"Het Muildier" is een figuur uit de wereldberoemde Science Fiction cyclus van Isaac Asimov. Het idee is: individueel gedrag is onvoorspelbaar, maar op de heel andere schaal van alle individuen samen kan het wel: zoals je niet kan vertellen wat je zal gooien met een dobbelsteen, maar wel hoe de verdeling er zal uitzien als je bijvoorbeeld zestig keer met een dobbelsteen gooit. Zo wordt de geschiedenis toch nog voorspelbaar, en kon de stichter van de nieuwe beschaving geregeld berichten naar de toekomst sturen. "Nu komt het Keizerrijk in die toestand terecht, houd er rekening mee dat ze zullen..."; je kan je er iets bij voorstellen.
Maar af en toe treedt er een zodanig "idiosyncratisch" verschijnsel op, zo uniek, zo onvoorspelbaar op alle schalen, dat de tafel helemaal wordt schoongeveegd en de geschiedenis van de toekomst er even vaag uitziet als in die troebele tijden in het verleden: onze tijd, bijvoorbeeld. Zo'n figuur was "het Muildier", een rebellenleider die wiens simpele persoonlijk bestaan en optreden de berichten van onze stichter volstrekt waardeloos maakte.
Daar moet ik allemaal aan denken bij het verschijnsel Trump. Die alleen al maakt dat er niets over de Amerikaanse verkiezingen te schrijven valt: want Trump heeft zelf "niets" te betekenen, en al de rest stelt niets voor. Het is gewoon een geval van een uniek optreden, een dwaas met een grote bek en een zeker charisma, juist in een tijd dat een bepaald dom rechts uitgebreid aan het woord komt: en all bets are off.
Dat klinkt misschien als een een "uitleg" waarom mijn favoriete spelers bij de Republikeinen, Scott Walker en Chris Christie, respectievelijk al niet meer meedoen of nauwelijks een rol spelen. Maar die uitleg heb ik helemaal niet nodig, hoor! Dit blijft het goedgehumeurd commentaar van iemand die glunderend naar de show kijkt, zonder veel pretentie. Als het in 2012 toch wel heel redelijk juist was, dan was dat alleen goed om te tonen dat je de pers niet teveel moet geloven. Je verkoopt nu eenmaal geen kranten door te beweren dat Clinton de nominatie al op zak heeft (en dus het presidentschap). Oh, ze kan ziek worden, dood vallen, publiek toegeven dat ze het al op zak heeft, in een schandaal trappen, je kent dat. Maar in een normale wereld: ze heeft het op zak.
Maar voor Scott Walker: wel, ik heb fout gedaan, denk ik, wat ik nu juist bij al de anderen als fout aanklaag: ik heb geloofd wat iedereen geloofde. Hij leek een speler van formaat, en op nationaal niveau zal hij dat echt wel geweest zijn, maar op federaal niveau blijkt dat er nog een klasse hoger wordt gespeeld. Ik had het met mijn blik van "de dorpsfilosoof" echt niet gezien. En het is niet de schuld van Trump.
Maar goed. Hier, aan de vooravond van Iowa lijkt het er op dat Trump, hou je vast, wel eens de nominatie kan binnen halen! En nee, ik kruip wéér niet weg achter mijn "een volk dat in 2004 Bush herkoos is tot alles in staat". Dat was maar een manier van spreken, mensen, dat was maar om te lachen! Het blijkt juist te zijn, maar dat is echt alleen maar op het niveau van een gek die je lang genoeg laat wauwelen, en er zal ook wel iets uitkomen dat juist is.
Maar nu wel serieus. Clinton zou best wel een paar van die voorverkiezingen kunnen verliezen, je weet wel, lokale culturen, buurstaat van één van de andere kandidaten, dat soort dingen. Maar de Obama verrassing van 2008 wordt het nooit: dat lesje heeft Clinton heus wel geleerd, en dus heeft ze al die latere staten op een heel andere manier bewerkt: en in mijn kristallen bol heeft ze ze ook al op zak. Daarmee verkoop je geen kranten, en dus schrijven de kranten, die dat natuurlijk ook heel goed weten, dat niet. Neenee, het is allemaal heel spannend, kijk maar eens naar die peilingen!
In de eindfase zal ze geen serieuze tegenstander hebben; de harde waarheid is dat er van bij het begin niet eens één bij was. Nu lijkt het er bovendien op dat ze de grootste clown van allemaal zullen aanwijzen. De echte vraag is of dat fysiek mogelijk is, zo'n verkiezingskaart die op Election Day helemaal, zonder één uitzondering, blauw kleurt. Nu ja, een lichte overdrijving zal ik mezelf wel vergeven, maar alles bij mekaar...
Hillary with a landslide.
Posts tonen met het label verkiezingen 2016. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verkiezingen 2016. Alle posts tonen
maandag 1 februari 2016
vrijdag 31 juli 2015
Hopen op een mooi spektakel
Twee maanden sinds de vorige post over de Amerikaanse Presidentsverkiezingen - hé, het is nog héél vroeg dag! - en je lijkt een heel ander beeld te zien. Italics voor het woord "lijkt", omdat het volgens mij alleen maar schijn is. In één woord: Trump! Soms vraag ik me af in welke mate dat aderverkalkt stuk Amerikaanse elite dat vooralsnog de Republikeinse partij in handen heeft beseft dat ze de problemen helemaal aan zichzelf te danken hebben. Over de Irakoorlog heb ik af en toe kunnen zeggen dat er toch nog wel wat tekenen van leven in die hoofden zat; ze hadden wel degelijk, sommigen althans, iets door.
En nu, dus, nadat ze enkele decennia de meest vulgaire propaganda hebben verkocht, de meest hersenloze spierballenpolitiek hebben gevolgd en verdedigd, en uitspraken hebben belangrijk gemaakt op het niveau van Sarah Palin, nu verschijnt daar zo'n vulgaire, hersenloze kloon van Sarah Palin, en als de "basis" (je hebt de basis die je verdient, GVD!) zomaar juicht en klapt, dan weten ze begot niet waaraan ze al dat onrecht te danken hebben.
En zelfs ik begin het in feite wel een beetje grappig te vinden. Puur leedvermaak, hoor, gewoon al die enorme ego's van politiekers - Amerikaanse politiekers, nog wel - en alle aandacht gaat naar die vetkwab. Maar daarmee is een belangrijke term gevallen: ergens tussen nu en straks scheppen ze dat vet wel met één grote beweging van de soep, en kunnen we over naar de orde van de dag. Ik denk dat ik maar gewoon blijf bij mijn "voorspellingen" van alweer een hoop maanden geleden.
Alleen, er is dus die heimelijke sympathie van me voor kandidaat Chris Christie; de man die het helemààl niet zo goed doet als ik had verwacht. Ik vraag me af waarom ik er "heimelijk sympathie" voor heb: alles wat je in een politieker weerzinwekkend kan vinden. Dat opgeblazen gevoel van belangrijkheid, die onbeschofte manier van neerkijken op het gepeupel, dat doordrammerige, dat omhooggevallen showbeest, dat loepzuiver chimpanseemannetje gedrag - En Christie is er het typevoorbeeld van. Waarom, waarom hoop ik nog altijd dat hij de debatten haalt en zichzelf op basis van zijn, uim, uim... uitstraling (!) alsnog een rol te spelen krijgt.
Ik veronderstel dat het te maken heeft met het feit dat ik er naar kijk zoals de Romeinen keeken naar een gladiatorengevecht. Bloed! Uiteenspattende darmen! Puur, ordinair geweld! De inzet is wie het alfamannetje wordt, en ik zit er ademlooos op te gapen; wat ziet het er toch weer allemaal spannend uit.
Het komt allemaal in het nieuws omdat er volgende week een debat is, en tot groot Republikeins verdriet doet Trump ook mee. En hoe ga je daar mee om: "als je met de varkens gaat vechten maak je alleen maar jezelf vuil, en het varken vindt het fijn." En het is nog waar ook. En dus weten ze niet hoe ze met Trumps groot lawaai moeten omgaan.
Maar ik denk dat er één uitzondering is. Ik denk dat Christie, in tegenstelling tot de andere kandidaten, wèl in staat is om met het varken te worstelen zonder er belachelijk uit te zien. En ik denk dat hij het in kleine mootjes zou hakken, tot worstjes zou vermalen en serveren met spekreepjes. Wat zou dàt een mooi spektakel zijn; denk je ook niet? En voor Christie zou Trump, in plaats van bron van wanhoop en verongelijktheid, een unieke gelegenheid zijn om vanuit de ellende terug naar boven te vechten. Waar is die popcorn?
En nu, dus, nadat ze enkele decennia de meest vulgaire propaganda hebben verkocht, de meest hersenloze spierballenpolitiek hebben gevolgd en verdedigd, en uitspraken hebben belangrijk gemaakt op het niveau van Sarah Palin, nu verschijnt daar zo'n vulgaire, hersenloze kloon van Sarah Palin, en als de "basis" (je hebt de basis die je verdient, GVD!) zomaar juicht en klapt, dan weten ze begot niet waaraan ze al dat onrecht te danken hebben.
En zelfs ik begin het in feite wel een beetje grappig te vinden. Puur leedvermaak, hoor, gewoon al die enorme ego's van politiekers - Amerikaanse politiekers, nog wel - en alle aandacht gaat naar die vetkwab. Maar daarmee is een belangrijke term gevallen: ergens tussen nu en straks scheppen ze dat vet wel met één grote beweging van de soep, en kunnen we over naar de orde van de dag. Ik denk dat ik maar gewoon blijf bij mijn "voorspellingen" van alweer een hoop maanden geleden.
Alleen, er is dus die heimelijke sympathie van me voor kandidaat Chris Christie; de man die het helemààl niet zo goed doet als ik had verwacht. Ik vraag me af waarom ik er "heimelijk sympathie" voor heb: alles wat je in een politieker weerzinwekkend kan vinden. Dat opgeblazen gevoel van belangrijkheid, die onbeschofte manier van neerkijken op het gepeupel, dat doordrammerige, dat omhooggevallen showbeest, dat loepzuiver chimpanseemannetje gedrag - En Christie is er het typevoorbeeld van. Waarom, waarom hoop ik nog altijd dat hij de debatten haalt en zichzelf op basis van zijn, uim, uim... uitstraling (!) alsnog een rol te spelen krijgt.
Ik veronderstel dat het te maken heeft met het feit dat ik er naar kijk zoals de Romeinen keeken naar een gladiatorengevecht. Bloed! Uiteenspattende darmen! Puur, ordinair geweld! De inzet is wie het alfamannetje wordt, en ik zit er ademlooos op te gapen; wat ziet het er toch weer allemaal spannend uit.
Het komt allemaal in het nieuws omdat er volgende week een debat is, en tot groot Republikeins verdriet doet Trump ook mee. En hoe ga je daar mee om: "als je met de varkens gaat vechten maak je alleen maar jezelf vuil, en het varken vindt het fijn." En het is nog waar ook. En dus weten ze niet hoe ze met Trumps groot lawaai moeten omgaan.
Maar ik denk dat er één uitzondering is. Ik denk dat Christie, in tegenstelling tot de andere kandidaten, wèl in staat is om met het varken te worstelen zonder er belachelijk uit te zien. En ik denk dat hij het in kleine mootjes zou hakken, tot worstjes zou vermalen en serveren met spekreepjes. Wat zou dàt een mooi spektakel zijn; denk je ook niet? En voor Christie zou Trump, in plaats van bron van wanhoop en verongelijktheid, een unieke gelegenheid zijn om vanuit de ellende terug naar boven te vechten. Waar is die popcorn?
zondag 17 mei 2015
Het gaat niet zo goed met Christie en Bush
Het ziet er nu al naar uit dat mijn "parcours" over de Amerikaanse presidentsverkiezingen niet zo "foutloos" zal zijn als in 2012 - waarbij het tweede stel aanhalingstekens er staat omdat ik de fouten van 2012 heus ook wel heb gezien . Maar dat het stukken beter was dan in 2008, toen het "nog te vroeg voor Obama" was...
Dat wel, natuurlijk (1).
Maar ik vrees dat Chris Christie nu al aan het wegdeemsteren is om er een mini-2008 van te maken. Je weet wel, hij was één van mijn voorspelde toppers, weliswaar met problemen omwille van zijn brug-affaire, maar hij had de "raw power" (2) die zou maken dat hij hordes supporters zou gaan aantrekken, en, wie weet, de nominatie binnen slepen en het Hillary knap lastig maken ook. Ik kan nog altijd hopen dat hij het lang genoeg uitzingt om het tot bij de debatten en de andere publieke verschijningen uit te zingen, en dan kan die "raw power" nog altijd haar uitwerking vertonen. Maar helaas, de problemen lijken zo zwaar te wegen dat hij niet van de grond komt. Dat is voor mensen zoals ik, die er in de eerste plaats - zeg maar: met grote voorsprong - voor het spektakel naar kijken een groot verlies. En die voorspelling is ermee op weg naar de maan.
Een andere voorspelling die overigens nogal afwachten blijft is het droeve lot van Ted Cruz. Die heb ik aangekondigd als een even grote dwaas (3) als Palin in 2012, die natuurlijk, tegen al die vele url's en kwijlende opwinding in, niet eens rol te spelen zou hebben. Maar vier jaar geleden zagen we al niet alleen maar "de eerste tekenen" (4), en nog een paar maanden was het officiëel (5). Daar zijn we voor Cruz nog niet aan toe, maar ik denk wel dat het nog wel zal komen.
Maar wat wel behoorlijk precies in de goede richting gaat is het wedervaren van Jeb Bush. Het lijkt wel alsof hij verbaasd is dat hij zoveel vragen krijgt over Irak (heeft hij nu de laatste week drie keer, of vier keer zijn antwoord moeten veranderen?), maar in feite had hij dat gewoon op Speels maar Serieus kunnen aangekondigd zien (6)! Politiek is natuurlijk altijd met dichtgeknepen neus de minste van alle kwalen proberen te kiezen, maar een Bush? OK, OK, ik weet het, "dit is het volk dat in 2004 (!) George Bush (!) her (!) kozen heeft", dus OK, ze zijn tot alles in staat. Maar toch.
En dus blijf ik voorlopig maar bij mijn opinie, dat de Republiekeinse kandidaat Scott Walker zal zijn, die dan zal verliezen tegen Hillary Clinton. Toch een béétje gedurfd, als je weet dat het erg moeilijk is voor een partij om meer dan twee keer na elkaar een presidentschap binnen te rijven, en dat Walker toch ook niet precies de grootste naam onder de kandidaten was; amper een paar maand geleden. Maar zie je hoe hij er toch nog altijd heel fraai tussen loopt?
--------------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/11/en-dan-een-laatste-terugblik.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2015/01/nja-t-heeft-nog-lang-geduurd.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2013/10/weer-een-schertsfiguur-waarvan-al-lang.html
(4) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/03/het-presidentschap-is-haar-te-min.html
(5) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/10/exit-palin-je-las-het-hier-eerst.html
(6) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2014/10/de-kandidatuur-van-jeb-bush.html
Dat wel, natuurlijk (1).
Maar ik vrees dat Chris Christie nu al aan het wegdeemsteren is om er een mini-2008 van te maken. Je weet wel, hij was één van mijn voorspelde toppers, weliswaar met problemen omwille van zijn brug-affaire, maar hij had de "raw power" (2) die zou maken dat hij hordes supporters zou gaan aantrekken, en, wie weet, de nominatie binnen slepen en het Hillary knap lastig maken ook. Ik kan nog altijd hopen dat hij het lang genoeg uitzingt om het tot bij de debatten en de andere publieke verschijningen uit te zingen, en dan kan die "raw power" nog altijd haar uitwerking vertonen. Maar helaas, de problemen lijken zo zwaar te wegen dat hij niet van de grond komt. Dat is voor mensen zoals ik, die er in de eerste plaats - zeg maar: met grote voorsprong - voor het spektakel naar kijken een groot verlies. En die voorspelling is ermee op weg naar de maan.
Een andere voorspelling die overigens nogal afwachten blijft is het droeve lot van Ted Cruz. Die heb ik aangekondigd als een even grote dwaas (3) als Palin in 2012, die natuurlijk, tegen al die vele url's en kwijlende opwinding in, niet eens rol te spelen zou hebben. Maar vier jaar geleden zagen we al niet alleen maar "de eerste tekenen" (4), en nog een paar maanden was het officiëel (5). Daar zijn we voor Cruz nog niet aan toe, maar ik denk wel dat het nog wel zal komen.
Maar wat wel behoorlijk precies in de goede richting gaat is het wedervaren van Jeb Bush. Het lijkt wel alsof hij verbaasd is dat hij zoveel vragen krijgt over Irak (heeft hij nu de laatste week drie keer, of vier keer zijn antwoord moeten veranderen?), maar in feite had hij dat gewoon op Speels maar Serieus kunnen aangekondigd zien (6)! Politiek is natuurlijk altijd met dichtgeknepen neus de minste van alle kwalen proberen te kiezen, maar een Bush? OK, OK, ik weet het, "dit is het volk dat in 2004 (!) George Bush (!) her (!) kozen heeft", dus OK, ze zijn tot alles in staat. Maar toch.
En dus blijf ik voorlopig maar bij mijn opinie, dat de Republiekeinse kandidaat Scott Walker zal zijn, die dan zal verliezen tegen Hillary Clinton. Toch een béétje gedurfd, als je weet dat het erg moeilijk is voor een partij om meer dan twee keer na elkaar een presidentschap binnen te rijven, en dat Walker toch ook niet precies de grootste naam onder de kandidaten was; amper een paar maand geleden. Maar zie je hoe hij er toch nog altijd heel fraai tussen loopt?
--------------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/11/en-dan-een-laatste-terugblik.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2015/01/nja-t-heeft-nog-lang-geduurd.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2013/10/weer-een-schertsfiguur-waarvan-al-lang.html
(4) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/03/het-presidentschap-is-haar-te-min.html
(5) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/10/exit-palin-je-las-het-hier-eerst.html
(6) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2014/10/de-kandidatuur-van-jeb-bush.html
zaterdag 31 januari 2015
Nja, 't heeft nog lang geduurd...
Kijk toch eens aan, Romney doet niet mee aan de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2016. Dat is dan midden in de periode waarin hij in alle "serieuze" commentariaten als de nummer één kandidaat stond vermeld. En dat is dan ook twee weken nadat ze van een alleen maar "speelse" commentator hadden kunnen vernemen:
"En ten derde is er Romney! De man die al twee keer een "loser" was zou het nog een derde keer willen proberen. Een bekende naam, dus, geen woorden aan vuil maken; ik geloof nooit dat die zelfs maar de nominatie binnen haalt."(1)
Ik weet het, ik weet het: wie leest nu zoiets? Maar toch denk ik dat ik het als een fraaie "1 - 0 voor Koen" ga beschouwen. Zo mooi als met Palin, vier jaar geleden, toen ik maand na maand breed grijzend de links kon opstapelen, met onder andere "de Democraten zijn bang van Palin", zo mooi zal het natuurlijk niet vaak meer worden: al die mensen waren natuurlijk al lang weer vergeten wat ze allemaal hadden uitgekraamd, resp. opgezogen, toen hier de triomferende "Exit Palin" post verscheen: maar het was toch maar gebeurd.
Eens kijken, Jeb Bush als nieuwe nummer één ziet er een stuk geloofwaardiger uit, maar ik kan me niet voorstellen dat die het haalt: die familienaam, man, toch... Zelfs de Amerikanen kunnen toch niet...?
Chris Christie lijkt me dan weer ondergewaardeerd, deze dagen. De man heeft die "raw power" waarmee we al eerder mensen president hebben zien worden. Natuurlijk, het klopt ook dat "zijn" schandaal - de affaire waarin het er op lijkt dat hij een enorm verkeersinfarct uitlokte om een weerspannige burgemeester te straffen - hem zwaar parten speelt in de publieke opinie. Maar ik denk dat de "raw power" zwaarder zal wegen dan de ballast: bij mij is hij nog bepaald niet afgeschreven.
"Afgeschreven", zoals in "een hoop andere namen die ik zie vermelden in zeer serieuze commentaren" (3). Laat me even heel duidelijk zijn, die laatste site neem ik wel degelijk heel serieus: en de man mag natuurlijk schrijven wie het goed doet in de "polls" van vandaag, zonder dat ik hem kwalijk neem dat Romney gisteren nog op kop stond. Maar de publieke opinie die nog Ben Carson Scott Walker, Ted Cruz, Mike Huckabee, Rand Paul en Rick Perry serieus neemt? Als je nu nog niet ziet dat het allemaal entertainment is, wanneer ga je het dan zien?
Maar één naam heb ik uit het lijstje geknipt dat ik net bedolven heb onder het hoongelach: Scott Walker. Daarvan schreef ik een paar weken geleden (1) dat ik niet wist waarom die daar tussen die kleine dwergen stond gepresenteerd, en daarvan vernemen we nu dat hij "al" midden in het pak staat. Nee, hij staat nog niet tussen de zwaargewichten zelf: dat zou, in dit stadium, nog veel te speels zijn. Maar als je 't mij vraagt: dat is wel een naam om serieus in de gaten te houden.
--------------------------------------------------
Update (de volgende dag): Kijk, hier is een screenshot van de site NBCnews (4):
Nota bene, "other luminaries", dus behalve Jeb Bush' familienaam die op (!) 99% (!) staat. Ik zou zeggen: zie je wat ik bedoel?
--------------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2015/01/acht-jaar-na-het-is-nog-te-vroeg-voor.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/02/een-gedroomd-schot-op-doel.html
(3) http://politicalwire.com/2015/01/30/walker-surges-new-national-poll/
(4) http://www.nbcnews.com/politics/first-read/romneys-not-so-subtle-parting-shot-jeb-bush-n296986
"En ten derde is er Romney! De man die al twee keer een "loser" was zou het nog een derde keer willen proberen. Een bekende naam, dus, geen woorden aan vuil maken; ik geloof nooit dat die zelfs maar de nominatie binnen haalt."(1)
Ik weet het, ik weet het: wie leest nu zoiets? Maar toch denk ik dat ik het als een fraaie "1 - 0 voor Koen" ga beschouwen. Zo mooi als met Palin, vier jaar geleden, toen ik maand na maand breed grijzend de links kon opstapelen, met onder andere "de Democraten zijn bang van Palin", zo mooi zal het natuurlijk niet vaak meer worden: al die mensen waren natuurlijk al lang weer vergeten wat ze allemaal hadden uitgekraamd, resp. opgezogen, toen hier de triomferende "Exit Palin" post verscheen: maar het was toch maar gebeurd.
Eens kijken, Jeb Bush als nieuwe nummer één ziet er een stuk geloofwaardiger uit, maar ik kan me niet voorstellen dat die het haalt: die familienaam, man, toch... Zelfs de Amerikanen kunnen toch niet...?
Chris Christie lijkt me dan weer ondergewaardeerd, deze dagen. De man heeft die "raw power" waarmee we al eerder mensen president hebben zien worden. Natuurlijk, het klopt ook dat "zijn" schandaal - de affaire waarin het er op lijkt dat hij een enorm verkeersinfarct uitlokte om een weerspannige burgemeester te straffen - hem zwaar parten speelt in de publieke opinie. Maar ik denk dat de "raw power" zwaarder zal wegen dan de ballast: bij mij is hij nog bepaald niet afgeschreven.
"Afgeschreven", zoals in "een hoop andere namen die ik zie vermelden in zeer serieuze commentaren" (3). Laat me even heel duidelijk zijn, die laatste site neem ik wel degelijk heel serieus: en de man mag natuurlijk schrijven wie het goed doet in de "polls" van vandaag, zonder dat ik hem kwalijk neem dat Romney gisteren nog op kop stond. Maar de publieke opinie die nog Ben Carson Scott Walker, Ted Cruz, Mike Huckabee, Rand Paul en Rick Perry serieus neemt? Als je nu nog niet ziet dat het allemaal entertainment is, wanneer ga je het dan zien?
Maar één naam heb ik uit het lijstje geknipt dat ik net bedolven heb onder het hoongelach: Scott Walker. Daarvan schreef ik een paar weken geleden (1) dat ik niet wist waarom die daar tussen die kleine dwergen stond gepresenteerd, en daarvan vernemen we nu dat hij "al" midden in het pak staat. Nee, hij staat nog niet tussen de zwaargewichten zelf: dat zou, in dit stadium, nog veel te speels zijn. Maar als je 't mij vraagt: dat is wel een naam om serieus in de gaten te houden.
--------------------------------------------------
Update (de volgende dag): Kijk, hier is een screenshot van de site NBCnews (4):
Nota bene, "other luminaries", dus behalve Jeb Bush' familienaam die op (!) 99% (!) staat. Ik zou zeggen: zie je wat ik bedoel?
--------------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2015/01/acht-jaar-na-het-is-nog-te-vroeg-voor.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/02/een-gedroomd-schot-op-doel.html
(3) http://politicalwire.com/2015/01/30/walker-surges-new-national-poll/
(4) http://www.nbcnews.com/politics/first-read/romneys-not-so-subtle-parting-shot-jeb-bush-n296986
zondag 18 januari 2015
Acht jaar na "het is nog te vroeg voor Obama"...
Een "verjaardag" om niet te vergeten is er in geslaagd me uit mijn bloglethargie te doen ontwaken! Ruim acht jaar geleden schreef ik de post dat "het nog te vroeg voor Obama" was (1), en daarmee begon één van de blogonderwerpen waaraan ik het meest plezier heb beleefd: de Amerikaanse presidentsverkiezingen. En ach, dat er af en toe kleine foutjes in mijn inzichten en voorspellingen sluipen...
Destijds vond ik één van de charmes van die héél vroege fasen dat je zo heerlijk kon speculeren over namen waar je een anderhalf jaar later, wanneer "het" in volle gang was, niet eens meer van hoorde - terwijl ze daarvoor toch weken en weken lang zo in volle ernst door de pers werden gehaald. De enige manier om later nog te weten wie die namen dan wel waren is er ruim op voorhand eens een paar onder elkaar te zetten, en af en toe, zoveel jaar later, passeer je dan nog eens glimlachend opnieuw...
Deze keer voelt het ook veel minder aan als "de zeven dwergen"; dat wil zeggen, het onwetend publiek kent die namen nog niet, denkt bij zichzelf, "moet er dààrvan één president worden??" en wanneer we ze een jaar later elke dag op de voorpagina zien staan, dan zijn we al lang vergeten dat er ze er ooit als "dwergen" hebben uitgezien. Maar deze keer is het anders! Deze keer staat er, op dit moment toch, een Bush bovenaan de lijst! Dat heeft me al eens een bulderlach ontlokt, maar dat is daarmee iets wateriger geworden. Ik vond dat de arme man, met die naam, wel haast verplicht was om met al zijn bekwaamheden, maar diep in de grond weg te kruipen. Maar blijkbaar heeft hij bedacht: "een volk dat in 2004 "W" Bush (!) kan her-kiezen (!), dat volk is tot alles in staat. En kijk, hij staat op de lijst, en blijkbaar is hij meteen één van de zwaargewichten...
En ik geloof er geen woord van.
Een tweede grote naam is Chris Christie. Dat is al lang een zwaargewicht gouverneur van de Republikeinen , maar nadat hij in een schandaal is verwikkeld geraakt - heeft de man een verkeersinfarct uitgelokt om een weerbarstige burgemeester te straffen? - ziet zijn ster er een stuk minder stalend uit. Alleen, wie ook de kandidaat is, er is altijd wel een hoop modder die je kan gooien, en de verkiezing gaat dus in feite over de vraag of de kiezer bereid is dat particulier stuk modder over het hoofd te zien. Dat zou ik Christie's geval niet zomaar durven ontkennen: en dus is hij voor mij één van de zwaargewichten.
En ten derde is er Romney! De man die al twee keer een "loser" was zou het nog een derde keer willen proberen. Een bekende naam, dus, geen woorden aan vuil maken; ik geloof nooit dat die zelfs maar de nominatie binnen haalt.
Dan zijn er nog een hoop andere namen die we eerder wel tot de "dwergen" zouden rekenen. Perry, gezien zijn debacle de vorige keer. Verder Huckabee en Rand Paul, die er zelfs in de ogen van de Republikeinen als fundamentalisten uitzien, en Ted Cruz; de man waarvan ik al een hele tijd geleden beweerde dat hij de weg van Palin zou opgaan: een clowneske figuur die om één of andere reden door de media serieus werd genomen, hoewel ze op Speels maar Serieus konden lezen dat dat nergens voor nodig was!
Tenslotte is er nog een naam die ik hier (2) als één van de kleinere dwergen gepresenteerd zie, maar waarvan ik me echt afvraag of we die niet wat beter moeten bekijken: Scott Walker. Natuurlijk kennen al die onderzoekers de Amerikaanse politiek veel beter dan ikzelf, maar toch... De man zou om te beginnen rechts genoeg zijn voor het huidig Republikeins klimaat. Bovendien dacht ik dat hij niet bepaald een dwaas is, en verder is hij gouverneur van de belangrijke Amerikaanse staat Wisconsin: en zo slecht, dacht ik, doet hij echt niet? Tenslotte heeft hij tactisch een paar serieuze pluimen op zijn hoed staan. Na het doordrukken van een hoop neoliberale wetgeving (pluim 1) enkele jaren geleden slaagde de linkerzijde in het organiseren van een herkiezing van zijn gouverneurschap, en die heeft hij met glans gewonnen: pluim nummer 2. Wat natuurlijk voor de grootst mogelijk pret zorgde bij wat ik nu maar kies "de basis" zal noemen, en dat alleen al is een extra pluim waard.
En daarmee hebben we weer eens een lijstje namen uit die heel vroege fase van de Amerikaanse verkiezingen, en alweer een paar voorspellingen waar ik over een paar jaar hoop te komen opscheppen (3)... Maar het mooist van allemaal; het zou best wel fijn zijn als die naderende verkiezingen weer wat leven in dit blog geblazen kregen.
Vind ik toch.
------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2007/01/amerikaanse-presidentsverkiezingen-2008.html
(2) http://politicalwire.com/2015/01/17/romney-leads-gop-pack/
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/11/en-dan-een-laatste-terugblik.html
Destijds vond ik één van de charmes van die héél vroege fasen dat je zo heerlijk kon speculeren over namen waar je een anderhalf jaar later, wanneer "het" in volle gang was, niet eens meer van hoorde - terwijl ze daarvoor toch weken en weken lang zo in volle ernst door de pers werden gehaald. De enige manier om later nog te weten wie die namen dan wel waren is er ruim op voorhand eens een paar onder elkaar te zetten, en af en toe, zoveel jaar later, passeer je dan nog eens glimlachend opnieuw...
Deze keer voelt het ook veel minder aan als "de zeven dwergen"; dat wil zeggen, het onwetend publiek kent die namen nog niet, denkt bij zichzelf, "moet er dààrvan één president worden??" en wanneer we ze een jaar later elke dag op de voorpagina zien staan, dan zijn we al lang vergeten dat er ze er ooit als "dwergen" hebben uitgezien. Maar deze keer is het anders! Deze keer staat er, op dit moment toch, een Bush bovenaan de lijst! Dat heeft me al eens een bulderlach ontlokt, maar dat is daarmee iets wateriger geworden. Ik vond dat de arme man, met die naam, wel haast verplicht was om met al zijn bekwaamheden, maar diep in de grond weg te kruipen. Maar blijkbaar heeft hij bedacht: "een volk dat in 2004 "W" Bush (!) kan her-kiezen (!), dat volk is tot alles in staat. En kijk, hij staat op de lijst, en blijkbaar is hij meteen één van de zwaargewichten...
En ik geloof er geen woord van.
Een tweede grote naam is Chris Christie. Dat is al lang een zwaargewicht gouverneur van de Republikeinen , maar nadat hij in een schandaal is verwikkeld geraakt - heeft de man een verkeersinfarct uitgelokt om een weerbarstige burgemeester te straffen? - ziet zijn ster er een stuk minder stalend uit. Alleen, wie ook de kandidaat is, er is altijd wel een hoop modder die je kan gooien, en de verkiezing gaat dus in feite over de vraag of de kiezer bereid is dat particulier stuk modder over het hoofd te zien. Dat zou ik Christie's geval niet zomaar durven ontkennen: en dus is hij voor mij één van de zwaargewichten.
En ten derde is er Romney! De man die al twee keer een "loser" was zou het nog een derde keer willen proberen. Een bekende naam, dus, geen woorden aan vuil maken; ik geloof nooit dat die zelfs maar de nominatie binnen haalt.
Dan zijn er nog een hoop andere namen die we eerder wel tot de "dwergen" zouden rekenen. Perry, gezien zijn debacle de vorige keer. Verder Huckabee en Rand Paul, die er zelfs in de ogen van de Republikeinen als fundamentalisten uitzien, en Ted Cruz; de man waarvan ik al een hele tijd geleden beweerde dat hij de weg van Palin zou opgaan: een clowneske figuur die om één of andere reden door de media serieus werd genomen, hoewel ze op Speels maar Serieus konden lezen dat dat nergens voor nodig was!
Tenslotte is er nog een naam die ik hier (2) als één van de kleinere dwergen gepresenteerd zie, maar waarvan ik me echt afvraag of we die niet wat beter moeten bekijken: Scott Walker. Natuurlijk kennen al die onderzoekers de Amerikaanse politiek veel beter dan ikzelf, maar toch... De man zou om te beginnen rechts genoeg zijn voor het huidig Republikeins klimaat. Bovendien dacht ik dat hij niet bepaald een dwaas is, en verder is hij gouverneur van de belangrijke Amerikaanse staat Wisconsin: en zo slecht, dacht ik, doet hij echt niet? Tenslotte heeft hij tactisch een paar serieuze pluimen op zijn hoed staan. Na het doordrukken van een hoop neoliberale wetgeving (pluim 1) enkele jaren geleden slaagde de linkerzijde in het organiseren van een herkiezing van zijn gouverneurschap, en die heeft hij met glans gewonnen: pluim nummer 2. Wat natuurlijk voor de grootst mogelijk pret zorgde bij wat ik nu maar kies "de basis" zal noemen, en dat alleen al is een extra pluim waard.
En daarmee hebben we weer eens een lijstje namen uit die heel vroege fase van de Amerikaanse verkiezingen, en alweer een paar voorspellingen waar ik over een paar jaar hoop te komen opscheppen (3)... Maar het mooist van allemaal; het zou best wel fijn zijn als die naderende verkiezingen weer wat leven in dit blog geblazen kregen.
Vind ik toch.
------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2007/01/amerikaanse-presidentsverkiezingen-2008.html
(2) http://politicalwire.com/2015/01/17/romney-leads-gop-pack/
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/11/en-dan-een-laatste-terugblik.html
dinsdag 28 oktober 2014
De kandidatuur van Jeb Bush?
Op verschillende plaatsen zie ik dat Jeb Bush serieus overweegt binnen twee jaar een gooi te doen naar het Amerikaans presidentschap. Behalve een paar krantenartikelen die dat allemaal nogal serieus lijken te nemen, is er de korte, droge mededeling van de site die ikzelf bij vorige gelegenheden zeer serieus nam:
http://www.electoral-vote.com/evp2014/Senate/Maps/Oct27.html#item-6
En ikzelf, dus, kan dat met de beste wil van de wereld niet serieus nemen. Jeb Bush is de zoon en broer van de twee ex-presidenten George H. en George W. Bush. Daar waar de eerste een niet bijzonder opvallende maar ook geen bijzonder slechte president lijkt, maakt de vergelijking met zijn zoon dat hij er als een staatsman van het kaliber van Julius Caesar bijloopt. En dat maakt dat we aan dit soort dingen binnen ruim minder dan twee jaar al lang niet meer zullen terugdenken. Of toch hoogstens in termen van een daverend "hahaha!".
Natuurlijk, dat is het voordeel van een totale onbenul te zijn. Mijn geloofwaardigheid zal alvast niet in het gedrang komen als Bush binnen een twee jaar de eed aflegt! Ik heb er immers geen. Dus kon ik in 2007 verklaren dat "het nog te vroeg was voor Obama", en dat heeft me geen lezer gekost!
Maar ik geloof er geen barst van. Volgens mij doet Bush - naar allerlei serieuze mensen zeggen: een achtenswaardig en bekwaam man, die wel eens een uitstekende president kon zijn - er goed aan heel diep in een holletje weg te kruipen. Want anders, denk ik, zal hij afgaan als een gieter, en het zou jammer zijn dat hij nog jaren achtervolgd wordt door het soort imago dat een Perry vier jaar geleden heeft meegekregen. Kortom, ik denk in feite dat hij niet eens zal meedoen, laat staan de Republikeinse kandidaat zijn.
Tenslotte, hoewel ik die "voorspelling" van Obama niet vergeten ben, noch probeer te verbergen, signaleer ik graag dat een paar van mijn voorspellingen van vier jaar geleden er stukken beter uitzagen. Ik weet het, zoveel jaar later staat zo'n "zien jullie nu wel dat ik het had gezegd!" heel kaal. Onder andere omdat niemand zich nog herinnert wat ze allemaal door die kranten zagen spoelen. Dus, zoals ik midden de ronkende verklaringen (waarvan ik een paar url's heb meegegeven) over Sarah Palin kon zeggen dat het dwaas mens natuurlijk niet eens zou meedoen, zo betreur ik nu al dat de verdwazing van het familielid dit groot potentiëel zal afknakken.
En wat kijk ik er al naar uit gelijk te krijgen! Niet dat ik er veel over zal durven opscheppen - maar toch.
-----------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2007/01/amerikaanse-presidentsverkiezingen-2008.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/02/een-gedroomd-schot-op-doel.html
http://www.electoral-vote.com/evp2014/Senate/Maps/Oct27.html#item-6
En ikzelf, dus, kan dat met de beste wil van de wereld niet serieus nemen. Jeb Bush is de zoon en broer van de twee ex-presidenten George H. en George W. Bush. Daar waar de eerste een niet bijzonder opvallende maar ook geen bijzonder slechte president lijkt, maakt de vergelijking met zijn zoon dat hij er als een staatsman van het kaliber van Julius Caesar bijloopt. En dat maakt dat we aan dit soort dingen binnen ruim minder dan twee jaar al lang niet meer zullen terugdenken. Of toch hoogstens in termen van een daverend "hahaha!".
Natuurlijk, dat is het voordeel van een totale onbenul te zijn. Mijn geloofwaardigheid zal alvast niet in het gedrang komen als Bush binnen een twee jaar de eed aflegt! Ik heb er immers geen. Dus kon ik in 2007 verklaren dat "het nog te vroeg was voor Obama", en dat heeft me geen lezer gekost!
Maar ik geloof er geen barst van. Volgens mij doet Bush - naar allerlei serieuze mensen zeggen: een achtenswaardig en bekwaam man, die wel eens een uitstekende president kon zijn - er goed aan heel diep in een holletje weg te kruipen. Want anders, denk ik, zal hij afgaan als een gieter, en het zou jammer zijn dat hij nog jaren achtervolgd wordt door het soort imago dat een Perry vier jaar geleden heeft meegekregen. Kortom, ik denk in feite dat hij niet eens zal meedoen, laat staan de Republikeinse kandidaat zijn.
Tenslotte, hoewel ik die "voorspelling" van Obama niet vergeten ben, noch probeer te verbergen, signaleer ik graag dat een paar van mijn voorspellingen van vier jaar geleden er stukken beter uitzagen. Ik weet het, zoveel jaar later staat zo'n "zien jullie nu wel dat ik het had gezegd!" heel kaal. Onder andere omdat niemand zich nog herinnert wat ze allemaal door die kranten zagen spoelen. Dus, zoals ik midden de ronkende verklaringen (waarvan ik een paar url's heb meegegeven) over Sarah Palin kon zeggen dat het dwaas mens natuurlijk niet eens zou meedoen, zo betreur ik nu al dat de verdwazing van het familielid dit groot potentiëel zal afknakken.
En wat kijk ik er al naar uit gelijk te krijgen! Niet dat ik er veel over zal durven opscheppen - maar toch.
-----------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2007/01/amerikaanse-presidentsverkiezingen-2008.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/02/een-gedroomd-schot-op-doel.html
maandag 13 januari 2014
De politiek op zijn smalst - en het was al zo smal
De boutade uit David "een zeer links boek" Graeber Debt, waarin hij schreef dat "politiek het domein was waarop iets waar wordt als voldoende mensen het geloven" had me al een hoofdschuddend licht doen opgaan. Dat is waar al die "politieke vervuiling van het denken" vandaan komt; al was het maar voor een deel. Natuurlijk zitten al die mensen het internet vol te schrijven met steeds nieuwe voorbeelden die alleen maar hun eigen grote gelijk vieren: je moet immers de gelovigen tevreden stellen - want anders is je ideeëngoed misschien wel niet waar! En dus steeds opnieuw berichten over hoe er wel ergens een munt is waarin de goudprijs net is gestegen, of beelden van een juwelier in een bananeneconomie waar de mensen aanschuiven om goud te kopen: als genoeg mensen er in geloven is het straks nog allemaal waar ook!
Maar dat is allemaal niets in vergelijking met het schandaal waarin de Amerikaanse Republikein Christie is terechtgekomen. Als gouverneur van een Amerikaanse staat was hij niet genoeg gesteund door een lokale burgemeester, en dus hadden ze er niet beter op gevonden dan een paar wegen af te sluiten en zo op "de drukste brug van de wereld" een gigantisch verkeersinfarct te veroorzaken. Gewoon, blijkbaar, omdat ze hun zin niet kregen.
En nu kunnen we alleen maar hopen dat het waar is, wat Christie beweert, dat hij daar niets van afwist; dat het een paar van zijn medewerkers waren die dat briljante plan hadden bedacht en uitgevoerd, en dat hij ze dan ook vol weerzin en afkeer had ontslagen. Maar zelfs dan nog: zie je het niveau voor je? Kan het nog smaller? Vraag je je nog altijd af waarom ik het altijd zo bewust over "politiekers" heb; en zelden over het zogenaamd correcte "politici"?
Want wat je voorbij het gegnuif en gesnuif moet zien, is wat voor een enorm debacle dat weer voor de politiek is.
Christie wordt nu al genoemd als één van de meest waarschijnlijke presidentskandidaten voor 2016. Natuurlijk weet ik er weer helemaal niets van, maar puur qua uiterlijk en stijl zou ik me er best in kunnen vinden. OK, elke Republikein moet natuurlijk nog altijd kunnen antwoorden op de minimale test om ooit weer geloofwaardig te zijn: "wanneer had je door wat een platte schande heel die Irakoorlog was? Wanneer heb je dat voor het eerst publiek gezegd (url)?"
En als dat soort dingen niet teveel scheef zit: waarom niet?
Laten we vooral niet vergeten dat het heel normaal is dat, wanneer een partij twee ambtstermijnen de president levert, de andere partij de macht overneemt. En dus is een Republikein in het Witte Huis bepaald niet denkbeeldig. Dus denk je niet dat het een goede zaak zou zijn als die Republikeinen, voor het zover is, eindelijk eens "dringend weer bij zinnen zijn gekomen"? Denk je niet dat je met het opblazen van kandidaten als Christie wéér een stel clowns zal zien opdraven, tot de minst gekke van het stel dan maar benoemd wordt, en ze wéér allemaal met open mond moeten ontdekken dat ze niet gewonnen hebben (1)?
Versta me nu vooral niet verkeerd. De kans is groot dat, als Hillary de kandidaat bij de Democraten wordt, ik "op het niveau van een voetbalmatch" voor Hillary zal supporteren. Ik was er al voor in 2008, maar ze bleef toch nog altijd een beetje madame van de president. Maar nu ze een wijd gerespecteerde Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken is geweest?
Zie je de boodschap als een vrouw een goede Amerikaanse president zou zijn?
Ze zullen zich mogen verstoppen in het achterlijkste gat onder de bergen, maar ze zullen er niet naast kunnen kijken, al die doorbrave Ajatollahs van ons wereldje.
Alleen, zelfs dan lijkt het me erg belangrijk dat de Republikeinen tenminste een serieuze kandidaat hebben. Ten eerste, de feiten hebben bewezen, de hele wereld heeft het in 2004 met eigen ogen gezien: een land dat George W. Bush HER-kiest (!!) - zo'n land is toch in staat dat soort stoten opnieuw uit te halen? En ten tweede, het is maar een privaat theorietje van me, maar ik denk dat we sommige van de obacles die we de laatste jaren hebben gezien te danken hebben aan de veel te zwakke kwaliteit van de oppositie. Dat eerste debat van Obama met een gezicht alsof hij wel wat beters te doen had; die belachelijke introductie van zijn eigen "belangrijkste" prestatie...
Ik bedoel heus niet dat het "gemakkelijk" is president te zijn in een sterk gepolariseerd land. Maar ik vraag me echt af of een oppositie die toelaat om net niet om het even wat te zeggen of te doen, en er nog altijd als een lichtbaken van vernuft uit te zien, niet mee de oorzaak is van een soort gemakzucht of vlugge tevredenheid bij machthebbers.
Ik wens ons allemaal een Republikeinse partij toe die dringend weer bij zinnen komt.
---------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/11/ze-maken-het-ons-toch-ook-echt-niet.html
Maar dat is allemaal niets in vergelijking met het schandaal waarin de Amerikaanse Republikein Christie is terechtgekomen. Als gouverneur van een Amerikaanse staat was hij niet genoeg gesteund door een lokale burgemeester, en dus hadden ze er niet beter op gevonden dan een paar wegen af te sluiten en zo op "de drukste brug van de wereld" een gigantisch verkeersinfarct te veroorzaken. Gewoon, blijkbaar, omdat ze hun zin niet kregen.
En nu kunnen we alleen maar hopen dat het waar is, wat Christie beweert, dat hij daar niets van afwist; dat het een paar van zijn medewerkers waren die dat briljante plan hadden bedacht en uitgevoerd, en dat hij ze dan ook vol weerzin en afkeer had ontslagen. Maar zelfs dan nog: zie je het niveau voor je? Kan het nog smaller? Vraag je je nog altijd af waarom ik het altijd zo bewust over "politiekers" heb; en zelden over het zogenaamd correcte "politici"?
Want wat je voorbij het gegnuif en gesnuif moet zien, is wat voor een enorm debacle dat weer voor de politiek is.
Christie wordt nu al genoemd als één van de meest waarschijnlijke presidentskandidaten voor 2016. Natuurlijk weet ik er weer helemaal niets van, maar puur qua uiterlijk en stijl zou ik me er best in kunnen vinden. OK, elke Republikein moet natuurlijk nog altijd kunnen antwoorden op de minimale test om ooit weer geloofwaardig te zijn: "wanneer had je door wat een platte schande heel die Irakoorlog was? Wanneer heb je dat voor het eerst publiek gezegd (url)?"
En als dat soort dingen niet teveel scheef zit: waarom niet?
Laten we vooral niet vergeten dat het heel normaal is dat, wanneer een partij twee ambtstermijnen de president levert, de andere partij de macht overneemt. En dus is een Republikein in het Witte Huis bepaald niet denkbeeldig. Dus denk je niet dat het een goede zaak zou zijn als die Republikeinen, voor het zover is, eindelijk eens "dringend weer bij zinnen zijn gekomen"? Denk je niet dat je met het opblazen van kandidaten als Christie wéér een stel clowns zal zien opdraven, tot de minst gekke van het stel dan maar benoemd wordt, en ze wéér allemaal met open mond moeten ontdekken dat ze niet gewonnen hebben (1)?
Versta me nu vooral niet verkeerd. De kans is groot dat, als Hillary de kandidaat bij de Democraten wordt, ik "op het niveau van een voetbalmatch" voor Hillary zal supporteren. Ik was er al voor in 2008, maar ze bleef toch nog altijd een beetje madame van de president. Maar nu ze een wijd gerespecteerde Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken is geweest?
Zie je de boodschap als een vrouw een goede Amerikaanse president zou zijn?
Ze zullen zich mogen verstoppen in het achterlijkste gat onder de bergen, maar ze zullen er niet naast kunnen kijken, al die doorbrave Ajatollahs van ons wereldje.
Alleen, zelfs dan lijkt het me erg belangrijk dat de Republikeinen tenminste een serieuze kandidaat hebben. Ten eerste, de feiten hebben bewezen, de hele wereld heeft het in 2004 met eigen ogen gezien: een land dat George W. Bush HER-kiest (!!) - zo'n land is toch in staat dat soort stoten opnieuw uit te halen? En ten tweede, het is maar een privaat theorietje van me, maar ik denk dat we sommige van de obacles die we de laatste jaren hebben gezien te danken hebben aan de veel te zwakke kwaliteit van de oppositie. Dat eerste debat van Obama met een gezicht alsof hij wel wat beters te doen had; die belachelijke introductie van zijn eigen "belangrijkste" prestatie...
Ik bedoel heus niet dat het "gemakkelijk" is president te zijn in een sterk gepolariseerd land. Maar ik vraag me echt af of een oppositie die toelaat om net niet om het even wat te zeggen of te doen, en er nog altijd als een lichtbaken van vernuft uit te zien, niet mee de oorzaak is van een soort gemakzucht of vlugge tevredenheid bij machthebbers.
Ik wens ons allemaal een Republikeinse partij toe die dringend weer bij zinnen komt.
---------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/11/ze-maken-het-ons-toch-ook-echt-niet.html
dinsdag 29 oktober 2013
Weer een "schertsfiguur waarvan al lang geen sprake meer zal zijn"...
Het internet staat vol met de berichten over hoe Ted Cruz, die vleesgeworden bekrompenheid, incarnatie van alle redenen waarom "de Republikeinen dringend weer bij zinnen moeten komen", misschien wel een gooi naar het presidentschap zal overwegen, heel ver in de politieke toekomst, in 2016.
Ineens moet ik terugdenken aan een viertal jaar geleden, toen het nog véél te vroeg was om aan de volgende verkiezingen te beginnen denken, die zich immers "heel ver in de politieke toekomst" zouden afspelen: in 2012". Maar uit pure nostalgie naar het onderwerp als inspiratiebron voor blogposts, schreef ik er dan toch maar een tweetal, over een andere miskleun van een "politicus", Sarah Palin (2). Was dat echt zo moeilijk, vroeg ik me luidop af, en met url erbij van mensen voor wie dat echt zo moeilijk was, om in te zien, binnen enkele jaren, wanneer de campagne echt op gang komt, "zal er van deze schertsfiguur al lang geen sprake meer zijn"?
En aldus geschiedde... (3)
Hoe dan ook, laten we even ernstig blijven... Binnen enkele jaren, wanneer de campagne serieus op gang komt, zal er van een schertsfiguur als Cruz al lang geen sprake meer zijn. Wedden?
Overigens, op een iets serieuzer niveau. Eén van de redenen waarom die campagne van 2008 zoveel boeiender was dan die van 2012 is dat er aan beide kanten geen zittende president of vice-president was die al op voorhand de kandidaat van zijn partij werd. En het begint er een beetje naar uit te zien dat Hillary Clinton een nieuwe gooi wil doen, zodat vice-president Biden er een zware tegenkandidaat aan zou overhouden. Kortom de campagne van 2016 zou er wel eens veel interessanter dan die van 2012 kunnen gaan uitzien. "Er naar uitkijken" ga ik niet doen - dat komt heus wel allemaal vanzelf, en meer dan rap genoeg - maar boeiend zou het wel eens kunnen worden...
En ook op een iets serieuzer niveau, normaal mag je verwachten dat een partij die acht jaar het presidentsschap heeft in handen gehad de volgende verkiezing verliest. En zelfs in de laatste tussentijdse verkiezingen (dus 2014) zwaar veren laat. Maar juist omdat de Republikeinen er maar niet in slagen weer bij zinnen te komen (en het is nog wel dringend...) vrees ik er een beetje voor. Hillary Clinton als president, dat mag van mij direct. Maar de Democraten die een soort monopolie op de macht zouden gaan krijgen...
Kunnen die Republikeinen eens dringend weer bij zinnen komen?
---------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/02/oei-oei-oei-romney.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2009/08/ikzelf-verklaar-hierbij-plechtig.html
EN http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/02/een-gedroomd-schot-op-doel.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/10/exit-palin-je-las-het-hier-eerst.html
Ineens moet ik terugdenken aan een viertal jaar geleden, toen het nog véél te vroeg was om aan de volgende verkiezingen te beginnen denken, die zich immers "heel ver in de politieke toekomst" zouden afspelen: in 2012". Maar uit pure nostalgie naar het onderwerp als inspiratiebron voor blogposts, schreef ik er dan toch maar een tweetal, over een andere miskleun van een "politicus", Sarah Palin (2). Was dat echt zo moeilijk, vroeg ik me luidop af, en met url erbij van mensen voor wie dat echt zo moeilijk was, om in te zien, binnen enkele jaren, wanneer de campagne echt op gang komt, "zal er van deze schertsfiguur al lang geen sprake meer zijn"?
En aldus geschiedde... (3)
Hoe dan ook, laten we even ernstig blijven... Binnen enkele jaren, wanneer de campagne serieus op gang komt, zal er van een schertsfiguur als Cruz al lang geen sprake meer zijn. Wedden?
Overigens, op een iets serieuzer niveau. Eén van de redenen waarom die campagne van 2008 zoveel boeiender was dan die van 2012 is dat er aan beide kanten geen zittende president of vice-president was die al op voorhand de kandidaat van zijn partij werd. En het begint er een beetje naar uit te zien dat Hillary Clinton een nieuwe gooi wil doen, zodat vice-president Biden er een zware tegenkandidaat aan zou overhouden. Kortom de campagne van 2016 zou er wel eens veel interessanter dan die van 2012 kunnen gaan uitzien. "Er naar uitkijken" ga ik niet doen - dat komt heus wel allemaal vanzelf, en meer dan rap genoeg - maar boeiend zou het wel eens kunnen worden...
En ook op een iets serieuzer niveau, normaal mag je verwachten dat een partij die acht jaar het presidentsschap heeft in handen gehad de volgende verkiezing verliest. En zelfs in de laatste tussentijdse verkiezingen (dus 2014) zwaar veren laat. Maar juist omdat de Republikeinen er maar niet in slagen weer bij zinnen te komen (en het is nog wel dringend...) vrees ik er een beetje voor. Hillary Clinton als president, dat mag van mij direct. Maar de Democraten die een soort monopolie op de macht zouden gaan krijgen...
Kunnen die Republikeinen eens dringend weer bij zinnen komen?
---------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/02/oei-oei-oei-romney.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2009/08/ikzelf-verklaar-hierbij-plechtig.html
EN http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/02/een-gedroomd-schot-op-doel.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/10/exit-palin-je-las-het-hier-eerst.html
Abonneren op:
Posts (Atom)