vergeten - en toen doofde het stokje weer uit en zat zij eenzaam in de koude nacht op straat. En bevend stak ze weer een stokje aan...
En dat stokje gaf nog meer licht dan het vorige, en ze kreeg het warmer dan tevoren en ze zag een prachtige kerstmaaltijd en ze proefde een stukje van de kerstgans, knapperig van buiten maar heerlijk mals van binnen en het was zo lekker dat ze het nooit meer zou vergeten - en toen doofde het stokje weer uit en zat zij eenzaam in de koude nacht op straat. En er was nog maar één stokje over.
[Ideaal is dit het punt waarop het koor die prachtige melodie op die op en neer zinderende manier overneemt; drie minuten en achtenveertig seconden]
Toen stak ze haar allerlaatste stokje aan, en het gaf nog meer licht dan de twee vorige stokjes en een heerlijke warmte stroomde door haar heen. En het licht werd verblindend wit en uit dat licht zag ze een gestalte naar haar toe komen. "Grootmoeder" riep het meisje, "neem me mee!". En het was werkelijk haar grootmoeder, hoewel die al lang gestorven was, met haar lieve gezicht en haar vriendelijke glimlach. "Natuurlijk, meisje" zei grootmoeder en ze stak haar beide armen naar haar uit, "natuurlijk neem ik je met me mee". En het meisje voelde dat ze werd opgetild en in grootmoeders armen werd genomen en ze voelde zich vederlicht worden en de honger verdween en de kou verdween en in het stralende licht was ze helemaal niet bang meer.
De volgende ochtend hebben de mensen van de stad haar daar gevonden. Ze was doodgevroren en al haar zwavelstokjes waren opgebrand.
GVD! Wat krijg ik bij het schrijven toch weer last van mijn verkoudheid... Ik weet niet of ik dat wel een sprookje geschikt voor kleuter Sarah vind.
zaterdag 15 mei 2010
Een welgekomen vakantie
"Oei, je zal wel geen goed weer gehad hebben", zei mijn moeder toen ze ons dit weekend terug zag nadat we een weekje in Nieuwpoort een appartementje in een blokkendoos met zicht op zee hadden gehuurd. Wel, dat viel best wel mee, eigenlijk. Van de zes dagen waren er drie erg zonnig, maar van die drie was er dan weer één erg koud. We hebben geen druppel regen gezien, en gewoon wandelen langs de dijk, over de pier, een eindje de haven in en voor de kindjes een fietsje huren - kortom: uitwaaien - gevolgd door een pannenkoek, dat was ook allemaal best aangenaam. De slechtste dag (de eerste) waren we nog zo suf dat we in feite gewoon in de namiddag al de kindjes in hun bed hadden gelegd, er zelf ook in waren gaan liggen en... tot onze verbazing pas om zeventien uur weer wakker werden. Je ziet, denk ik, het punt.
En nog hebben we met onze slaap geen geluk gehad. Kleuter Sarah, een ideale slaper, is twee keer midden in de nacht wakker geworden om hevig over te geven. De ervaren ouders onder ons weten meteen: dat was ni- maar ik bespaar u de details. Peuter Thomas is erg onrustig sinds hij naar school gaat. Elke nacht wordt hij verschillende keren wakker, en in een vreemde kamer... Vaak verscheen hij aan ons bed: "beetje bang" zegt hij dan met een bedeesd stemmetje, en wat kan je dan anders doen dan dat kleine ventje in de warmte van je eigen bed nemen, waar hij dan in slaap valt zodat je hem een half uur later weer moet gaan terugleggen?
En baby Simon krijgt overal in zijn mondje tandjes. Op dit moment heeft hij er twee, maar twee nieuwe snijtanden zijn er intussen doorgekomen, en we zien nog verschillende andere pijnlijk gezwollen plaatsen. Maar hij kan nachten doorslapen, hij hoeft geen avondflessen meer te krijgen, en in feite is ook dat weer een kleine schakel in die voortdurende verbetering die ons gezinsleven aan het doormaken is. De vermoeidheid weegt nog altijd erg zwaar, maar er is iets aan het veranderen...
Het is ook erg ontspannend, zo'n week in die blokkendoos. Je stapt buiten en je staat op het strand. Zelfs bij slecht weer heb je een wondermooi zicht op het spel van lucht en water, een studie in grijs en beige. En kleuter Sarah, vier jaar oud, was met haar papa de speelgoedwinkel binnengegaan en er weer buiten gekomen met een puzzel van 160 stukjes, en na een gevecht van een hele middag was de puzzel gemaakt! Helemaal alleen! Er stond "7+" op de doos, dus je begrijpt dat de trotse papa dit detail even moet meegeven. Intussen maak je een simpele maaltijd klaar die je met een fles wijn uit de Delhaize naar binnen spoelt en de kindjes kunnen meteen naar hun bedje, en jij hebt nog een avond.
Kijk, en als ik een hoop negatieve reacties (een afkeurende commentaar, een sarcastische mail, en veel fronsende blikken) krijg bij mijn post over de televisie soap Mijn Restaurant, dan kan je op je vingers natellen dat je nog een portie op je bord krijgt: gevoelige lezers nu wegswitchen!
Dus. Jeroen ligt er uit, en en het koppel dat ik in het begin afkeurend zat te bekijken (Genk) steekt er torenhoog bovenuit. Maar ik moet zeggen dat ze me al heel erg over de streep hebben getrokken. Mijn favoriete scène is intussen wanneer zij bezoek krijgen van twee geduchte professionals die het eten van Lucie zodanig lekker vinden dat ze een twee potje saus vragen. Waarna Jimmy met het gezicht van een lijkbidder aan zijn Lucie meldt: "ze hopen dat het tweede potje beter zal zijn dan het eerste dat duidelijk mislukt was. Verder was het vlees niet goed gegaard, en de ravioli viel uiteen". Je ziet die "oh, my God" blik op het gezicht van Lucie, en dan pas zegt Jimmy "maar nee, ze vonden het het juist heel erg goed". Ik vond het erg grappig gedaan, en het is weer zo'n scène die je moet kunnen doen, want afgaan als een gieter is veel gemakkelijker dan dat spelen met dat uitgestreken gezicht van Jimmy. En belangrijker, hun job kunnen ze ook, en wie zal me kwalijk nemen dat ik als volslagen onbenul in het onderwerp de commentaren van de pro's nodig heb om dat te weten te komen? Soit, ik hoop ooit de scène nog eens op youtube of zoiets opnieuw te kunnen zien.
Een beetje tot mijn verbazing staat het restaurant van Aalst weer op de lijst "nominaties"; dat wil zeggen, ze maken kans om eruit te liggen. Qua management, qua aanpak en uitstraling lijken ze mij een klasse hoger dan de rest: dat enorme optimisme, die energieke aanpak, dat dynamisme: hoe boks je daartegen op? Tegenslagen worden met een kwinkslag afgedaan, uitdagingen gaan ze met een strijdkreet te lijf. Dus zal het wel aan het culinaire aspect liggen, zeker? Nochtans leken ze ook daar van goede afkomst te zijn: maar dat zal dan wel wat tegenvallen, neem ik aan? De dilettant zit er een tikje niet-begrijpend op te kijken. Overigens was dat ook al zo bij de uitschakeling van Jeroen en Isaura. Ik voelde wel dat een aantal dingen minder draaiden. Maar aan het begin kreeg iedereen te horen dat de financiële, de bedrijfsmatige kant van de zaak erg belangrijk zou zijn. Op dat punt zat Jeroen juist heel erg goed. Hebben de spelleiders dan niet een klein beetje de spelregels tijdens het parcours veranderd wanneer Jeroen er blijkbaar toch nog om culinaire redenen uit vliegt? De "dilettant zit er een tikje niet-begrijpend op te kijken"...
En zo hebben we alles bij elkaar toch wel een deugddoende week achter de rug. Nauwelijks een krant of nieuws, dus vraag me niet wat er gebeurd is. Ik zie dat er een "redding" van Griekenland is geweest, en dat het sindsdien alweer grote crisis is: zucht. Maar ik heb er niets over te melden, want ik heb het niet gevolgd. Binnenkort is het drie jaar geleden dat de crisis begon, en anderhalf jaar geleden dat er met het failliet van Lehman een voorlopig hoogtepunt kwam. Hoe lang zal de wereldeconomie nog dit soort koortsaanvallen kunnen weerstaan? Een vlugge blik op het web leert dat de linker- en de rechterkant nog altijd hun voorspelbare kreten lanceren ("het is de schuld van de markten" vs "het is de schuld van de overheid") en dat ze er allebei nog altijd even oppervlakkig uitzien. Misschien zal de waarheid wel zijn dat de overheden de tijd hebben gekocht waarmee de economie, en dus de markten, voldoende kracht konden opdoen om alsnog de schulden af te betalen? (Want waarmee de economie dat had moeten doen als de overheden "de banken failliet had laten gaan"; dat heeft de rechterkant me nog altijd niet willen vertellen...) Dat is tenminste wat we allemaal vurig kunnen hopen (zelfs zij die dan enkele ideologische pluimen moeten laten; en zelfs als ze dat zelf nog altijd niet door hebben), en daarmee zijn we ongeveer weer bij de stress die herneemt na een welgekomen vakantie...
En nog hebben we met onze slaap geen geluk gehad. Kleuter Sarah, een ideale slaper, is twee keer midden in de nacht wakker geworden om hevig over te geven. De ervaren ouders onder ons weten meteen: dat was ni- maar ik bespaar u de details. Peuter Thomas is erg onrustig sinds hij naar school gaat. Elke nacht wordt hij verschillende keren wakker, en in een vreemde kamer... Vaak verscheen hij aan ons bed: "beetje bang" zegt hij dan met een bedeesd stemmetje, en wat kan je dan anders doen dan dat kleine ventje in de warmte van je eigen bed nemen, waar hij dan in slaap valt zodat je hem een half uur later weer moet gaan terugleggen?
En baby Simon krijgt overal in zijn mondje tandjes. Op dit moment heeft hij er twee, maar twee nieuwe snijtanden zijn er intussen doorgekomen, en we zien nog verschillende andere pijnlijk gezwollen plaatsen. Maar hij kan nachten doorslapen, hij hoeft geen avondflessen meer te krijgen, en in feite is ook dat weer een kleine schakel in die voortdurende verbetering die ons gezinsleven aan het doormaken is. De vermoeidheid weegt nog altijd erg zwaar, maar er is iets aan het veranderen...
Het is ook erg ontspannend, zo'n week in die blokkendoos. Je stapt buiten en je staat op het strand. Zelfs bij slecht weer heb je een wondermooi zicht op het spel van lucht en water, een studie in grijs en beige. En kleuter Sarah, vier jaar oud, was met haar papa de speelgoedwinkel binnengegaan en er weer buiten gekomen met een puzzel van 160 stukjes, en na een gevecht van een hele middag was de puzzel gemaakt! Helemaal alleen! Er stond "7+" op de doos, dus je begrijpt dat de trotse papa dit detail even moet meegeven. Intussen maak je een simpele maaltijd klaar die je met een fles wijn uit de Delhaize naar binnen spoelt en de kindjes kunnen meteen naar hun bedje, en jij hebt nog een avond.
Kijk, en als ik een hoop negatieve reacties (een afkeurende commentaar, een sarcastische mail, en veel fronsende blikken) krijg bij mijn post over de televisie soap Mijn Restaurant, dan kan je op je vingers natellen dat je nog een portie op je bord krijgt: gevoelige lezers nu wegswitchen!
Dus. Jeroen ligt er uit, en en het koppel dat ik in het begin afkeurend zat te bekijken (Genk) steekt er torenhoog bovenuit. Maar ik moet zeggen dat ze me al heel erg over de streep hebben getrokken. Mijn favoriete scène is intussen wanneer zij bezoek krijgen van twee geduchte professionals die het eten van Lucie zodanig lekker vinden dat ze een twee potje saus vragen. Waarna Jimmy met het gezicht van een lijkbidder aan zijn Lucie meldt: "ze hopen dat het tweede potje beter zal zijn dan het eerste dat duidelijk mislukt was. Verder was het vlees niet goed gegaard, en de ravioli viel uiteen". Je ziet die "oh, my God" blik op het gezicht van Lucie, en dan pas zegt Jimmy "maar nee, ze vonden het het juist heel erg goed". Ik vond het erg grappig gedaan, en het is weer zo'n scène die je moet kunnen doen, want afgaan als een gieter is veel gemakkelijker dan dat spelen met dat uitgestreken gezicht van Jimmy. En belangrijker, hun job kunnen ze ook, en wie zal me kwalijk nemen dat ik als volslagen onbenul in het onderwerp de commentaren van de pro's nodig heb om dat te weten te komen? Soit, ik hoop ooit de scène nog eens op youtube of zoiets opnieuw te kunnen zien.
Een beetje tot mijn verbazing staat het restaurant van Aalst weer op de lijst "nominaties"; dat wil zeggen, ze maken kans om eruit te liggen. Qua management, qua aanpak en uitstraling lijken ze mij een klasse hoger dan de rest: dat enorme optimisme, die energieke aanpak, dat dynamisme: hoe boks je daartegen op? Tegenslagen worden met een kwinkslag afgedaan, uitdagingen gaan ze met een strijdkreet te lijf. Dus zal het wel aan het culinaire aspect liggen, zeker? Nochtans leken ze ook daar van goede afkomst te zijn: maar dat zal dan wel wat tegenvallen, neem ik aan? De dilettant zit er een tikje niet-begrijpend op te kijken. Overigens was dat ook al zo bij de uitschakeling van Jeroen en Isaura. Ik voelde wel dat een aantal dingen minder draaiden. Maar aan het begin kreeg iedereen te horen dat de financiële, de bedrijfsmatige kant van de zaak erg belangrijk zou zijn. Op dat punt zat Jeroen juist heel erg goed. Hebben de spelleiders dan niet een klein beetje de spelregels tijdens het parcours veranderd wanneer Jeroen er blijkbaar toch nog om culinaire redenen uit vliegt? De "dilettant zit er een tikje niet-begrijpend op te kijken"...
En zo hebben we alles bij elkaar toch wel een deugddoende week achter de rug. Nauwelijks een krant of nieuws, dus vraag me niet wat er gebeurd is. Ik zie dat er een "redding" van Griekenland is geweest, en dat het sindsdien alweer grote crisis is: zucht. Maar ik heb er niets over te melden, want ik heb het niet gevolgd. Binnenkort is het drie jaar geleden dat de crisis begon, en anderhalf jaar geleden dat er met het failliet van Lehman een voorlopig hoogtepunt kwam. Hoe lang zal de wereldeconomie nog dit soort koortsaanvallen kunnen weerstaan? Een vlugge blik op het web leert dat de linker- en de rechterkant nog altijd hun voorspelbare kreten lanceren ("het is de schuld van de markten" vs "het is de schuld van de overheid") en dat ze er allebei nog altijd even oppervlakkig uitzien. Misschien zal de waarheid wel zijn dat de overheden de tijd hebben gekocht waarmee de economie, en dus de markten, voldoende kracht konden opdoen om alsnog de schulden af te betalen? (Want waarmee de economie dat had moeten doen als de overheden "de banken failliet had laten gaan"; dat heeft de rechterkant me nog altijd niet willen vertellen...) Dat is tenminste wat we allemaal vurig kunnen hopen (zelfs zij die dan enkele ideologische pluimen moeten laten; en zelfs als ze dat zelf nog altijd niet door hebben), en daarmee zijn we ongeveer weer bij de stress die herneemt na een welgekomen vakantie...
donderdag 22 april 2010
Baby Simon is één jaar oud!
Aangezien ik vorige keer al een "mens wat vliegt de tijd" post geschreven heb, en aangezien de site tegenwoordig uitpuilt van de kleuters, peuters en baby's zal ik het maar een beetje zakelijk houden. Het lijkt er op dat baby Simon een snellere fysieke ontwikkeling kent dan zijn zus, die pas begon te kruipen toen ze één jaar oud was. Baby Thomas was nog slechter, maar die had wel vier tandjes. Baby Sarah had er maar één, en baby Simon heeft er twee.
Maar baby Simon kruipt alsof hij nooit iets anders gedaan heeft. Hij is wendbaar, hij is enthousiast, hij gaat achter een ballon aan en kraait van de pret terwijl zijn handjes van pets pets pets doen op de tegels. En het belangrijkste: hij trekt zich al heel goed recht en probeert als het ware eerste pasjes te zetten terwijl hij zich vasthoudt. Baby Sarah was daar op die leeftijd nog lang niet aan toe...
Maar ach, wat is hij schattig, die baby Simon. Hij zit parmantig in zijn stoel als ik thuiskom, en de deur gaat open en hij ziet mij en een enorme glimlach trekt over babysnoet en hij begint in zijn handjes te klappen! Hij is al een tijdje gewoon dat wij in onze handen klappen als de kindjes iets goeds doen, en hij heeft door dat handen klappen erg positief is, en als hij mij ziet... klapt hij ook in zijn handjes!
Baby Simon kan niets meer fout doen bij zijn papa...
En iets zegt me dat we dààr binnen een veertien jaar nog wel eens zuchtend aan zullen terugdenken...?
Maar baby Simon kruipt alsof hij nooit iets anders gedaan heeft. Hij is wendbaar, hij is enthousiast, hij gaat achter een ballon aan en kraait van de pret terwijl zijn handjes van pets pets pets doen op de tegels. En het belangrijkste: hij trekt zich al heel goed recht en probeert als het ware eerste pasjes te zetten terwijl hij zich vasthoudt. Baby Sarah was daar op die leeftijd nog lang niet aan toe...
Maar ach, wat is hij schattig, die baby Simon. Hij zit parmantig in zijn stoel als ik thuiskom, en de deur gaat open en hij ziet mij en een enorme glimlach trekt over babysnoet en hij begint in zijn handjes te klappen! Hij is al een tijdje gewoon dat wij in onze handen klappen als de kindjes iets goeds doen, en hij heeft door dat handen klappen erg positief is, en als hij mij ziet... klapt hij ook in zijn handjes!
Baby Simon kan niets meer fout doen bij zijn papa...
En iets zegt me dat we dààr binnen een veertien jaar nog wel eens zuchtend aan zullen terugdenken...?
maandag 19 april 2010
Weer een eerste schooldag!
Peuter Thomas' eerste schooldag is achter de rug. Geleerd door de vorige keer toen de toenmalige peuter Sarah aan de beurt was (1) hebben we het deze keer veel constructiever aangepakt. Juichende aankondigingen van "Thomasje gaat naar school!" eerder dan "Thomasje moet niet wenen hoor", deze keer. En dus trok peuter Thomas blijgezind op weg, het rugzakje (met een tijgermotief, tegenover het lieveheersbeestje van kleuter Sarah) trots op de rug, en met grote passen het schoolplein op.
Daar keek hij wel met grote oogjes om zich heen, maar toch. Door schoolfeesten en andere onthaaldagen was hij het er al een beetje gewend geraakt, en het helpt ook als je een grote zus hebt die de hele tijd alles aanwijst en duidelijk erg in haar schik is met "haar scholeke". Toch zagen we het gezichtje langer worden toen hij in een hele troep ukken terechtkwam en zo aan een nochtans heel lieve Juf Kathleen werd voorgesteld. Maar alles bijeen bleef hij zich heel flink gedragen en hij liep al vol belangstelling het klasje in om naar allerlei speeltjes te kijken. Het moment van de onvermijdelijke traantjes was dan ook gemakkelijk draagbaar, en ik kon met enig vertrouwen tegen juf Kathleen zeggen dat ik verwachtte dat het van korte duur zou zijn.
Aangezien ik speciaal verlof had genomen stond ik in de namiddag al ruim op tijd aan de schoolpoort. En daar tussen de tralies zag ik ineens kleuter Sarah de speelplaats ophuppelen. Aangezien ze me op dat uur helemaal niet verwacht had ze me ook niet gezien. En ik zie haar zich omdraaien, wijzend met het vingertje in de richting waar de peutertjes buitenkomen, overduidelijk toestemming vragend... en nadat ze die vanuit ongeziene hoek heeft gekregen huppelt ze de hele speelplaats over, klaarblijkelijk op weg naar haar broertje.
Weinig later gaat de poort open en papa loert voorzichtig om het hoekje... Daar staan al de peutertjes op een rij, met daartussen het blonde hoofdje van een iets groter exemplaar: kleuter Sarah die met een vastberaden blik in de ogen het handje van haar broertje vasthoudt!
Ze heeft haar paaseitje echt wel verdiend, vandaag. "Papa, Thomasje heeft al zijn bokes opgegeten!". En ook "Papa, Thomasje heeft deze middag een chocomelkske gekregen omdat ik dat gevraagd heb".
(Papa: "Thomasje? Was het een lekker chokomelkske?
Peuter Thomas: "Jàààààà".)
Peuter Thomas ziet er heel normaal uit. Misschien een tikje moe, maar zelfs nu, alweer zoveel later, doet hij heel normaal, springt op de trampoline, prutst aan een brandnetel en kijkt verbaasd naar zijn handje (kleuter Sarah zou hier een enorm concert voor opzetten) en vraagt een bekertje melk. Hij kan nog niet goed praten, onze peuter Thomas, dus het is moeilijk te weten wat er allemaal gebeurd is, maar hij verklaard dat "hij geweend heeft" (nu ja, welke peuter zou dat nu niet doen?) maar dat juf Kathleen toch lief was.
Het ziet er naar uit dat het wel in orde zal komen, met dat scholeke. En zo zijn mama en papa van alweer een zorg verlost. Want het blijft toch altijd wel een grote dag, zowel voor de kindjes als voor de ouders.
-----------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/04/die-eerste-schooldag.html
Daar keek hij wel met grote oogjes om zich heen, maar toch. Door schoolfeesten en andere onthaaldagen was hij het er al een beetje gewend geraakt, en het helpt ook als je een grote zus hebt die de hele tijd alles aanwijst en duidelijk erg in haar schik is met "haar scholeke". Toch zagen we het gezichtje langer worden toen hij in een hele troep ukken terechtkwam en zo aan een nochtans heel lieve Juf Kathleen werd voorgesteld. Maar alles bijeen bleef hij zich heel flink gedragen en hij liep al vol belangstelling het klasje in om naar allerlei speeltjes te kijken. Het moment van de onvermijdelijke traantjes was dan ook gemakkelijk draagbaar, en ik kon met enig vertrouwen tegen juf Kathleen zeggen dat ik verwachtte dat het van korte duur zou zijn.
Aangezien ik speciaal verlof had genomen stond ik in de namiddag al ruim op tijd aan de schoolpoort. En daar tussen de tralies zag ik ineens kleuter Sarah de speelplaats ophuppelen. Aangezien ze me op dat uur helemaal niet verwacht had ze me ook niet gezien. En ik zie haar zich omdraaien, wijzend met het vingertje in de richting waar de peutertjes buitenkomen, overduidelijk toestemming vragend... en nadat ze die vanuit ongeziene hoek heeft gekregen huppelt ze de hele speelplaats over, klaarblijkelijk op weg naar haar broertje.
Weinig later gaat de poort open en papa loert voorzichtig om het hoekje... Daar staan al de peutertjes op een rij, met daartussen het blonde hoofdje van een iets groter exemplaar: kleuter Sarah die met een vastberaden blik in de ogen het handje van haar broertje vasthoudt!
Ze heeft haar paaseitje echt wel verdiend, vandaag. "Papa, Thomasje heeft al zijn bokes opgegeten!". En ook "Papa, Thomasje heeft deze middag een chocomelkske gekregen omdat ik dat gevraagd heb".
(Papa: "Thomasje? Was het een lekker chokomelkske?
Peuter Thomas: "Jàààààà".)
Peuter Thomas ziet er heel normaal uit. Misschien een tikje moe, maar zelfs nu, alweer zoveel later, doet hij heel normaal, springt op de trampoline, prutst aan een brandnetel en kijkt verbaasd naar zijn handje (kleuter Sarah zou hier een enorm concert voor opzetten) en vraagt een bekertje melk. Hij kan nog niet goed praten, onze peuter Thomas, dus het is moeilijk te weten wat er allemaal gebeurd is, maar hij verklaard dat "hij geweend heeft" (nu ja, welke peuter zou dat nu niet doen?) maar dat juf Kathleen toch lief was.
Het ziet er naar uit dat het wel in orde zal komen, met dat scholeke. En zo zijn mama en papa van alweer een zorg verlost. Want het blijft toch altijd wel een grote dag, zowel voor de kindjes als voor de ouders.
-----------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/04/die-eerste-schooldag.html
zondag 18 april 2010
Beschouwingen bij "niets doen".
Misschien heb je wel gedacht, bij die lange windstilte van de laatste week, dat we hier weer een grote crisis doormaakten. Of misschien dacht je wel dat we met de Paasvakantie aan de andere kant van de planeet zaten. En dat was dan twee keer mis. Het is hier in feite sinds lang niet meer zo goed gegaan. We hadden inderdaad een week vakantie genomen, maar we zijn thuis gebleven omdat kleuter Sarah aan haar oogjes moest geopereerd worden. Niets ernstigs, hopelijk praten we er al gauw niet meer over, een kwestie van oogspieren die op elkaar moesten afgestemd worden.
Maar voor kleuter Sarah was het de moeilijkste dag van haar leven tot nu toe. Ze was enthousiast binnengegaan - zo'n kleuter staat natuurlijk enorm in het centrum van de belangstelling met die operatie - maar na het ontwaken uit de narcose lag ze aandoenlijk te huilen en toen ze toch weer in slaap viel lag ze daar zo uitgeteld met haar gezwollen oogjes en haar betraande wangetjes - en toen moesten er nog geregeld druppels in haar oogjes ook. Nee, kleuter Sarah heeft haar buikje vol van de medische wereld, hoewel de herinnering intussen ook alweer oude geschiedenis is geworden. Ze klautert alweer enthousiast op de trampoline en vertelt haar broertje opgewonden over het peuterklasje waar die morgen start.
Peuter Thomas lijkt er helemaal klaar voor. Tijdens de vakantieweek waren we in een grote speeltuin waar peuter Thomas naar gewoonte zat te klimmen in speeltjes voor veel groter dan hijzelf, en daarbij geregeld onder de voet werd gelopen door kinderen van een kop groter dan hij. Zo ontrolde zich voor de verbaasde ogen van papa het spektakel van peuter Thomas die wraak nam op een kind van verschillende jaren ouder door hem van achter een flinke duw te geven. Het slachtoffer keek verbaasd om, zag een uk die hij nauwelijks zag staan, en draaide zich onverschillig weer in de rij waar hij net peuter Thomas had uitgezet.
En peuter Thomas ging achteruit, nam een aanloopje en gaf dat kind van enkele jaren ouder dan hijzelf alweer een fikse duw. Waarop de ander zich fronsend naar peuter Thomas keerde, hem een duw gaf die peuter Thomas wankelend ettelijke passen naar achter stuurde waar hij op zijn zitvlak op de grond terecht kwam. Zijn tegenstander beschouwde daarmee het incident als afgedaan, en zette zich opnieuw in de rij.
En peuter Thomas krabbelde recht, nam een aanloopje, en bezorgde hem voor de derde keer een fikse duw.
Nu kan ik niet ontkennen dat ikzelf, als trotse papa, temidden van serieuze bezorgdheid alsook een zekere ontsteltenis over dat vriendelijk baaske dat zoveel agressie herbergt, ook een zekere trots voelde. Hij laat zich potverdikke niet op zijn kop zitten! Hij is echt niet bang van grotere kinderen. Dat laatste kan natuurlijk serieus veranderen bij de eerste flinke (en welverdiende) tok op zijn neus, maar geef toe dat er timidere karakters zijn.
Hoe dan ook, het gevecht ging niet verder omdat de bezorgde papa - dat andere kind was dus echt wel een stuk groter en zwaarder dan onze dappere peuter Thomas - haastig interveniëerde en peuter Thomas wees op de voordelen van een zachtere, meer geduldige aanpak. Peuter Thomas luisterde met ernstige oogjes naar de preek die, omdat hij niet langer dan gewoonlijk duurde, het andere kind ruimschoots de gelegenheid gaf om heel de wachtrij uit te lopen, naar boven te klimmen, weer naar beneden te glijden en achteloos andere oorden op te zoeken. Incident gesloten.
En met baby Simon gaat ook alles naar wens. Hij kan nog niet erg lang kruipen, maar hij trekt zich nu ook al heel flink recht en kijkt dan glunderend rond. Hij is nu een echte senior baby! Hij kan wel nog niet meespelen met kleuter Sarah en peuter Thomas, maar hij voelt dat het verschil begint te verkleinen. Tijdens deze mooie lentedagen zaten we op het gras, en baby Simon is toch al mobiel. Hij lijkt zijn ziektes helemaal te boven, hij eet zeer goed en de laatste tien tot twintig dagen slaapt hij meestal (maar nog niet altijd) de hele nacht door. OK, vanaf 06.00 is er bij ons een serieuze kans dat één van de drie voor een algeheel reveil zorgt, week-end of niet, en in vergelijking met "vroeger" is dat bepaald Spartaans. Maar als je uit een regime komt waarin je vele maanden aan een stuk geen enkele volledige nacht hebt gehad...
En zo vraag ik me af waarom ik zo weinig heb geblogd. Het simpele antwoord is: omdat ik geen zin had. Ik heb een paar keer in de tuin gezeten en helemaal niets gedaan: geen boek gelezen, geen wandeling gemaakt, helemaal niets. De eerste keer in ik weet niet hoeveel tijd. De baby en de peuter slapen, de kleuter speelt in de zandbak en papa hoeft helemaal niets te doen. Ik weet veel te weinig van psychologie om het te begrijpen, maar met veel meer energie en toch ook de vrije tijd van vakantie leek "niets doen" me werkelijk het allerhoogste dat een mens kan bereiken.
Niets doen. Het valt me op dat vaak het beste wat je kan doen helemaal niets is.
Maar voor kleuter Sarah was het de moeilijkste dag van haar leven tot nu toe. Ze was enthousiast binnengegaan - zo'n kleuter staat natuurlijk enorm in het centrum van de belangstelling met die operatie - maar na het ontwaken uit de narcose lag ze aandoenlijk te huilen en toen ze toch weer in slaap viel lag ze daar zo uitgeteld met haar gezwollen oogjes en haar betraande wangetjes - en toen moesten er nog geregeld druppels in haar oogjes ook. Nee, kleuter Sarah heeft haar buikje vol van de medische wereld, hoewel de herinnering intussen ook alweer oude geschiedenis is geworden. Ze klautert alweer enthousiast op de trampoline en vertelt haar broertje opgewonden over het peuterklasje waar die morgen start.
Peuter Thomas lijkt er helemaal klaar voor. Tijdens de vakantieweek waren we in een grote speeltuin waar peuter Thomas naar gewoonte zat te klimmen in speeltjes voor veel groter dan hijzelf, en daarbij geregeld onder de voet werd gelopen door kinderen van een kop groter dan hij. Zo ontrolde zich voor de verbaasde ogen van papa het spektakel van peuter Thomas die wraak nam op een kind van verschillende jaren ouder door hem van achter een flinke duw te geven. Het slachtoffer keek verbaasd om, zag een uk die hij nauwelijks zag staan, en draaide zich onverschillig weer in de rij waar hij net peuter Thomas had uitgezet.
En peuter Thomas ging achteruit, nam een aanloopje en gaf dat kind van enkele jaren ouder dan hijzelf alweer een fikse duw. Waarop de ander zich fronsend naar peuter Thomas keerde, hem een duw gaf die peuter Thomas wankelend ettelijke passen naar achter stuurde waar hij op zijn zitvlak op de grond terecht kwam. Zijn tegenstander beschouwde daarmee het incident als afgedaan, en zette zich opnieuw in de rij.
En peuter Thomas krabbelde recht, nam een aanloopje, en bezorgde hem voor de derde keer een fikse duw.
Nu kan ik niet ontkennen dat ikzelf, als trotse papa, temidden van serieuze bezorgdheid alsook een zekere ontsteltenis over dat vriendelijk baaske dat zoveel agressie herbergt, ook een zekere trots voelde. Hij laat zich potverdikke niet op zijn kop zitten! Hij is echt niet bang van grotere kinderen. Dat laatste kan natuurlijk serieus veranderen bij de eerste flinke (en welverdiende) tok op zijn neus, maar geef toe dat er timidere karakters zijn.
Hoe dan ook, het gevecht ging niet verder omdat de bezorgde papa - dat andere kind was dus echt wel een stuk groter en zwaarder dan onze dappere peuter Thomas - haastig interveniëerde en peuter Thomas wees op de voordelen van een zachtere, meer geduldige aanpak. Peuter Thomas luisterde met ernstige oogjes naar de preek die, omdat hij niet langer dan gewoonlijk duurde, het andere kind ruimschoots de gelegenheid gaf om heel de wachtrij uit te lopen, naar boven te klimmen, weer naar beneden te glijden en achteloos andere oorden op te zoeken. Incident gesloten.
En met baby Simon gaat ook alles naar wens. Hij kan nog niet erg lang kruipen, maar hij trekt zich nu ook al heel flink recht en kijkt dan glunderend rond. Hij is nu een echte senior baby! Hij kan wel nog niet meespelen met kleuter Sarah en peuter Thomas, maar hij voelt dat het verschil begint te verkleinen. Tijdens deze mooie lentedagen zaten we op het gras, en baby Simon is toch al mobiel. Hij lijkt zijn ziektes helemaal te boven, hij eet zeer goed en de laatste tien tot twintig dagen slaapt hij meestal (maar nog niet altijd) de hele nacht door. OK, vanaf 06.00 is er bij ons een serieuze kans dat één van de drie voor een algeheel reveil zorgt, week-end of niet, en in vergelijking met "vroeger" is dat bepaald Spartaans. Maar als je uit een regime komt waarin je vele maanden aan een stuk geen enkele volledige nacht hebt gehad...
En zo vraag ik me af waarom ik zo weinig heb geblogd. Het simpele antwoord is: omdat ik geen zin had. Ik heb een paar keer in de tuin gezeten en helemaal niets gedaan: geen boek gelezen, geen wandeling gemaakt, helemaal niets. De eerste keer in ik weet niet hoeveel tijd. De baby en de peuter slapen, de kleuter speelt in de zandbak en papa hoeft helemaal niets te doen. Ik weet veel te weinig van psychologie om het te begrijpen, maar met veel meer energie en toch ook de vrije tijd van vakantie leek "niets doen" me werkelijk het allerhoogste dat een mens kan bereiken.
Niets doen. Het valt me op dat vaak het beste wat je kan doen helemaal niets is.
zaterdag 10 april 2010
Peuter Thomas is afgestudeerd!
Gisteren was het de dag waarop we aanbelden bij de crèche, de deur openging, en peuter Thomas verscheen, glunderend met zijn platte Oxford hoedje op zijn hoofd en zijn peuterdiploma in de hand. Peuter Thomas heeft de opleiding van de crèche met succes afgelegd en is nu helemaal klaar voor het peuterklasje. Ach, wat is de tijd gevlogen, sinds die eerste dagen dat hij naar de crèche ging. En zeggen dat wij destijds dachten dat het leven nu wel echt druk ging worden, nu er twee kindjes op tijd moesten vertrekken en mama weer aan het werk zou gaan...
Binnen een dikke week, dus, gaat peuter Thomas naar school. Mama zal nu 's morgens elke dag twee kindjes naar school brengen, terwijl papa, veel vroeger, nog maar één baby naar de crèche zal brengen. En 's avonds zal papa eerst langs het scholeke (zoals kleuter Sarah dat noemt) passeren om er twee kindjes op te halen, en dan via de crèche voor nummer drie weer naar huis gaan... En vanaf dan zal er niets veranderd zijn: de dagtaak begint dan pas echt!
Maar voor peuter Thomas verandert er heel wat. Alleen, hij is er helemaal klaar voor. Hij komt aanvaardbaar uit zijn woorden, en eventuele achterstand zal hij nu echt wel gaan goedmaken. Maar hij is levendig, actief, nieuwsgierig, en hoewel hij altijd heel erg graag naar "den Ukkepuk" (1) (zo heet de crèche in Heffen) is gegaan denk ik dat hij op het punt is waar hij de school nog beter zal vinden.
Natuurlijk, de eerste dag zal zwaar zijn, en de volgende dagen ook... Maar ik herinner me dat de toenmalige peuter Sarah minder dan een week nodig had om zonder traantjes naar school te kunnen, en ik denk dat peuter Thomas er mentaal minstens even goed op voorbereid is. En natuurlijk zal zijn grote zus er rondcrossen, en we hebben gemerkt dat het bezit van een klein broertje of zusje in school een grote bron van prestige is onder die ukken van de kleuterklasjes. Dus een beetje extra opvang zal hij wel krijgen.
En zo is alweer een tijdperk afgesloten en peuter Thomas zal zijn eerste stappen in de schoolwereld zetten. Ik veronderstel dat dat in verhouding ongeveer even zwaarwegend is als baby Simon die net in zijn eentje van de ene kamer tot in de andere is gekropen?
Binnen een dikke week, dus, gaat peuter Thomas naar school. Mama zal nu 's morgens elke dag twee kindjes naar school brengen, terwijl papa, veel vroeger, nog maar één baby naar de crèche zal brengen. En 's avonds zal papa eerst langs het scholeke (zoals kleuter Sarah dat noemt) passeren om er twee kindjes op te halen, en dan via de crèche voor nummer drie weer naar huis gaan... En vanaf dan zal er niets veranderd zijn: de dagtaak begint dan pas echt!
Maar voor peuter Thomas verandert er heel wat. Alleen, hij is er helemaal klaar voor. Hij komt aanvaardbaar uit zijn woorden, en eventuele achterstand zal hij nu echt wel gaan goedmaken. Maar hij is levendig, actief, nieuwsgierig, en hoewel hij altijd heel erg graag naar "den Ukkepuk" (1) (zo heet de crèche in Heffen) is gegaan denk ik dat hij op het punt is waar hij de school nog beter zal vinden.
Natuurlijk, de eerste dag zal zwaar zijn, en de volgende dagen ook... Maar ik herinner me dat de toenmalige peuter Sarah minder dan een week nodig had om zonder traantjes naar school te kunnen, en ik denk dat peuter Thomas er mentaal minstens even goed op voorbereid is. En natuurlijk zal zijn grote zus er rondcrossen, en we hebben gemerkt dat het bezit van een klein broertje of zusje in school een grote bron van prestige is onder die ukken van de kleuterklasjes. Dus een beetje extra opvang zal hij wel krijgen.
En zo is alweer een tijdperk afgesloten en peuter Thomas zal zijn eerste stappen in de schoolwereld zetten. Ik veronderstel dat dat in verhouding ongeveer even zwaarwegend is als baby Simon die net in zijn eentje van de ene kamer tot in de andere is gekropen?
zaterdag 3 april 2010
De Klokken van Rome
Kleuter Sarah:"Ma' papa? Papa?"
Papa: "Ja, Saartje?"
Kleuter Sarah: "Ma' papa, hoe krijgt de Paashaas die papiertjes rond die paaseitjes?"
GVD! En zeggen dat de mensen zich vroeger beklaagden omdat ze van die zeer gemakkelijke vragen kregen, zoals waar de kindjes vandaan komen.
Maar goed. Morgen is het een grote dag. Morgen komt de Paashaas. Morgen komen de Klokken van Rome. Ineens herinner ik me dat ik bij een recente vorige Pasen televisiebeelden zag van de Paus die er ook mee bezig bleek te zijn, en naar aanleiding daarvan zagen we de nodige klokken beieren. En wil je geloven dat ik bijna een krop in mijn keel kreeg, toen ik door de ogen van de toenmalige peuter Sarah naar die klokken keek en besefte: dat zijn nu werkelijk "de Klokken van Rome"?
Papa: "Ja, Saartje?"
Kleuter Sarah: "Ma' papa, hoe krijgt de Paashaas die papiertjes rond die paaseitjes?"
GVD! En zeggen dat de mensen zich vroeger beklaagden omdat ze van die zeer gemakkelijke vragen kregen, zoals waar de kindjes vandaan komen.
Maar goed. Morgen is het een grote dag. Morgen komt de Paashaas. Morgen komen de Klokken van Rome. Ineens herinner ik me dat ik bij een recente vorige Pasen televisiebeelden zag van de Paus die er ook mee bezig bleek te zijn, en naar aanleiding daarvan zagen we de nodige klokken beieren. En wil je geloven dat ik bijna een krop in mijn keel kreeg, toen ik door de ogen van de toenmalige peuter Sarah naar die klokken keek en besefte: dat zijn nu werkelijk "de Klokken van Rome"?
dinsdag 23 maart 2010
Pets!
We wandelden de binnenspeeltuin in, en aan de glinsterende oogjes van kleuter Sarah, arm in arm met haar beste vriendin, zagen we meteen: daar zouden we de rest van de middag niet veel last van hebben. Peuter Thomas bleef eerst met grote oogjes in de buurt van het tafeltje waar we ons geïnstalleerd hadden, maar al gauw werden de bochten die hij door de ruimte beschreef groter en nog wat later liep hij even opgetogen rond als de twee kleuters. Even later verdween hij handje in handje met zijn grote zus in een woud van touwen, klimrekken en buizen, en minuten later stonden de kleuters met de peuter helemaal vanboven bij de ingang van een enorme oranje pijp, die met veel kronkels en bochten helemaal tot beneden gleed.
Papa installeerde zich toch een beetje bezorgd bij de monding van de pijp waardoor even later een ontzettend gegil klonk. Het vriendinnetje arriveerde joelend van de pret, onmiddellijk gevolgd door peuter Thomas, die evenwel niet begreep dat hij zich beneden meteen uit de voeten moest maken, en dus prompt een stel voeten in de rug kreeg. In tranen in de armen van papa was het eerste wat hij zei: "nog doen!" en zodra hij weer op de grond stond verdween hij vol ongeduld weer in het systeem. Zo snel zijn korte beentjes het aankonden klauterde hij weer naar boven en en vanaf dan verscheen hij telkens weer joelend van de pret beneden aan de pijp en papa wist: de zoon is op twee jaar al een veel grotere held dan de papa op zijn tiende was - en eigenlijk tot vandaag... Maar ik begin af te dwalen.
Dus de grote mensen konden zich rustig aan het tafeltje installeren en alles ging een hele tijd goed. Dan passeerde er, zoals dat in dat soort toestanden vaak gaat, een kereltje van ruim drie, luidkeels schreiend hollend richting mama, en ondertussen van moehoehoehoehoehoe in een bepaalde richting wijzend. Natuurlijk keek iedereen in de richting van het uitgestoken vingertje en daar zat, met grote onschuldige oogjes maar toch een beetje een sip gezichtje... Peuter Thomas!
Mama: "Thomasje? Heeft kindje pijn?"
Peuter Thomas: "Jààààààà"
Mama: "Is het kindje gevallen?"
Peuter Thomas: "Nééééééééé" (maakt een slaande beweging met het handje) "Pets!".
En hij kan je met die grote bruine reeënogen zo open en onschuldig aankijken...
Papa installeerde zich toch een beetje bezorgd bij de monding van de pijp waardoor even later een ontzettend gegil klonk. Het vriendinnetje arriveerde joelend van de pret, onmiddellijk gevolgd door peuter Thomas, die evenwel niet begreep dat hij zich beneden meteen uit de voeten moest maken, en dus prompt een stel voeten in de rug kreeg. In tranen in de armen van papa was het eerste wat hij zei: "nog doen!" en zodra hij weer op de grond stond verdween hij vol ongeduld weer in het systeem. Zo snel zijn korte beentjes het aankonden klauterde hij weer naar boven en en vanaf dan verscheen hij telkens weer joelend van de pret beneden aan de pijp en papa wist: de zoon is op twee jaar al een veel grotere held dan de papa op zijn tiende was - en eigenlijk tot vandaag... Maar ik begin af te dwalen.
Dus de grote mensen konden zich rustig aan het tafeltje installeren en alles ging een hele tijd goed. Dan passeerde er, zoals dat in dat soort toestanden vaak gaat, een kereltje van ruim drie, luidkeels schreiend hollend richting mama, en ondertussen van moehoehoehoehoehoe in een bepaalde richting wijzend. Natuurlijk keek iedereen in de richting van het uitgestoken vingertje en daar zat, met grote onschuldige oogjes maar toch een beetje een sip gezichtje... Peuter Thomas!
Mama: "Thomasje? Heeft kindje pijn?"
Peuter Thomas: "Jààààààà"
Mama: "Is het kindje gevallen?"
Peuter Thomas: "Nééééééééé" (maakt een slaande beweging met het handje) "Pets!".
En hij kan je met die grote bruine reeënogen zo open en onschuldig aankijken...
vrijdag 19 maart 2010
Baby Simon kruipt!
Maandag wordt hij 11 maanden. De toenmalige baby Sarah kroop toen ze net niet één jaar oud was - maar als baby Simon zijn zus zal willen verslaan inzake verbale talenten zal hij vroeg moeten opstaan. In feite, nu ik er zo eens over nadenkt, hij stààt ook vroeg op, daar niet van. Hoe dan ook: hij kruipt. We hadden natuurlijk al een paar weken zien aankomen: hij trekt heel aardig zijn beentjes onder zich, en hij draait al rond als de naald van een kompas, maar nu vandaag: hij zit op een mat, een eindje verder ligt een balletje, en baby Simon trekt zich aan zijn armpjes voort tot aan het balletje - de beentjes blijven voorlopig nog tamelijk nutteloos spartelen, maar toch - en richt zich glunderend naar papa.
En omdat die, niet helemaal toevallig, het fototoestel in de film-mode vasthield, staat de historische gebeurtenis nu op film. Dat kleine babytje dat nog onhandig zijn eerste kruipbewegingen maakt... je kan er vele slapeloze nachten mee goed maken...
Maar ze zijn op alle leeftijden zo schattig. Kleuter Sarah die me vanop het speeltuintje in de kinderopvang ziet parkeren en in razende vaart naar het poortje komt gesneld; kleuter Sarah die aan het handje naast papa voorthuppelt, zo blij en enthousiast over de schooldag die weer voorbij is, de spelletjes die ze heeft gespeeld, de conversaties met haar grote vriendin... Ik heb het eerder gezegd, als je nooit een kleuter van haar schooltje bent gaan afhalen, dan mis je iets...
En tenslotte gaat het met peuter Thomas ook heel goed vooruit. Na de Paasvakantie gaat hij naar de peuterschool! Zijn spreken is heel fraai genormaliseerd, en hoewel ik niet denk dat hij het gemiddelde haalt van zijn leeftijd kan hij tenminste naar school. Soms maakt hij zinnetjes van verschillende woorden, zopas nog "Sa'ah is weg bij oma en opa"; dat is toch al niet slecht. Maar zijn grammatica laat nog veel gaten zien: "Thomasje nie slapen nie, eh?". Toch blijf ik denken wat ik eerder heb gezegd, ons Thomaske zal een slim baaske zijn.
Vaak hoor ik iets zeggen als "geniet ervan nu het nog kan, ze worden zo vlug groot". En ik ben de laatste om er aan te twijfelen. Alleen... ik denk dat de mensen die dat zeggen al lang weer vergeten zijn hoe het is om onder chronisch slaapgebrek te leven. En zo zit je elke dag weer te hopen dat we nu eindelijk de periode van de ononderbroken nachten zouden bereikt hebben... en voor je het weet zijn ze groot.
En omdat die, niet helemaal toevallig, het fototoestel in de film-mode vasthield, staat de historische gebeurtenis nu op film. Dat kleine babytje dat nog onhandig zijn eerste kruipbewegingen maakt... je kan er vele slapeloze nachten mee goed maken...
Maar ze zijn op alle leeftijden zo schattig. Kleuter Sarah die me vanop het speeltuintje in de kinderopvang ziet parkeren en in razende vaart naar het poortje komt gesneld; kleuter Sarah die aan het handje naast papa voorthuppelt, zo blij en enthousiast over de schooldag die weer voorbij is, de spelletjes die ze heeft gespeeld, de conversaties met haar grote vriendin... Ik heb het eerder gezegd, als je nooit een kleuter van haar schooltje bent gaan afhalen, dan mis je iets...
En tenslotte gaat het met peuter Thomas ook heel goed vooruit. Na de Paasvakantie gaat hij naar de peuterschool! Zijn spreken is heel fraai genormaliseerd, en hoewel ik niet denk dat hij het gemiddelde haalt van zijn leeftijd kan hij tenminste naar school. Soms maakt hij zinnetjes van verschillende woorden, zopas nog "Sa'ah is weg bij oma en opa"; dat is toch al niet slecht. Maar zijn grammatica laat nog veel gaten zien: "Thomasje nie slapen nie, eh?". Toch blijf ik denken wat ik eerder heb gezegd, ons Thomaske zal een slim baaske zijn.
Vaak hoor ik iets zeggen als "geniet ervan nu het nog kan, ze worden zo vlug groot". En ik ben de laatste om er aan te twijfelen. Alleen... ik denk dat de mensen die dat zeggen al lang weer vergeten zijn hoe het is om onder chronisch slaapgebrek te leven. En zo zit je elke dag weer te hopen dat we nu eindelijk de periode van de ononderbroken nachten zouden bereikt hebben... en voor je het weet zijn ze groot.
maandag 15 maart 2010
Zeer schattig
Papa zit met de kindjes thuis en zingt - half neuriënd, half echt - een liedje. En daarbij neemt papa het niet altijd even nauw met de correcte versie van de tekst.
"Néééé", zegt kleuter Sarah, "het is niet zo" (waarna ze mijn versie nazingt), "het is wel zo" (waarna ze de correcte versie voorzingt, en wel vanaf de eerste zin van het bewuste fragment).
Echt iets betweterigs, die kleuter Sarah. Zeer schattig, als je zo je eigen genen in je kinderen kan herkennen...
"Néééé", zegt kleuter Sarah, "het is niet zo" (waarna ze mijn versie nazingt), "het is wel zo" (waarna ze de correcte versie voorzingt, en wel vanaf de eerste zin van het bewuste fragment).
Echt iets betweterigs, die kleuter Sarah. Zeer schattig, als je zo je eigen genen in je kinderen kan herkennen...
donderdag 4 maart 2010
Eerst een K... en dan een 3...
Het was een gewone werkdag vandaag: vanaf ongeveer 06.30 begint het spel van de flesjes en de luiertjes en bokes smeren en tasjes klaarzetten en al de rest, en dan brengt papa de twee broertjes naar de crèche en dan zelf naar het werk, en rond 18.00 staat hij terug thuis, deze keer in gezelschap van kleuter Sarah en peuter Thomas en baby Simon.
Jasjes uit, kapstok, baby uit de maxicosi, luiertje, afspoelen (er was overstroming...) een flesje van 210 milliliter (goed op) en dan is er tijd om zelf te verkleden. Papa heeft uit zijn ooghoek gezien dat kleuter Sarah de computer heeft opgestart...
Als papa de trap weer afdaalt klinkt er een schallend "Van Afrika tot in Amerika..." van K3 door het huis. ??? ????? Papa haast zich de woonkamer in. Youtube staat aan en kleuter Sarah zit tevreden te kijken naar de liedjes van K3.
???????
Papa: "Saartje, hoe heb je dat nu eigenlijk gedaan?"
Kleuter Sarah (met een opgewonden kleuterstemmetje): "Ik heb eerst een "k" gedaan, en dan een "3" gedaan, en toen op de bovenste klikken en toen was ik er!"
Ze heeft dus eerst de browser Firefox geïdentificeerd tussen al die icoontjes, dan heeft ze die er uitgepikt door er dubbel op te klikken, dan heeft ze in de automatisch mee opgestarte Google functie de haar bekende tekens getikt en de juiste conclusie getrokken...
Binnenkort lost ze mijn computerproblemen op, en hopelijk leert ze ons eindelijk hoe we met al die moderne electronica moeten omgaan...
Jasjes uit, kapstok, baby uit de maxicosi, luiertje, afspoelen (er was overstroming...) een flesje van 210 milliliter (goed op) en dan is er tijd om zelf te verkleden. Papa heeft uit zijn ooghoek gezien dat kleuter Sarah de computer heeft opgestart...
Als papa de trap weer afdaalt klinkt er een schallend "Van Afrika tot in Amerika..." van K3 door het huis. ??? ????? Papa haast zich de woonkamer in. Youtube staat aan en kleuter Sarah zit tevreden te kijken naar de liedjes van K3.
???????
Papa: "Saartje, hoe heb je dat nu eigenlijk gedaan?"
Kleuter Sarah (met een opgewonden kleuterstemmetje): "Ik heb eerst een "k" gedaan, en dan een "3" gedaan, en toen op de bovenste klikken en toen was ik er!"
Ze heeft dus eerst de browser Firefox geïdentificeerd tussen al die icoontjes, dan heeft ze die er uitgepikt door er dubbel op te klikken, dan heeft ze in de automatisch mee opgestarte Google functie de haar bekende tekens getikt en de juiste conclusie getrokken...
Binnenkort lost ze mijn computerproblemen op, en hopelijk leert ze ons eindelijk hoe we met al die moderne electronica moeten omgaan...
maandag 22 februari 2010
Baby Simon is tien maand oud
Hij zit al heel aardig recht - en dat mag niet schitterend zijn of in de buurt van een Olympisch record, maar naar Robeyselijke maatstaven is dat lang niet slecht. Hij rolt (natuurlijk) al langer van zijn buikske naar zijn rugske en omgekeerd, en hij kan tollen als de naald van een op hol geslagen kompas, maar kruipen is er nog niet bij. En toch... Als hij deze dagen op zijn vier voetjes terecht komt trekt hij al heel aardig zijn knietjes onder zich, en dat zit hij daar heen en weer te schommelen, en zelfs al een extra beenbeweging te maken, en je weet: nog een korte tijd, en onze baby is mobiel.
Zoals alle babies van die leeftijd is hij er graag bij als er gezelschap is, en hij zit dan vergenoegd door zijn grote oogjes rond te kijken. Als de gesprekken geanimeerd worden voelt hij dat hij ook een bijdrage kan leveren, en dan gaat het mondje open en met een zeer ernstig gezicht zegt hij "tatatatatatatatàààààà!". Het hele gezelschap valt natuurlijk prompt stil en begint hem na te doen, en baby Simon is zo tevreden met al die aandacht dat hij nog eens een rondje extra doet. Enzovoort.
Hij is nu vele maanden bijna constant "ziek" geweest - aanhalingstekens omdat ik dat niet zou durven zeggen aan ouders wiens kindje echt ziek is. Maar het was een aaneenschakeling van oorontstekingen, maag- en darmklachten en andere hoestbuien, tot er zelfs slijm in zijn longetjes zat. Vaak kon hij niet genoeg eten, en dan werd (en wordt) hij 's nachts wakker en dat helpt allemaal niet bij de nachtrust van mama en papa, maar ja - het hoort er ook allemaal bij. De laatste dagen eet hij weer duidelijk beter, en we hopen dat hij opnieuw hele nachten zal beginnen doorslapen, en dan zijn we toch ook weer zoveel verder...
Intussen is kleuter Sarah de koning te rijk. Ze heeft een nieuw bedje! Het was zo'n beetje de Ikea filosofie, iets dat je zelf in mekaar moet zetten, maar de stukken moesten eerst op bestelling gemaakt worden, en het lijkt me toch wel een geslaagde aankoop. Ze heeft er ettelijke weken op moeten wachten en ze verklaarde geregeld dat ze verdrietig was omdat haar nieuwe bed er nog niet was. Het was namelijk een bed dat je kon afwerken met verschillende thema's, en dat werden natuurlijk prinsessen, en dus heeft kleuter Sarah nu een prinsessenbed. Ze ligt onder een prinsessendons en als het koud is een extra prinsessendeken, en een prinsessenhoofdkussen, en in de speelruimte naast haar prinsessenbedbed staat ook nog haar prinsessenkasteel. Ook in andere opzichten gaat het erg goed met kleuter Sarah. Ze gaat zingend naar school, en ze lijkt toch wel wat vriendjes te hebben en de juf heeft ook gezegd dat het een flinke meid is. En als je er mee naar de winkel gaat, dan huppelt er zo'n vrolijk snaterende kleuter naast je, en je weet dat je bereid bent nog heel veel slaapgebrek te ondergaan, gewoon voor het privilege naast die snaterende kleuter naar de winkel te mogen wandelen.
Tenslotte is ook peuter Thomas de koning te rijk. Hij heeft nu immers het vroegere bedje van kleuter Sarah! Dat bed heeft nog langs alle kanten spijlen, maar als je er in het midden drie spijlen uithaalt, dan kan peuter er zelf in en uit! Peuter Thomas is geweldig te spreken over zijn nieuwe bed, en zeker in het begin experimenteerde hij een beetje teveel en te laat in de nacht. Dus zetten de ontevreden ouders er de drie spijlen terug in en toen begon peuter Thomas hartverscheurend te huilen. "Kijk eens" snikte hij aandoenlijk terwijl hij naar de wrede tralies wees die verschenen waren op de plaats waar hij nog maar pas zijn vrijheid had ontdekt. En ook "ikke weent" kwam er uit zijn mond, want dat zegt hij wel eens als hij de indruk heeft dat dat wenen nog niet genoeg decibels heeft gemaakt, en hij zeker wil zijn dat iedereen het goed begrepen heeft. En ja, de derde persoon enkelvoud, dat gaat zijn peuterlijke vermogens nog wat te boven; wij zijn al lang blij dat hij toch een paar zinnetjes kan uitbrengen.
Maar de vrede was natuurlijk al snel weer getekend, en peuter Thomas is niet minder tevreden met de nieuwe aanwinst dan kleuter Sarah. We hebben overigens opgemerkt dat peuter Thomas uiterlijk sprekend op mij lijkt, maar innerlijk daarentegen... Peuter Thomas is vrolijk, goedlachs, aangenaam in de omgang, charmant, heel sociaal en hij houdt van grapjes. En zo gaat het alles bij elkaar wel goed met de kindjes, die ooit wel eens zullen terugdenken aan die allereerste herinneringen, en pas als ze zelf ook kindjes hebben, wie weet, wel eens zullen stilstaan bij hoe het voor de mama en de papa niet altijd een wandeling was.
Maar we zouden ze voor geen geld ter wereld willen missen...
Zoals alle babies van die leeftijd is hij er graag bij als er gezelschap is, en hij zit dan vergenoegd door zijn grote oogjes rond te kijken. Als de gesprekken geanimeerd worden voelt hij dat hij ook een bijdrage kan leveren, en dan gaat het mondje open en met een zeer ernstig gezicht zegt hij "tatatatatatatatàààààà!". Het hele gezelschap valt natuurlijk prompt stil en begint hem na te doen, en baby Simon is zo tevreden met al die aandacht dat hij nog eens een rondje extra doet. Enzovoort.
Hij is nu vele maanden bijna constant "ziek" geweest - aanhalingstekens omdat ik dat niet zou durven zeggen aan ouders wiens kindje echt ziek is. Maar het was een aaneenschakeling van oorontstekingen, maag- en darmklachten en andere hoestbuien, tot er zelfs slijm in zijn longetjes zat. Vaak kon hij niet genoeg eten, en dan werd (en wordt) hij 's nachts wakker en dat helpt allemaal niet bij de nachtrust van mama en papa, maar ja - het hoort er ook allemaal bij. De laatste dagen eet hij weer duidelijk beter, en we hopen dat hij opnieuw hele nachten zal beginnen doorslapen, en dan zijn we toch ook weer zoveel verder...
Intussen is kleuter Sarah de koning te rijk. Ze heeft een nieuw bedje! Het was zo'n beetje de Ikea filosofie, iets dat je zelf in mekaar moet zetten, maar de stukken moesten eerst op bestelling gemaakt worden, en het lijkt me toch wel een geslaagde aankoop. Ze heeft er ettelijke weken op moeten wachten en ze verklaarde geregeld dat ze verdrietig was omdat haar nieuwe bed er nog niet was. Het was namelijk een bed dat je kon afwerken met verschillende thema's, en dat werden natuurlijk prinsessen, en dus heeft kleuter Sarah nu een prinsessenbed. Ze ligt onder een prinsessendons en als het koud is een extra prinsessendeken, en een prinsessenhoofdkussen, en in de speelruimte naast haar prinsessenbedbed staat ook nog haar prinsessenkasteel. Ook in andere opzichten gaat het erg goed met kleuter Sarah. Ze gaat zingend naar school, en ze lijkt toch wel wat vriendjes te hebben en de juf heeft ook gezegd dat het een flinke meid is. En als je er mee naar de winkel gaat, dan huppelt er zo'n vrolijk snaterende kleuter naast je, en je weet dat je bereid bent nog heel veel slaapgebrek te ondergaan, gewoon voor het privilege naast die snaterende kleuter naar de winkel te mogen wandelen.
Tenslotte is ook peuter Thomas de koning te rijk. Hij heeft nu immers het vroegere bedje van kleuter Sarah! Dat bed heeft nog langs alle kanten spijlen, maar als je er in het midden drie spijlen uithaalt, dan kan peuter er zelf in en uit! Peuter Thomas is geweldig te spreken over zijn nieuwe bed, en zeker in het begin experimenteerde hij een beetje teveel en te laat in de nacht. Dus zetten de ontevreden ouders er de drie spijlen terug in en toen begon peuter Thomas hartverscheurend te huilen. "Kijk eens" snikte hij aandoenlijk terwijl hij naar de wrede tralies wees die verschenen waren op de plaats waar hij nog maar pas zijn vrijheid had ontdekt. En ook "ikke weent" kwam er uit zijn mond, want dat zegt hij wel eens als hij de indruk heeft dat dat wenen nog niet genoeg decibels heeft gemaakt, en hij zeker wil zijn dat iedereen het goed begrepen heeft. En ja, de derde persoon enkelvoud, dat gaat zijn peuterlijke vermogens nog wat te boven; wij zijn al lang blij dat hij toch een paar zinnetjes kan uitbrengen.
Maar de vrede was natuurlijk al snel weer getekend, en peuter Thomas is niet minder tevreden met de nieuwe aanwinst dan kleuter Sarah. We hebben overigens opgemerkt dat peuter Thomas uiterlijk sprekend op mij lijkt, maar innerlijk daarentegen... Peuter Thomas is vrolijk, goedlachs, aangenaam in de omgang, charmant, heel sociaal en hij houdt van grapjes. En zo gaat het alles bij elkaar wel goed met de kindjes, die ooit wel eens zullen terugdenken aan die allereerste herinneringen, en pas als ze zelf ook kindjes hebben, wie weet, wel eens zullen stilstaan bij hoe het voor de mama en de papa niet altijd een wandeling was.
Maar we zouden ze voor geen geld ter wereld willen missen...
Abonneren op:
Posts (Atom)
