"Het Muildier" is een figuur uit de wereldberoemde Science Fiction cyclus van Isaac Asimov. Het idee is: individueel gedrag is onvoorspelbaar, maar op de heel andere schaal van alle individuen samen kan het wel: zoals je niet kan vertellen wat je zal gooien met een dobbelsteen, maar wel hoe de verdeling er zal uitzien als je bijvoorbeeld zestig keer met een dobbelsteen gooit. Zo wordt de geschiedenis toch nog voorspelbaar, en kon de stichter van de nieuwe beschaving geregeld berichten naar de toekomst sturen. "Nu komt het Keizerrijk in die toestand terecht, houd er rekening mee dat ze zullen..."; je kan je er iets bij voorstellen.
Maar af en toe treedt er een zodanig "idiosyncratisch" verschijnsel op, zo uniek, zo onvoorspelbaar op alle schalen, dat de tafel helemaal wordt schoongeveegd en de geschiedenis van de toekomst er even vaag uitziet als in die troebele tijden in het verleden: onze tijd, bijvoorbeeld. Zo'n figuur was "het Muildier", een rebellenleider die wiens simpele persoonlijk bestaan en optreden de berichten van onze stichter volstrekt waardeloos maakte.
Daar moet ik allemaal aan denken bij het verschijnsel Trump. Die alleen al maakt dat er niets over de Amerikaanse verkiezingen te schrijven valt: want Trump heeft zelf "niets" te betekenen, en al de rest stelt niets voor. Het is gewoon een geval van een uniek optreden, een dwaas met een grote bek en een zeker charisma, juist in een tijd dat een bepaald dom rechts uitgebreid aan het woord komt: en all bets are off.
Dat klinkt misschien als een een "uitleg" waarom mijn favoriete spelers bij de Republikeinen, Scott Walker en Chris Christie, respectievelijk al niet meer meedoen of nauwelijks een rol spelen. Maar die uitleg heb ik helemaal niet nodig, hoor! Dit blijft het goedgehumeurd commentaar van iemand die glunderend naar de show kijkt, zonder veel pretentie. Als het in 2012 toch wel heel redelijk juist was, dan was dat alleen goed om te tonen dat je de pers niet teveel moet geloven. Je verkoopt nu eenmaal geen kranten door te beweren dat Clinton de nominatie al op zak heeft (en dus het presidentschap). Oh, ze kan ziek worden, dood vallen, publiek toegeven dat ze het al op zak heeft, in een schandaal trappen, je kent dat. Maar in een normale wereld: ze heeft het op zak.
Maar voor Scott Walker: wel, ik heb fout gedaan, denk ik, wat ik nu juist bij al de anderen als fout aanklaag: ik heb geloofd wat iedereen geloofde. Hij leek een speler van formaat, en op nationaal niveau zal hij dat echt wel geweest zijn, maar op federaal niveau blijkt dat er nog een klasse hoger wordt gespeeld. Ik had het met mijn blik van "de dorpsfilosoof" echt niet gezien. En het is niet de schuld van Trump.
Maar goed. Hier, aan de vooravond van Iowa lijkt het er op dat Trump, hou je vast, wel eens de nominatie kan binnen halen! En nee, ik kruip wéér niet weg achter mijn "een volk dat in 2004 Bush herkoos is tot alles in staat". Dat was maar een manier van spreken, mensen, dat was maar om te lachen! Het blijkt juist te zijn, maar dat is echt alleen maar op het niveau van een gek die je lang genoeg laat wauwelen, en er zal ook wel iets uitkomen dat juist is.
Maar nu wel serieus. Clinton zou best wel een paar van die voorverkiezingen kunnen verliezen, je weet wel, lokale culturen, buurstaat van één van de andere kandidaten, dat soort dingen. Maar de Obama verrassing van 2008 wordt het nooit: dat lesje heeft Clinton heus wel geleerd, en dus heeft ze al die latere staten op een heel andere manier bewerkt: en in mijn kristallen bol heeft ze ze ook al op zak. Daarmee verkoop je geen kranten, en dus schrijven de kranten, die dat natuurlijk ook heel goed weten, dat niet. Neenee, het is allemaal heel spannend, kijk maar eens naar die peilingen!
In de eindfase zal ze geen serieuze tegenstander hebben; de harde waarheid is dat er van bij het begin niet eens één bij was. Nu lijkt het er bovendien op dat ze de grootste clown van allemaal zullen aanwijzen. De echte vraag is of dat fysiek mogelijk is, zo'n verkiezingskaart die op Election Day helemaal, zonder één uitzondering, blauw kleurt. Nu ja, een lichte overdrijving zal ik mezelf wel vergeven, maar alles bij mekaar...
Hillary with a landslide.
Posts tonen met het label Amerikaanse Presidentsverkiezingen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Amerikaanse Presidentsverkiezingen. Alle posts tonen
maandag 1 februari 2016
vrijdag 31 juli 2015
Hopen op een mooi spektakel
Twee maanden sinds de vorige post over de Amerikaanse Presidentsverkiezingen - hé, het is nog héél vroeg dag! - en je lijkt een heel ander beeld te zien. Italics voor het woord "lijkt", omdat het volgens mij alleen maar schijn is. In één woord: Trump! Soms vraag ik me af in welke mate dat aderverkalkt stuk Amerikaanse elite dat vooralsnog de Republikeinse partij in handen heeft beseft dat ze de problemen helemaal aan zichzelf te danken hebben. Over de Irakoorlog heb ik af en toe kunnen zeggen dat er toch nog wel wat tekenen van leven in die hoofden zat; ze hadden wel degelijk, sommigen althans, iets door.
En nu, dus, nadat ze enkele decennia de meest vulgaire propaganda hebben verkocht, de meest hersenloze spierballenpolitiek hebben gevolgd en verdedigd, en uitspraken hebben belangrijk gemaakt op het niveau van Sarah Palin, nu verschijnt daar zo'n vulgaire, hersenloze kloon van Sarah Palin, en als de "basis" (je hebt de basis die je verdient, GVD!) zomaar juicht en klapt, dan weten ze begot niet waaraan ze al dat onrecht te danken hebben.
En zelfs ik begin het in feite wel een beetje grappig te vinden. Puur leedvermaak, hoor, gewoon al die enorme ego's van politiekers - Amerikaanse politiekers, nog wel - en alle aandacht gaat naar die vetkwab. Maar daarmee is een belangrijke term gevallen: ergens tussen nu en straks scheppen ze dat vet wel met één grote beweging van de soep, en kunnen we over naar de orde van de dag. Ik denk dat ik maar gewoon blijf bij mijn "voorspellingen" van alweer een hoop maanden geleden.
Alleen, er is dus die heimelijke sympathie van me voor kandidaat Chris Christie; de man die het helemààl niet zo goed doet als ik had verwacht. Ik vraag me af waarom ik er "heimelijk sympathie" voor heb: alles wat je in een politieker weerzinwekkend kan vinden. Dat opgeblazen gevoel van belangrijkheid, die onbeschofte manier van neerkijken op het gepeupel, dat doordrammerige, dat omhooggevallen showbeest, dat loepzuiver chimpanseemannetje gedrag - En Christie is er het typevoorbeeld van. Waarom, waarom hoop ik nog altijd dat hij de debatten haalt en zichzelf op basis van zijn, uim, uim... uitstraling (!) alsnog een rol te spelen krijgt.
Ik veronderstel dat het te maken heeft met het feit dat ik er naar kijk zoals de Romeinen keeken naar een gladiatorengevecht. Bloed! Uiteenspattende darmen! Puur, ordinair geweld! De inzet is wie het alfamannetje wordt, en ik zit er ademlooos op te gapen; wat ziet het er toch weer allemaal spannend uit.
Het komt allemaal in het nieuws omdat er volgende week een debat is, en tot groot Republikeins verdriet doet Trump ook mee. En hoe ga je daar mee om: "als je met de varkens gaat vechten maak je alleen maar jezelf vuil, en het varken vindt het fijn." En het is nog waar ook. En dus weten ze niet hoe ze met Trumps groot lawaai moeten omgaan.
Maar ik denk dat er één uitzondering is. Ik denk dat Christie, in tegenstelling tot de andere kandidaten, wèl in staat is om met het varken te worstelen zonder er belachelijk uit te zien. En ik denk dat hij het in kleine mootjes zou hakken, tot worstjes zou vermalen en serveren met spekreepjes. Wat zou dàt een mooi spektakel zijn; denk je ook niet? En voor Christie zou Trump, in plaats van bron van wanhoop en verongelijktheid, een unieke gelegenheid zijn om vanuit de ellende terug naar boven te vechten. Waar is die popcorn?
En nu, dus, nadat ze enkele decennia de meest vulgaire propaganda hebben verkocht, de meest hersenloze spierballenpolitiek hebben gevolgd en verdedigd, en uitspraken hebben belangrijk gemaakt op het niveau van Sarah Palin, nu verschijnt daar zo'n vulgaire, hersenloze kloon van Sarah Palin, en als de "basis" (je hebt de basis die je verdient, GVD!) zomaar juicht en klapt, dan weten ze begot niet waaraan ze al dat onrecht te danken hebben.
En zelfs ik begin het in feite wel een beetje grappig te vinden. Puur leedvermaak, hoor, gewoon al die enorme ego's van politiekers - Amerikaanse politiekers, nog wel - en alle aandacht gaat naar die vetkwab. Maar daarmee is een belangrijke term gevallen: ergens tussen nu en straks scheppen ze dat vet wel met één grote beweging van de soep, en kunnen we over naar de orde van de dag. Ik denk dat ik maar gewoon blijf bij mijn "voorspellingen" van alweer een hoop maanden geleden.
Alleen, er is dus die heimelijke sympathie van me voor kandidaat Chris Christie; de man die het helemààl niet zo goed doet als ik had verwacht. Ik vraag me af waarom ik er "heimelijk sympathie" voor heb: alles wat je in een politieker weerzinwekkend kan vinden. Dat opgeblazen gevoel van belangrijkheid, die onbeschofte manier van neerkijken op het gepeupel, dat doordrammerige, dat omhooggevallen showbeest, dat loepzuiver chimpanseemannetje gedrag - En Christie is er het typevoorbeeld van. Waarom, waarom hoop ik nog altijd dat hij de debatten haalt en zichzelf op basis van zijn, uim, uim... uitstraling (!) alsnog een rol te spelen krijgt.
Ik veronderstel dat het te maken heeft met het feit dat ik er naar kijk zoals de Romeinen keeken naar een gladiatorengevecht. Bloed! Uiteenspattende darmen! Puur, ordinair geweld! De inzet is wie het alfamannetje wordt, en ik zit er ademlooos op te gapen; wat ziet het er toch weer allemaal spannend uit.
Het komt allemaal in het nieuws omdat er volgende week een debat is, en tot groot Republikeins verdriet doet Trump ook mee. En hoe ga je daar mee om: "als je met de varkens gaat vechten maak je alleen maar jezelf vuil, en het varken vindt het fijn." En het is nog waar ook. En dus weten ze niet hoe ze met Trumps groot lawaai moeten omgaan.
Maar ik denk dat er één uitzondering is. Ik denk dat Christie, in tegenstelling tot de andere kandidaten, wèl in staat is om met het varken te worstelen zonder er belachelijk uit te zien. En ik denk dat hij het in kleine mootjes zou hakken, tot worstjes zou vermalen en serveren met spekreepjes. Wat zou dàt een mooi spektakel zijn; denk je ook niet? En voor Christie zou Trump, in plaats van bron van wanhoop en verongelijktheid, een unieke gelegenheid zijn om vanuit de ellende terug naar boven te vechten. Waar is die popcorn?
zondag 17 mei 2015
Het gaat niet zo goed met Christie en Bush
Het ziet er nu al naar uit dat mijn "parcours" over de Amerikaanse presidentsverkiezingen niet zo "foutloos" zal zijn als in 2012 - waarbij het tweede stel aanhalingstekens er staat omdat ik de fouten van 2012 heus ook wel heb gezien . Maar dat het stukken beter was dan in 2008, toen het "nog te vroeg voor Obama" was...
Dat wel, natuurlijk (1).
Maar ik vrees dat Chris Christie nu al aan het wegdeemsteren is om er een mini-2008 van te maken. Je weet wel, hij was één van mijn voorspelde toppers, weliswaar met problemen omwille van zijn brug-affaire, maar hij had de "raw power" (2) die zou maken dat hij hordes supporters zou gaan aantrekken, en, wie weet, de nominatie binnen slepen en het Hillary knap lastig maken ook. Ik kan nog altijd hopen dat hij het lang genoeg uitzingt om het tot bij de debatten en de andere publieke verschijningen uit te zingen, en dan kan die "raw power" nog altijd haar uitwerking vertonen. Maar helaas, de problemen lijken zo zwaar te wegen dat hij niet van de grond komt. Dat is voor mensen zoals ik, die er in de eerste plaats - zeg maar: met grote voorsprong - voor het spektakel naar kijken een groot verlies. En die voorspelling is ermee op weg naar de maan.
Een andere voorspelling die overigens nogal afwachten blijft is het droeve lot van Ted Cruz. Die heb ik aangekondigd als een even grote dwaas (3) als Palin in 2012, die natuurlijk, tegen al die vele url's en kwijlende opwinding in, niet eens rol te spelen zou hebben. Maar vier jaar geleden zagen we al niet alleen maar "de eerste tekenen" (4), en nog een paar maanden was het officiëel (5). Daar zijn we voor Cruz nog niet aan toe, maar ik denk wel dat het nog wel zal komen.
Maar wat wel behoorlijk precies in de goede richting gaat is het wedervaren van Jeb Bush. Het lijkt wel alsof hij verbaasd is dat hij zoveel vragen krijgt over Irak (heeft hij nu de laatste week drie keer, of vier keer zijn antwoord moeten veranderen?), maar in feite had hij dat gewoon op Speels maar Serieus kunnen aangekondigd zien (6)! Politiek is natuurlijk altijd met dichtgeknepen neus de minste van alle kwalen proberen te kiezen, maar een Bush? OK, OK, ik weet het, "dit is het volk dat in 2004 (!) George Bush (!) her (!) kozen heeft", dus OK, ze zijn tot alles in staat. Maar toch.
En dus blijf ik voorlopig maar bij mijn opinie, dat de Republiekeinse kandidaat Scott Walker zal zijn, die dan zal verliezen tegen Hillary Clinton. Toch een béétje gedurfd, als je weet dat het erg moeilijk is voor een partij om meer dan twee keer na elkaar een presidentschap binnen te rijven, en dat Walker toch ook niet precies de grootste naam onder de kandidaten was; amper een paar maand geleden. Maar zie je hoe hij er toch nog altijd heel fraai tussen loopt?
--------------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/11/en-dan-een-laatste-terugblik.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2015/01/nja-t-heeft-nog-lang-geduurd.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2013/10/weer-een-schertsfiguur-waarvan-al-lang.html
(4) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/03/het-presidentschap-is-haar-te-min.html
(5) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/10/exit-palin-je-las-het-hier-eerst.html
(6) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2014/10/de-kandidatuur-van-jeb-bush.html
Dat wel, natuurlijk (1).
Maar ik vrees dat Chris Christie nu al aan het wegdeemsteren is om er een mini-2008 van te maken. Je weet wel, hij was één van mijn voorspelde toppers, weliswaar met problemen omwille van zijn brug-affaire, maar hij had de "raw power" (2) die zou maken dat hij hordes supporters zou gaan aantrekken, en, wie weet, de nominatie binnen slepen en het Hillary knap lastig maken ook. Ik kan nog altijd hopen dat hij het lang genoeg uitzingt om het tot bij de debatten en de andere publieke verschijningen uit te zingen, en dan kan die "raw power" nog altijd haar uitwerking vertonen. Maar helaas, de problemen lijken zo zwaar te wegen dat hij niet van de grond komt. Dat is voor mensen zoals ik, die er in de eerste plaats - zeg maar: met grote voorsprong - voor het spektakel naar kijken een groot verlies. En die voorspelling is ermee op weg naar de maan.
Een andere voorspelling die overigens nogal afwachten blijft is het droeve lot van Ted Cruz. Die heb ik aangekondigd als een even grote dwaas (3) als Palin in 2012, die natuurlijk, tegen al die vele url's en kwijlende opwinding in, niet eens rol te spelen zou hebben. Maar vier jaar geleden zagen we al niet alleen maar "de eerste tekenen" (4), en nog een paar maanden was het officiëel (5). Daar zijn we voor Cruz nog niet aan toe, maar ik denk wel dat het nog wel zal komen.
Maar wat wel behoorlijk precies in de goede richting gaat is het wedervaren van Jeb Bush. Het lijkt wel alsof hij verbaasd is dat hij zoveel vragen krijgt over Irak (heeft hij nu de laatste week drie keer, of vier keer zijn antwoord moeten veranderen?), maar in feite had hij dat gewoon op Speels maar Serieus kunnen aangekondigd zien (6)! Politiek is natuurlijk altijd met dichtgeknepen neus de minste van alle kwalen proberen te kiezen, maar een Bush? OK, OK, ik weet het, "dit is het volk dat in 2004 (!) George Bush (!) her (!) kozen heeft", dus OK, ze zijn tot alles in staat. Maar toch.
En dus blijf ik voorlopig maar bij mijn opinie, dat de Republiekeinse kandidaat Scott Walker zal zijn, die dan zal verliezen tegen Hillary Clinton. Toch een béétje gedurfd, als je weet dat het erg moeilijk is voor een partij om meer dan twee keer na elkaar een presidentschap binnen te rijven, en dat Walker toch ook niet precies de grootste naam onder de kandidaten was; amper een paar maand geleden. Maar zie je hoe hij er toch nog altijd heel fraai tussen loopt?
--------------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/11/en-dan-een-laatste-terugblik.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2015/01/nja-t-heeft-nog-lang-geduurd.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2013/10/weer-een-schertsfiguur-waarvan-al-lang.html
(4) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/03/het-presidentschap-is-haar-te-min.html
(5) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/10/exit-palin-je-las-het-hier-eerst.html
(6) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2014/10/de-kandidatuur-van-jeb-bush.html
zaterdag 31 januari 2015
Nja, 't heeft nog lang geduurd...
Kijk toch eens aan, Romney doet niet mee aan de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2016. Dat is dan midden in de periode waarin hij in alle "serieuze" commentariaten als de nummer één kandidaat stond vermeld. En dat is dan ook twee weken nadat ze van een alleen maar "speelse" commentator hadden kunnen vernemen:
"En ten derde is er Romney! De man die al twee keer een "loser" was zou het nog een derde keer willen proberen. Een bekende naam, dus, geen woorden aan vuil maken; ik geloof nooit dat die zelfs maar de nominatie binnen haalt."(1)
Ik weet het, ik weet het: wie leest nu zoiets? Maar toch denk ik dat ik het als een fraaie "1 - 0 voor Koen" ga beschouwen. Zo mooi als met Palin, vier jaar geleden, toen ik maand na maand breed grijzend de links kon opstapelen, met onder andere "de Democraten zijn bang van Palin", zo mooi zal het natuurlijk niet vaak meer worden: al die mensen waren natuurlijk al lang weer vergeten wat ze allemaal hadden uitgekraamd, resp. opgezogen, toen hier de triomferende "Exit Palin" post verscheen: maar het was toch maar gebeurd.
Eens kijken, Jeb Bush als nieuwe nummer één ziet er een stuk geloofwaardiger uit, maar ik kan me niet voorstellen dat die het haalt: die familienaam, man, toch... Zelfs de Amerikanen kunnen toch niet...?
Chris Christie lijkt me dan weer ondergewaardeerd, deze dagen. De man heeft die "raw power" waarmee we al eerder mensen president hebben zien worden. Natuurlijk, het klopt ook dat "zijn" schandaal - de affaire waarin het er op lijkt dat hij een enorm verkeersinfarct uitlokte om een weerspannige burgemeester te straffen - hem zwaar parten speelt in de publieke opinie. Maar ik denk dat de "raw power" zwaarder zal wegen dan de ballast: bij mij is hij nog bepaald niet afgeschreven.
"Afgeschreven", zoals in "een hoop andere namen die ik zie vermelden in zeer serieuze commentaren" (3). Laat me even heel duidelijk zijn, die laatste site neem ik wel degelijk heel serieus: en de man mag natuurlijk schrijven wie het goed doet in de "polls" van vandaag, zonder dat ik hem kwalijk neem dat Romney gisteren nog op kop stond. Maar de publieke opinie die nog Ben Carson Scott Walker, Ted Cruz, Mike Huckabee, Rand Paul en Rick Perry serieus neemt? Als je nu nog niet ziet dat het allemaal entertainment is, wanneer ga je het dan zien?
Maar één naam heb ik uit het lijstje geknipt dat ik net bedolven heb onder het hoongelach: Scott Walker. Daarvan schreef ik een paar weken geleden (1) dat ik niet wist waarom die daar tussen die kleine dwergen stond gepresenteerd, en daarvan vernemen we nu dat hij "al" midden in het pak staat. Nee, hij staat nog niet tussen de zwaargewichten zelf: dat zou, in dit stadium, nog veel te speels zijn. Maar als je 't mij vraagt: dat is wel een naam om serieus in de gaten te houden.
--------------------------------------------------
Update (de volgende dag): Kijk, hier is een screenshot van de site NBCnews (4):
Nota bene, "other luminaries", dus behalve Jeb Bush' familienaam die op (!) 99% (!) staat. Ik zou zeggen: zie je wat ik bedoel?
--------------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2015/01/acht-jaar-na-het-is-nog-te-vroeg-voor.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/02/een-gedroomd-schot-op-doel.html
(3) http://politicalwire.com/2015/01/30/walker-surges-new-national-poll/
(4) http://www.nbcnews.com/politics/first-read/romneys-not-so-subtle-parting-shot-jeb-bush-n296986
"En ten derde is er Romney! De man die al twee keer een "loser" was zou het nog een derde keer willen proberen. Een bekende naam, dus, geen woorden aan vuil maken; ik geloof nooit dat die zelfs maar de nominatie binnen haalt."(1)
Ik weet het, ik weet het: wie leest nu zoiets? Maar toch denk ik dat ik het als een fraaie "1 - 0 voor Koen" ga beschouwen. Zo mooi als met Palin, vier jaar geleden, toen ik maand na maand breed grijzend de links kon opstapelen, met onder andere "de Democraten zijn bang van Palin", zo mooi zal het natuurlijk niet vaak meer worden: al die mensen waren natuurlijk al lang weer vergeten wat ze allemaal hadden uitgekraamd, resp. opgezogen, toen hier de triomferende "Exit Palin" post verscheen: maar het was toch maar gebeurd.
Eens kijken, Jeb Bush als nieuwe nummer één ziet er een stuk geloofwaardiger uit, maar ik kan me niet voorstellen dat die het haalt: die familienaam, man, toch... Zelfs de Amerikanen kunnen toch niet...?
Chris Christie lijkt me dan weer ondergewaardeerd, deze dagen. De man heeft die "raw power" waarmee we al eerder mensen president hebben zien worden. Natuurlijk, het klopt ook dat "zijn" schandaal - de affaire waarin het er op lijkt dat hij een enorm verkeersinfarct uitlokte om een weerspannige burgemeester te straffen - hem zwaar parten speelt in de publieke opinie. Maar ik denk dat de "raw power" zwaarder zal wegen dan de ballast: bij mij is hij nog bepaald niet afgeschreven.
"Afgeschreven", zoals in "een hoop andere namen die ik zie vermelden in zeer serieuze commentaren" (3). Laat me even heel duidelijk zijn, die laatste site neem ik wel degelijk heel serieus: en de man mag natuurlijk schrijven wie het goed doet in de "polls" van vandaag, zonder dat ik hem kwalijk neem dat Romney gisteren nog op kop stond. Maar de publieke opinie die nog Ben Carson Scott Walker, Ted Cruz, Mike Huckabee, Rand Paul en Rick Perry serieus neemt? Als je nu nog niet ziet dat het allemaal entertainment is, wanneer ga je het dan zien?
Maar één naam heb ik uit het lijstje geknipt dat ik net bedolven heb onder het hoongelach: Scott Walker. Daarvan schreef ik een paar weken geleden (1) dat ik niet wist waarom die daar tussen die kleine dwergen stond gepresenteerd, en daarvan vernemen we nu dat hij "al" midden in het pak staat. Nee, hij staat nog niet tussen de zwaargewichten zelf: dat zou, in dit stadium, nog veel te speels zijn. Maar als je 't mij vraagt: dat is wel een naam om serieus in de gaten te houden.
--------------------------------------------------
Update (de volgende dag): Kijk, hier is een screenshot van de site NBCnews (4):
Nota bene, "other luminaries", dus behalve Jeb Bush' familienaam die op (!) 99% (!) staat. Ik zou zeggen: zie je wat ik bedoel?
--------------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2015/01/acht-jaar-na-het-is-nog-te-vroeg-voor.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/02/een-gedroomd-schot-op-doel.html
(3) http://politicalwire.com/2015/01/30/walker-surges-new-national-poll/
(4) http://www.nbcnews.com/politics/first-read/romneys-not-so-subtle-parting-shot-jeb-bush-n296986
zondag 18 januari 2015
Acht jaar na "het is nog te vroeg voor Obama"...
Een "verjaardag" om niet te vergeten is er in geslaagd me uit mijn bloglethargie te doen ontwaken! Ruim acht jaar geleden schreef ik de post dat "het nog te vroeg voor Obama" was (1), en daarmee begon één van de blogonderwerpen waaraan ik het meest plezier heb beleefd: de Amerikaanse presidentsverkiezingen. En ach, dat er af en toe kleine foutjes in mijn inzichten en voorspellingen sluipen...
Destijds vond ik één van de charmes van die héél vroege fasen dat je zo heerlijk kon speculeren over namen waar je een anderhalf jaar later, wanneer "het" in volle gang was, niet eens meer van hoorde - terwijl ze daarvoor toch weken en weken lang zo in volle ernst door de pers werden gehaald. De enige manier om later nog te weten wie die namen dan wel waren is er ruim op voorhand eens een paar onder elkaar te zetten, en af en toe, zoveel jaar later, passeer je dan nog eens glimlachend opnieuw...
Deze keer voelt het ook veel minder aan als "de zeven dwergen"; dat wil zeggen, het onwetend publiek kent die namen nog niet, denkt bij zichzelf, "moet er dààrvan één president worden??" en wanneer we ze een jaar later elke dag op de voorpagina zien staan, dan zijn we al lang vergeten dat er ze er ooit als "dwergen" hebben uitgezien. Maar deze keer is het anders! Deze keer staat er, op dit moment toch, een Bush bovenaan de lijst! Dat heeft me al eens een bulderlach ontlokt, maar dat is daarmee iets wateriger geworden. Ik vond dat de arme man, met die naam, wel haast verplicht was om met al zijn bekwaamheden, maar diep in de grond weg te kruipen. Maar blijkbaar heeft hij bedacht: "een volk dat in 2004 "W" Bush (!) kan her-kiezen (!), dat volk is tot alles in staat. En kijk, hij staat op de lijst, en blijkbaar is hij meteen één van de zwaargewichten...
En ik geloof er geen woord van.
Een tweede grote naam is Chris Christie. Dat is al lang een zwaargewicht gouverneur van de Republikeinen , maar nadat hij in een schandaal is verwikkeld geraakt - heeft de man een verkeersinfarct uitgelokt om een weerbarstige burgemeester te straffen? - ziet zijn ster er een stuk minder stalend uit. Alleen, wie ook de kandidaat is, er is altijd wel een hoop modder die je kan gooien, en de verkiezing gaat dus in feite over de vraag of de kiezer bereid is dat particulier stuk modder over het hoofd te zien. Dat zou ik Christie's geval niet zomaar durven ontkennen: en dus is hij voor mij één van de zwaargewichten.
En ten derde is er Romney! De man die al twee keer een "loser" was zou het nog een derde keer willen proberen. Een bekende naam, dus, geen woorden aan vuil maken; ik geloof nooit dat die zelfs maar de nominatie binnen haalt.
Dan zijn er nog een hoop andere namen die we eerder wel tot de "dwergen" zouden rekenen. Perry, gezien zijn debacle de vorige keer. Verder Huckabee en Rand Paul, die er zelfs in de ogen van de Republikeinen als fundamentalisten uitzien, en Ted Cruz; de man waarvan ik al een hele tijd geleden beweerde dat hij de weg van Palin zou opgaan: een clowneske figuur die om één of andere reden door de media serieus werd genomen, hoewel ze op Speels maar Serieus konden lezen dat dat nergens voor nodig was!
Tenslotte is er nog een naam die ik hier (2) als één van de kleinere dwergen gepresenteerd zie, maar waarvan ik me echt afvraag of we die niet wat beter moeten bekijken: Scott Walker. Natuurlijk kennen al die onderzoekers de Amerikaanse politiek veel beter dan ikzelf, maar toch... De man zou om te beginnen rechts genoeg zijn voor het huidig Republikeins klimaat. Bovendien dacht ik dat hij niet bepaald een dwaas is, en verder is hij gouverneur van de belangrijke Amerikaanse staat Wisconsin: en zo slecht, dacht ik, doet hij echt niet? Tenslotte heeft hij tactisch een paar serieuze pluimen op zijn hoed staan. Na het doordrukken van een hoop neoliberale wetgeving (pluim 1) enkele jaren geleden slaagde de linkerzijde in het organiseren van een herkiezing van zijn gouverneurschap, en die heeft hij met glans gewonnen: pluim nummer 2. Wat natuurlijk voor de grootst mogelijk pret zorgde bij wat ik nu maar kies "de basis" zal noemen, en dat alleen al is een extra pluim waard.
En daarmee hebben we weer eens een lijstje namen uit die heel vroege fase van de Amerikaanse verkiezingen, en alweer een paar voorspellingen waar ik over een paar jaar hoop te komen opscheppen (3)... Maar het mooist van allemaal; het zou best wel fijn zijn als die naderende verkiezingen weer wat leven in dit blog geblazen kregen.
Vind ik toch.
------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2007/01/amerikaanse-presidentsverkiezingen-2008.html
(2) http://politicalwire.com/2015/01/17/romney-leads-gop-pack/
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/11/en-dan-een-laatste-terugblik.html
Destijds vond ik één van de charmes van die héél vroege fasen dat je zo heerlijk kon speculeren over namen waar je een anderhalf jaar later, wanneer "het" in volle gang was, niet eens meer van hoorde - terwijl ze daarvoor toch weken en weken lang zo in volle ernst door de pers werden gehaald. De enige manier om later nog te weten wie die namen dan wel waren is er ruim op voorhand eens een paar onder elkaar te zetten, en af en toe, zoveel jaar later, passeer je dan nog eens glimlachend opnieuw...
Deze keer voelt het ook veel minder aan als "de zeven dwergen"; dat wil zeggen, het onwetend publiek kent die namen nog niet, denkt bij zichzelf, "moet er dààrvan één president worden??" en wanneer we ze een jaar later elke dag op de voorpagina zien staan, dan zijn we al lang vergeten dat er ze er ooit als "dwergen" hebben uitgezien. Maar deze keer is het anders! Deze keer staat er, op dit moment toch, een Bush bovenaan de lijst! Dat heeft me al eens een bulderlach ontlokt, maar dat is daarmee iets wateriger geworden. Ik vond dat de arme man, met die naam, wel haast verplicht was om met al zijn bekwaamheden, maar diep in de grond weg te kruipen. Maar blijkbaar heeft hij bedacht: "een volk dat in 2004 "W" Bush (!) kan her-kiezen (!), dat volk is tot alles in staat. En kijk, hij staat op de lijst, en blijkbaar is hij meteen één van de zwaargewichten...
En ik geloof er geen woord van.
Een tweede grote naam is Chris Christie. Dat is al lang een zwaargewicht gouverneur van de Republikeinen , maar nadat hij in een schandaal is verwikkeld geraakt - heeft de man een verkeersinfarct uitgelokt om een weerbarstige burgemeester te straffen? - ziet zijn ster er een stuk minder stalend uit. Alleen, wie ook de kandidaat is, er is altijd wel een hoop modder die je kan gooien, en de verkiezing gaat dus in feite over de vraag of de kiezer bereid is dat particulier stuk modder over het hoofd te zien. Dat zou ik Christie's geval niet zomaar durven ontkennen: en dus is hij voor mij één van de zwaargewichten.
En ten derde is er Romney! De man die al twee keer een "loser" was zou het nog een derde keer willen proberen. Een bekende naam, dus, geen woorden aan vuil maken; ik geloof nooit dat die zelfs maar de nominatie binnen haalt.
Dan zijn er nog een hoop andere namen die we eerder wel tot de "dwergen" zouden rekenen. Perry, gezien zijn debacle de vorige keer. Verder Huckabee en Rand Paul, die er zelfs in de ogen van de Republikeinen als fundamentalisten uitzien, en Ted Cruz; de man waarvan ik al een hele tijd geleden beweerde dat hij de weg van Palin zou opgaan: een clowneske figuur die om één of andere reden door de media serieus werd genomen, hoewel ze op Speels maar Serieus konden lezen dat dat nergens voor nodig was!
Tenslotte is er nog een naam die ik hier (2) als één van de kleinere dwergen gepresenteerd zie, maar waarvan ik me echt afvraag of we die niet wat beter moeten bekijken: Scott Walker. Natuurlijk kennen al die onderzoekers de Amerikaanse politiek veel beter dan ikzelf, maar toch... De man zou om te beginnen rechts genoeg zijn voor het huidig Republikeins klimaat. Bovendien dacht ik dat hij niet bepaald een dwaas is, en verder is hij gouverneur van de belangrijke Amerikaanse staat Wisconsin: en zo slecht, dacht ik, doet hij echt niet? Tenslotte heeft hij tactisch een paar serieuze pluimen op zijn hoed staan. Na het doordrukken van een hoop neoliberale wetgeving (pluim 1) enkele jaren geleden slaagde de linkerzijde in het organiseren van een herkiezing van zijn gouverneurschap, en die heeft hij met glans gewonnen: pluim nummer 2. Wat natuurlijk voor de grootst mogelijk pret zorgde bij wat ik nu maar kies "de basis" zal noemen, en dat alleen al is een extra pluim waard.
En daarmee hebben we weer eens een lijstje namen uit die heel vroege fase van de Amerikaanse verkiezingen, en alweer een paar voorspellingen waar ik over een paar jaar hoop te komen opscheppen (3)... Maar het mooist van allemaal; het zou best wel fijn zijn als die naderende verkiezingen weer wat leven in dit blog geblazen kregen.
Vind ik toch.
------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2007/01/amerikaanse-presidentsverkiezingen-2008.html
(2) http://politicalwire.com/2015/01/17/romney-leads-gop-pack/
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/11/en-dan-een-laatste-terugblik.html
dinsdag 28 oktober 2014
De kandidatuur van Jeb Bush?
Op verschillende plaatsen zie ik dat Jeb Bush serieus overweegt binnen twee jaar een gooi te doen naar het Amerikaans presidentschap. Behalve een paar krantenartikelen die dat allemaal nogal serieus lijken te nemen, is er de korte, droge mededeling van de site die ikzelf bij vorige gelegenheden zeer serieus nam:
http://www.electoral-vote.com/evp2014/Senate/Maps/Oct27.html#item-6
En ikzelf, dus, kan dat met de beste wil van de wereld niet serieus nemen. Jeb Bush is de zoon en broer van de twee ex-presidenten George H. en George W. Bush. Daar waar de eerste een niet bijzonder opvallende maar ook geen bijzonder slechte president lijkt, maakt de vergelijking met zijn zoon dat hij er als een staatsman van het kaliber van Julius Caesar bijloopt. En dat maakt dat we aan dit soort dingen binnen ruim minder dan twee jaar al lang niet meer zullen terugdenken. Of toch hoogstens in termen van een daverend "hahaha!".
Natuurlijk, dat is het voordeel van een totale onbenul te zijn. Mijn geloofwaardigheid zal alvast niet in het gedrang komen als Bush binnen een twee jaar de eed aflegt! Ik heb er immers geen. Dus kon ik in 2007 verklaren dat "het nog te vroeg was voor Obama", en dat heeft me geen lezer gekost!
Maar ik geloof er geen barst van. Volgens mij doet Bush - naar allerlei serieuze mensen zeggen: een achtenswaardig en bekwaam man, die wel eens een uitstekende president kon zijn - er goed aan heel diep in een holletje weg te kruipen. Want anders, denk ik, zal hij afgaan als een gieter, en het zou jammer zijn dat hij nog jaren achtervolgd wordt door het soort imago dat een Perry vier jaar geleden heeft meegekregen. Kortom, ik denk in feite dat hij niet eens zal meedoen, laat staan de Republikeinse kandidaat zijn.
Tenslotte, hoewel ik die "voorspelling" van Obama niet vergeten ben, noch probeer te verbergen, signaleer ik graag dat een paar van mijn voorspellingen van vier jaar geleden er stukken beter uitzagen. Ik weet het, zoveel jaar later staat zo'n "zien jullie nu wel dat ik het had gezegd!" heel kaal. Onder andere omdat niemand zich nog herinnert wat ze allemaal door die kranten zagen spoelen. Dus, zoals ik midden de ronkende verklaringen (waarvan ik een paar url's heb meegegeven) over Sarah Palin kon zeggen dat het dwaas mens natuurlijk niet eens zou meedoen, zo betreur ik nu al dat de verdwazing van het familielid dit groot potentiëel zal afknakken.
En wat kijk ik er al naar uit gelijk te krijgen! Niet dat ik er veel over zal durven opscheppen - maar toch.
-----------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2007/01/amerikaanse-presidentsverkiezingen-2008.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/02/een-gedroomd-schot-op-doel.html
http://www.electoral-vote.com/evp2014/Senate/Maps/Oct27.html#item-6
En ikzelf, dus, kan dat met de beste wil van de wereld niet serieus nemen. Jeb Bush is de zoon en broer van de twee ex-presidenten George H. en George W. Bush. Daar waar de eerste een niet bijzonder opvallende maar ook geen bijzonder slechte president lijkt, maakt de vergelijking met zijn zoon dat hij er als een staatsman van het kaliber van Julius Caesar bijloopt. En dat maakt dat we aan dit soort dingen binnen ruim minder dan twee jaar al lang niet meer zullen terugdenken. Of toch hoogstens in termen van een daverend "hahaha!".
Natuurlijk, dat is het voordeel van een totale onbenul te zijn. Mijn geloofwaardigheid zal alvast niet in het gedrang komen als Bush binnen een twee jaar de eed aflegt! Ik heb er immers geen. Dus kon ik in 2007 verklaren dat "het nog te vroeg was voor Obama", en dat heeft me geen lezer gekost!
Maar ik geloof er geen barst van. Volgens mij doet Bush - naar allerlei serieuze mensen zeggen: een achtenswaardig en bekwaam man, die wel eens een uitstekende president kon zijn - er goed aan heel diep in een holletje weg te kruipen. Want anders, denk ik, zal hij afgaan als een gieter, en het zou jammer zijn dat hij nog jaren achtervolgd wordt door het soort imago dat een Perry vier jaar geleden heeft meegekregen. Kortom, ik denk in feite dat hij niet eens zal meedoen, laat staan de Republikeinse kandidaat zijn.
Tenslotte, hoewel ik die "voorspelling" van Obama niet vergeten ben, noch probeer te verbergen, signaleer ik graag dat een paar van mijn voorspellingen van vier jaar geleden er stukken beter uitzagen. Ik weet het, zoveel jaar later staat zo'n "zien jullie nu wel dat ik het had gezegd!" heel kaal. Onder andere omdat niemand zich nog herinnert wat ze allemaal door die kranten zagen spoelen. Dus, zoals ik midden de ronkende verklaringen (waarvan ik een paar url's heb meegegeven) over Sarah Palin kon zeggen dat het dwaas mens natuurlijk niet eens zou meedoen, zo betreur ik nu al dat de verdwazing van het familielid dit groot potentiëel zal afknakken.
En wat kijk ik er al naar uit gelijk te krijgen! Niet dat ik er veel over zal durven opscheppen - maar toch.
-----------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2007/01/amerikaanse-presidentsverkiezingen-2008.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/02/een-gedroomd-schot-op-doel.html
maandag 13 januari 2014
De politiek op zijn smalst - en het was al zo smal
De boutade uit David "een zeer links boek" Graeber Debt, waarin hij schreef dat "politiek het domein was waarop iets waar wordt als voldoende mensen het geloven" had me al een hoofdschuddend licht doen opgaan. Dat is waar al die "politieke vervuiling van het denken" vandaan komt; al was het maar voor een deel. Natuurlijk zitten al die mensen het internet vol te schrijven met steeds nieuwe voorbeelden die alleen maar hun eigen grote gelijk vieren: je moet immers de gelovigen tevreden stellen - want anders is je ideeëngoed misschien wel niet waar! En dus steeds opnieuw berichten over hoe er wel ergens een munt is waarin de goudprijs net is gestegen, of beelden van een juwelier in een bananeneconomie waar de mensen aanschuiven om goud te kopen: als genoeg mensen er in geloven is het straks nog allemaal waar ook!
Maar dat is allemaal niets in vergelijking met het schandaal waarin de Amerikaanse Republikein Christie is terechtgekomen. Als gouverneur van een Amerikaanse staat was hij niet genoeg gesteund door een lokale burgemeester, en dus hadden ze er niet beter op gevonden dan een paar wegen af te sluiten en zo op "de drukste brug van de wereld" een gigantisch verkeersinfarct te veroorzaken. Gewoon, blijkbaar, omdat ze hun zin niet kregen.
En nu kunnen we alleen maar hopen dat het waar is, wat Christie beweert, dat hij daar niets van afwist; dat het een paar van zijn medewerkers waren die dat briljante plan hadden bedacht en uitgevoerd, en dat hij ze dan ook vol weerzin en afkeer had ontslagen. Maar zelfs dan nog: zie je het niveau voor je? Kan het nog smaller? Vraag je je nog altijd af waarom ik het altijd zo bewust over "politiekers" heb; en zelden over het zogenaamd correcte "politici"?
Want wat je voorbij het gegnuif en gesnuif moet zien, is wat voor een enorm debacle dat weer voor de politiek is.
Christie wordt nu al genoemd als één van de meest waarschijnlijke presidentskandidaten voor 2016. Natuurlijk weet ik er weer helemaal niets van, maar puur qua uiterlijk en stijl zou ik me er best in kunnen vinden. OK, elke Republikein moet natuurlijk nog altijd kunnen antwoorden op de minimale test om ooit weer geloofwaardig te zijn: "wanneer had je door wat een platte schande heel die Irakoorlog was? Wanneer heb je dat voor het eerst publiek gezegd (url)?"
En als dat soort dingen niet teveel scheef zit: waarom niet?
Laten we vooral niet vergeten dat het heel normaal is dat, wanneer een partij twee ambtstermijnen de president levert, de andere partij de macht overneemt. En dus is een Republikein in het Witte Huis bepaald niet denkbeeldig. Dus denk je niet dat het een goede zaak zou zijn als die Republikeinen, voor het zover is, eindelijk eens "dringend weer bij zinnen zijn gekomen"? Denk je niet dat je met het opblazen van kandidaten als Christie wéér een stel clowns zal zien opdraven, tot de minst gekke van het stel dan maar benoemd wordt, en ze wéér allemaal met open mond moeten ontdekken dat ze niet gewonnen hebben (1)?
Versta me nu vooral niet verkeerd. De kans is groot dat, als Hillary de kandidaat bij de Democraten wordt, ik "op het niveau van een voetbalmatch" voor Hillary zal supporteren. Ik was er al voor in 2008, maar ze bleef toch nog altijd een beetje madame van de president. Maar nu ze een wijd gerespecteerde Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken is geweest?
Zie je de boodschap als een vrouw een goede Amerikaanse president zou zijn?
Ze zullen zich mogen verstoppen in het achterlijkste gat onder de bergen, maar ze zullen er niet naast kunnen kijken, al die doorbrave Ajatollahs van ons wereldje.
Alleen, zelfs dan lijkt het me erg belangrijk dat de Republikeinen tenminste een serieuze kandidaat hebben. Ten eerste, de feiten hebben bewezen, de hele wereld heeft het in 2004 met eigen ogen gezien: een land dat George W. Bush HER-kiest (!!) - zo'n land is toch in staat dat soort stoten opnieuw uit te halen? En ten tweede, het is maar een privaat theorietje van me, maar ik denk dat we sommige van de obacles die we de laatste jaren hebben gezien te danken hebben aan de veel te zwakke kwaliteit van de oppositie. Dat eerste debat van Obama met een gezicht alsof hij wel wat beters te doen had; die belachelijke introductie van zijn eigen "belangrijkste" prestatie...
Ik bedoel heus niet dat het "gemakkelijk" is president te zijn in een sterk gepolariseerd land. Maar ik vraag me echt af of een oppositie die toelaat om net niet om het even wat te zeggen of te doen, en er nog altijd als een lichtbaken van vernuft uit te zien, niet mee de oorzaak is van een soort gemakzucht of vlugge tevredenheid bij machthebbers.
Ik wens ons allemaal een Republikeinse partij toe die dringend weer bij zinnen komt.
---------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/11/ze-maken-het-ons-toch-ook-echt-niet.html
Maar dat is allemaal niets in vergelijking met het schandaal waarin de Amerikaanse Republikein Christie is terechtgekomen. Als gouverneur van een Amerikaanse staat was hij niet genoeg gesteund door een lokale burgemeester, en dus hadden ze er niet beter op gevonden dan een paar wegen af te sluiten en zo op "de drukste brug van de wereld" een gigantisch verkeersinfarct te veroorzaken. Gewoon, blijkbaar, omdat ze hun zin niet kregen.
En nu kunnen we alleen maar hopen dat het waar is, wat Christie beweert, dat hij daar niets van afwist; dat het een paar van zijn medewerkers waren die dat briljante plan hadden bedacht en uitgevoerd, en dat hij ze dan ook vol weerzin en afkeer had ontslagen. Maar zelfs dan nog: zie je het niveau voor je? Kan het nog smaller? Vraag je je nog altijd af waarom ik het altijd zo bewust over "politiekers" heb; en zelden over het zogenaamd correcte "politici"?
Want wat je voorbij het gegnuif en gesnuif moet zien, is wat voor een enorm debacle dat weer voor de politiek is.
Christie wordt nu al genoemd als één van de meest waarschijnlijke presidentskandidaten voor 2016. Natuurlijk weet ik er weer helemaal niets van, maar puur qua uiterlijk en stijl zou ik me er best in kunnen vinden. OK, elke Republikein moet natuurlijk nog altijd kunnen antwoorden op de minimale test om ooit weer geloofwaardig te zijn: "wanneer had je door wat een platte schande heel die Irakoorlog was? Wanneer heb je dat voor het eerst publiek gezegd (url)?"
En als dat soort dingen niet teveel scheef zit: waarom niet?
Laten we vooral niet vergeten dat het heel normaal is dat, wanneer een partij twee ambtstermijnen de president levert, de andere partij de macht overneemt. En dus is een Republikein in het Witte Huis bepaald niet denkbeeldig. Dus denk je niet dat het een goede zaak zou zijn als die Republikeinen, voor het zover is, eindelijk eens "dringend weer bij zinnen zijn gekomen"? Denk je niet dat je met het opblazen van kandidaten als Christie wéér een stel clowns zal zien opdraven, tot de minst gekke van het stel dan maar benoemd wordt, en ze wéér allemaal met open mond moeten ontdekken dat ze niet gewonnen hebben (1)?
Versta me nu vooral niet verkeerd. De kans is groot dat, als Hillary de kandidaat bij de Democraten wordt, ik "op het niveau van een voetbalmatch" voor Hillary zal supporteren. Ik was er al voor in 2008, maar ze bleef toch nog altijd een beetje madame van de president. Maar nu ze een wijd gerespecteerde Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken is geweest?
Zie je de boodschap als een vrouw een goede Amerikaanse president zou zijn?
Ze zullen zich mogen verstoppen in het achterlijkste gat onder de bergen, maar ze zullen er niet naast kunnen kijken, al die doorbrave Ajatollahs van ons wereldje.
Alleen, zelfs dan lijkt het me erg belangrijk dat de Republikeinen tenminste een serieuze kandidaat hebben. Ten eerste, de feiten hebben bewezen, de hele wereld heeft het in 2004 met eigen ogen gezien: een land dat George W. Bush HER-kiest (!!) - zo'n land is toch in staat dat soort stoten opnieuw uit te halen? En ten tweede, het is maar een privaat theorietje van me, maar ik denk dat we sommige van de obacles die we de laatste jaren hebben gezien te danken hebben aan de veel te zwakke kwaliteit van de oppositie. Dat eerste debat van Obama met een gezicht alsof hij wel wat beters te doen had; die belachelijke introductie van zijn eigen "belangrijkste" prestatie...
Ik bedoel heus niet dat het "gemakkelijk" is president te zijn in een sterk gepolariseerd land. Maar ik vraag me echt af of een oppositie die toelaat om net niet om het even wat te zeggen of te doen, en er nog altijd als een lichtbaken van vernuft uit te zien, niet mee de oorzaak is van een soort gemakzucht of vlugge tevredenheid bij machthebbers.
Ik wens ons allemaal een Republikeinse partij toe die dringend weer bij zinnen komt.
---------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/11/ze-maken-het-ons-toch-ook-echt-niet.html
dinsdag 29 oktober 2013
Weer een "schertsfiguur waarvan al lang geen sprake meer zal zijn"...
Het internet staat vol met de berichten over hoe Ted Cruz, die vleesgeworden bekrompenheid, incarnatie van alle redenen waarom "de Republikeinen dringend weer bij zinnen moeten komen", misschien wel een gooi naar het presidentschap zal overwegen, heel ver in de politieke toekomst, in 2016.
Ineens moet ik terugdenken aan een viertal jaar geleden, toen het nog véél te vroeg was om aan de volgende verkiezingen te beginnen denken, die zich immers "heel ver in de politieke toekomst" zouden afspelen: in 2012". Maar uit pure nostalgie naar het onderwerp als inspiratiebron voor blogposts, schreef ik er dan toch maar een tweetal, over een andere miskleun van een "politicus", Sarah Palin (2). Was dat echt zo moeilijk, vroeg ik me luidop af, en met url erbij van mensen voor wie dat echt zo moeilijk was, om in te zien, binnen enkele jaren, wanneer de campagne echt op gang komt, "zal er van deze schertsfiguur al lang geen sprake meer zijn"?
En aldus geschiedde... (3)
Hoe dan ook, laten we even ernstig blijven... Binnen enkele jaren, wanneer de campagne serieus op gang komt, zal er van een schertsfiguur als Cruz al lang geen sprake meer zijn. Wedden?
Overigens, op een iets serieuzer niveau. Eén van de redenen waarom die campagne van 2008 zoveel boeiender was dan die van 2012 is dat er aan beide kanten geen zittende president of vice-president was die al op voorhand de kandidaat van zijn partij werd. En het begint er een beetje naar uit te zien dat Hillary Clinton een nieuwe gooi wil doen, zodat vice-president Biden er een zware tegenkandidaat aan zou overhouden. Kortom de campagne van 2016 zou er wel eens veel interessanter dan die van 2012 kunnen gaan uitzien. "Er naar uitkijken" ga ik niet doen - dat komt heus wel allemaal vanzelf, en meer dan rap genoeg - maar boeiend zou het wel eens kunnen worden...
En ook op een iets serieuzer niveau, normaal mag je verwachten dat een partij die acht jaar het presidentsschap heeft in handen gehad de volgende verkiezing verliest. En zelfs in de laatste tussentijdse verkiezingen (dus 2014) zwaar veren laat. Maar juist omdat de Republikeinen er maar niet in slagen weer bij zinnen te komen (en het is nog wel dringend...) vrees ik er een beetje voor. Hillary Clinton als president, dat mag van mij direct. Maar de Democraten die een soort monopolie op de macht zouden gaan krijgen...
Kunnen die Republikeinen eens dringend weer bij zinnen komen?
---------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/02/oei-oei-oei-romney.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2009/08/ikzelf-verklaar-hierbij-plechtig.html
EN http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/02/een-gedroomd-schot-op-doel.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/10/exit-palin-je-las-het-hier-eerst.html
Ineens moet ik terugdenken aan een viertal jaar geleden, toen het nog véél te vroeg was om aan de volgende verkiezingen te beginnen denken, die zich immers "heel ver in de politieke toekomst" zouden afspelen: in 2012". Maar uit pure nostalgie naar het onderwerp als inspiratiebron voor blogposts, schreef ik er dan toch maar een tweetal, over een andere miskleun van een "politicus", Sarah Palin (2). Was dat echt zo moeilijk, vroeg ik me luidop af, en met url erbij van mensen voor wie dat echt zo moeilijk was, om in te zien, binnen enkele jaren, wanneer de campagne echt op gang komt, "zal er van deze schertsfiguur al lang geen sprake meer zijn"?
En aldus geschiedde... (3)
Hoe dan ook, laten we even ernstig blijven... Binnen enkele jaren, wanneer de campagne serieus op gang komt, zal er van een schertsfiguur als Cruz al lang geen sprake meer zijn. Wedden?
Overigens, op een iets serieuzer niveau. Eén van de redenen waarom die campagne van 2008 zoveel boeiender was dan die van 2012 is dat er aan beide kanten geen zittende president of vice-president was die al op voorhand de kandidaat van zijn partij werd. En het begint er een beetje naar uit te zien dat Hillary Clinton een nieuwe gooi wil doen, zodat vice-president Biden er een zware tegenkandidaat aan zou overhouden. Kortom de campagne van 2016 zou er wel eens veel interessanter dan die van 2012 kunnen gaan uitzien. "Er naar uitkijken" ga ik niet doen - dat komt heus wel allemaal vanzelf, en meer dan rap genoeg - maar boeiend zou het wel eens kunnen worden...
En ook op een iets serieuzer niveau, normaal mag je verwachten dat een partij die acht jaar het presidentsschap heeft in handen gehad de volgende verkiezing verliest. En zelfs in de laatste tussentijdse verkiezingen (dus 2014) zwaar veren laat. Maar juist omdat de Republikeinen er maar niet in slagen weer bij zinnen te komen (en het is nog wel dringend...) vrees ik er een beetje voor. Hillary Clinton als president, dat mag van mij direct. Maar de Democraten die een soort monopolie op de macht zouden gaan krijgen...
Kunnen die Republikeinen eens dringend weer bij zinnen komen?
---------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/02/oei-oei-oei-romney.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2009/08/ikzelf-verklaar-hierbij-plechtig.html
EN http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/02/een-gedroomd-schot-op-doel.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/10/exit-palin-je-las-het-hier-eerst.html
woensdag 14 november 2012
En dan een laatste terugblik...
Vier jaar geleden heb ik na de afloop van de verkiezingen eens achterom gekeken, en zag dat het maar matig was (1). Voor Obama ging het nog "te vroeg" zijn, en verder als "verslaggever" een paar kanjers van beginnersfouten.Maar goed dat mijn voornaamste criterium was of ik er zelf plezier aan had beleefd: en zo kwam alles toch nog goed.
Deze keer zijn er een paar dingen anders. Een tikje pijnlijk misschien dat ik me deze keer van de "beginnersfouten" van destijds bewust was, maar desondanks... Journalistiek is nu eenmaal een vak, je kan het leren, de één al beter dan de ander, en als je het niet geleerd hebt: de posts spreken voor zich, en ik begrijp en erken dat het journalistiek gesproken nog altijd even pover is. Dat maakt het erger als ik er deze keer minder plezier aan beleefd heb. Niet aan het schrijven zelf - anders deed ik het gewoon niet - maar ik vond de campagne zelf in veel opzichten veel saaier dan vorige keer. Smeriger, dus minder inspirerend. Inhoudslozer, dat soort dingen.
Als ik echter vergelijk met mijn "te vroeg voor Obama" van destijds is het deze keer een stuk beter. Wie drie jaar geleden geloofde dat Palin een belangrijke speler zou worden (2), wie twee jaar geleden met Dick Cheney parmantig verklaarde dat "Obama een one-term president zou worden" (3), wie zich een jaar geleden afvroeg wie de uitdager zou worden, en hoe dat dan zou aflopen (4): ze hadden allemaal gewoon op Speels maar Serieus kunnen lezen hoe het er in werkelijkheid ging uitzien. Ik voel zelf ook dat dat soort "you read it here first" borstgeroffel ontzettend vervelend overkomt, maar ik denk dat we er allemaal aan bezwijken. Wat het zo vervelend maakt is dat vandaag geen kat zich nog inbeeldt hoe dat destijds aanvoelde; en je hebt nu eenmaal geen tijdmachine om het er nog eens goed te gaan indraaien...
Wel, twee voorbeelden kan ik werkelijk niet laten passeren. De eerste dateert van precies een jaar geleden (5). Het leek allemaal niet zo goed te gaan met Obama, en hier lezen we:
"Maar ik zie gewoon de krantenartikelen en de blogposts voor me, wanneer ze temidden van de hoera's voor de nieuwe president Obama, op een toon alsof ze het allemaal altijd wel geweten hadden, zullen verklaren dat zijn zwakke periode nu eenmaal gecompenseerd werd door de minstens even zwakke oppositie."
Zeg nu zelf, dat is toch niet zo slecht, nietwaar? Maar zo mogelijk nog beter vind ik deze over Romney, nu bijna twee jaar (!) geleden (6):
"ik blijf me verbazen over het belang dat, blijkbaar, is gehecht aan de resultaten van de verkiezingen van 2010. Een ramp voor de Democraten, dat zeker, maar veel meer de uitdrukking van de volatiliteit van politiek dan van fundamentele trends. Je voelt heel goed hoe allerlei Republikeinen dit dolgraag willen lezen als de eerste stap van een trend, maar ik denk echt dat ze het mis hebben."
Je mag met wijsheid achteraf honderd keer vinden dat al de rest triviaal was (dat was niet hoe het er toen uitzag, maar je mag het van mij denken), maar ik denk dat je hard zal moeten zoeken om iemand te vinden die zo kort na de (voor de Democraten) rampverkiezingen van 2010 kwam vertellen dat ze zich allemaal dikke illusies zaten te maken.
Nu, ik zie zelf ook wel in dat dat allemaal maar flauwe uitvluchten zijn om Speels maar Serieus te lezen, hoor!
---------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2008/11/verkiezingen-het-is-geen-wetenschap.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/12/ha-ik-begin-al-een-beetje-gelijk-te.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/01/dick-cheney-versus-koen.html
(4) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/11/de-herkiezingskansen-van-obama.html
(5) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/10/aangeschoten-wild.html
(6) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/02/oei-oei-oei-romney.html
Deze keer zijn er een paar dingen anders. Een tikje pijnlijk misschien dat ik me deze keer van de "beginnersfouten" van destijds bewust was, maar desondanks... Journalistiek is nu eenmaal een vak, je kan het leren, de één al beter dan de ander, en als je het niet geleerd hebt: de posts spreken voor zich, en ik begrijp en erken dat het journalistiek gesproken nog altijd even pover is. Dat maakt het erger als ik er deze keer minder plezier aan beleefd heb. Niet aan het schrijven zelf - anders deed ik het gewoon niet - maar ik vond de campagne zelf in veel opzichten veel saaier dan vorige keer. Smeriger, dus minder inspirerend. Inhoudslozer, dat soort dingen.
Als ik echter vergelijk met mijn "te vroeg voor Obama" van destijds is het deze keer een stuk beter. Wie drie jaar geleden geloofde dat Palin een belangrijke speler zou worden (2), wie twee jaar geleden met Dick Cheney parmantig verklaarde dat "Obama een one-term president zou worden" (3), wie zich een jaar geleden afvroeg wie de uitdager zou worden, en hoe dat dan zou aflopen (4): ze hadden allemaal gewoon op Speels maar Serieus kunnen lezen hoe het er in werkelijkheid ging uitzien. Ik voel zelf ook dat dat soort "you read it here first" borstgeroffel ontzettend vervelend overkomt, maar ik denk dat we er allemaal aan bezwijken. Wat het zo vervelend maakt is dat vandaag geen kat zich nog inbeeldt hoe dat destijds aanvoelde; en je hebt nu eenmaal geen tijdmachine om het er nog eens goed te gaan indraaien...
Wel, twee voorbeelden kan ik werkelijk niet laten passeren. De eerste dateert van precies een jaar geleden (5). Het leek allemaal niet zo goed te gaan met Obama, en hier lezen we:
"Maar ik zie gewoon de krantenartikelen en de blogposts voor me, wanneer ze temidden van de hoera's voor de nieuwe president Obama, op een toon alsof ze het allemaal altijd wel geweten hadden, zullen verklaren dat zijn zwakke periode nu eenmaal gecompenseerd werd door de minstens even zwakke oppositie."
Zeg nu zelf, dat is toch niet zo slecht, nietwaar? Maar zo mogelijk nog beter vind ik deze over Romney, nu bijna twee jaar (!) geleden (6):
"ik blijf me verbazen over het belang dat, blijkbaar, is gehecht aan de resultaten van de verkiezingen van 2010. Een ramp voor de Democraten, dat zeker, maar veel meer de uitdrukking van de volatiliteit van politiek dan van fundamentele trends. Je voelt heel goed hoe allerlei Republikeinen dit dolgraag willen lezen als de eerste stap van een trend, maar ik denk echt dat ze het mis hebben."
Je mag met wijsheid achteraf honderd keer vinden dat al de rest triviaal was (dat was niet hoe het er toen uitzag, maar je mag het van mij denken), maar ik denk dat je hard zal moeten zoeken om iemand te vinden die zo kort na de (voor de Democraten) rampverkiezingen van 2010 kwam vertellen dat ze zich allemaal dikke illusies zaten te maken.
Nu, ik zie zelf ook wel in dat dat allemaal maar flauwe uitvluchten zijn om Speels maar Serieus te lezen, hoor!
---------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2008/11/verkiezingen-het-is-geen-wetenschap.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/12/ha-ik-begin-al-een-beetje-gelijk-te.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/01/dick-cheney-versus-koen.html
(4) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/11/de-herkiezingskansen-van-obama.html
(5) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/10/aangeschoten-wild.html
(6) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/02/oei-oei-oei-romney.html
vrijdag 9 november 2012
Ze maken het ons toch ook echt niet gemakkelijk
Hiet zit ik dus, rustig te surfen op het intenet, nog een beetje nakauwend op de Amerikaanse verkiezingen en mijn eigen postje van gisteren. Nu is niet het moment om de Republikeinen uit te lachen, zegt dat postje, nu is het moment om de luciede stukken van de Republikeinen; de stukken die er misschien terug een serieuze partij van kunnen maken, van harte een veel geluk toe te wensen. En daar verwijst lezer Lieven in een commentaar zeer terecht naar David Frum, die al een hele tijd staat voor wat ik "de Republikeinen moeten dringend terug bij zinnen komen" noem. In het bijzonder zijn "what if our enemies were right?" vond ik een bijzonder sterke en dappere post van hem (1).
En dus vind ik dat ook vandaag dat Brad DeLong te ver gaat. Ja, "de laatste uren van de Romney campagne". Natuurlijk zijn ze teleurgesteld dat ze verloren hebben; is dat het groot nieuws, ja? Is dat gegnuif over hoe ze er blijkbaar echt lang in geloofd hebben echt een haar beter dan dat infantiele "al die beteuterde gezichten van links" toen Bush (!) herkozen (!!) werd?
(Antwoord: nee, dat is geen haar beter.)
Maar bekijk dan nu de post in voetnoot (2). De titel zelf zegt het al: "electoral politics is not working". Je ziet het goed: verkiezingen die "werken", dat zijn verkiezingen die zij winnen. En anders is het systeem bankroet. Moet ik nog schampere commentaren geven? Soms moet je de mensen gewoon zoveel mogelijk zelf aan het woord laten als je ze te kijk wil zetten...
Nu zie je in de titel van het blog Libertarian Republicans staan. Denk jij ook terug aan de trol die hier nog maar pas geregeld het blog kwam onveilig maken? En zeggen dat ik een paar luciede libertariërs ken; die moeten zich hierbij toch voelen zoals ikzelf in de tijd van Bush: nu zit ik daar enkele jaren op het internet allerlei varianten van links de stuipen op het lijf te jagen, en op het einde komt Bush ze nog een beetje gewoon gelijk geven ook?
En het is echt allemaal serieus gemeend, hé. Kijk ook naar de commentaren, "Amerika heeft gekozen voor de slavernij"... Ik weet zeker dat ze allemaal denken Friedrich Hayek onder hun idolen te hebben (3). Maar wacht, zoals ik al zei, soms moet je de mensen zichzelf te kijk laten zeggen:
"Starting early this morning, I am going to un-friend every single individual on Facebook who voted for Obama, or I even suspect may have Democrat leanings. I will do the same in person. All family and friends, even close family and friends, who I know to be Democrats are hereby dead to me. I vow never to speak to them again for the rest of my life, or have any communications with them. They are in short, the enemies of liberty. They deserve nothing less than hatred and utter contempt.
I strongly urge all other libertarians to do the same. Are you married to someone who voted for Obama, have a girlfriend who voted 'O'. Divorce them. Break up with them without haste. Vow not to attend family functions, Thanksgiving dinner or Christmas for example, if there will be any family members in attendance who are Democrats.
Do you work for someone who voted for Obama? Quit your job. Co-workers who voted for Obama. Simply don't talk to them in the workplace, unless your boss instructs you too for work-related only purposes. Have clients who voted Democrat? Call them up this morning and tell them to take their business elsewhere.
Have a neighbor who votes for Obama? You could take a crap on their lawn. Then again, probably not a good idea since it would be technically illegal to do this. But you could have your dog take care of business. Not your fault if he just happens to choose that particular spot.
And start your boycott of your Democrat friends and family today. Like this morning. First thing you can do, very easy, is to un-friend all Democrats from your Facebook account."
En ik zal wel postjes schrijven dat we er fout aan doen de Republikeinen te hard uit te lachen. Maar wat zit ik er schampere commentaren bij te zetten? Soms moet je de mensen gewoon zichzelf - maar je weet het al.
-------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/08/david-frum-is-een-dapper-man-hadden.html
(2) http://www.libertarianrepublican.net/2012/11/the-end-of-liberty-in-america-only.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/03/obamas-communistische-inspiratiebron.html
En dus vind ik dat ook vandaag dat Brad DeLong te ver gaat. Ja, "de laatste uren van de Romney campagne". Natuurlijk zijn ze teleurgesteld dat ze verloren hebben; is dat het groot nieuws, ja? Is dat gegnuif over hoe ze er blijkbaar echt lang in geloofd hebben echt een haar beter dan dat infantiele "al die beteuterde gezichten van links" toen Bush (!) herkozen (!!) werd?
(Antwoord: nee, dat is geen haar beter.)
Maar bekijk dan nu de post in voetnoot (2). De titel zelf zegt het al: "electoral politics is not working". Je ziet het goed: verkiezingen die "werken", dat zijn verkiezingen die zij winnen. En anders is het systeem bankroet. Moet ik nog schampere commentaren geven? Soms moet je de mensen gewoon zoveel mogelijk zelf aan het woord laten als je ze te kijk wil zetten...
Nu zie je in de titel van het blog Libertarian Republicans staan. Denk jij ook terug aan de trol die hier nog maar pas geregeld het blog kwam onveilig maken? En zeggen dat ik een paar luciede libertariërs ken; die moeten zich hierbij toch voelen zoals ikzelf in de tijd van Bush: nu zit ik daar enkele jaren op het internet allerlei varianten van links de stuipen op het lijf te jagen, en op het einde komt Bush ze nog een beetje gewoon gelijk geven ook?
En het is echt allemaal serieus gemeend, hé. Kijk ook naar de commentaren, "Amerika heeft gekozen voor de slavernij"... Ik weet zeker dat ze allemaal denken Friedrich Hayek onder hun idolen te hebben (3). Maar wacht, zoals ik al zei, soms moet je de mensen zichzelf te kijk laten zeggen:
"Starting early this morning, I am going to un-friend every single individual on Facebook who voted for Obama, or I even suspect may have Democrat leanings. I will do the same in person. All family and friends, even close family and friends, who I know to be Democrats are hereby dead to me. I vow never to speak to them again for the rest of my life, or have any communications with them. They are in short, the enemies of liberty. They deserve nothing less than hatred and utter contempt.
I strongly urge all other libertarians to do the same. Are you married to someone who voted for Obama, have a girlfriend who voted 'O'. Divorce them. Break up with them without haste. Vow not to attend family functions, Thanksgiving dinner or Christmas for example, if there will be any family members in attendance who are Democrats.
Do you work for someone who voted for Obama? Quit your job. Co-workers who voted for Obama. Simply don't talk to them in the workplace, unless your boss instructs you too for work-related only purposes. Have clients who voted Democrat? Call them up this morning and tell them to take their business elsewhere.
Have a neighbor who votes for Obama? You could take a crap on their lawn. Then again, probably not a good idea since it would be technically illegal to do this. But you could have your dog take care of business. Not your fault if he just happens to choose that particular spot.
And start your boycott of your Democrat friends and family today. Like this morning. First thing you can do, very easy, is to un-friend all Democrats from your Facebook account."
En ik zal wel postjes schrijven dat we er fout aan doen de Republikeinen te hard uit te lachen. Maar wat zit ik er schampere commentaren bij te zetten? Soms moet je de mensen gewoon zichzelf - maar je weet het al.
-------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/08/david-frum-is-een-dapper-man-hadden.html
(2) http://www.libertarianrepublican.net/2012/11/the-end-of-liberty-in-america-only.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/03/obamas-communistische-inspiratiebron.html
donderdag 8 november 2012
Quo Vadis, Republikeinen?
Aangezien Brad DeLong (1) WO II aan het "live-bloggen" is zoals het zich 70 jaar geleden afspeelde, en aangezien november 1942 de tijd was van "Stalingrad, de Omsingeling" (2) heeft hij het nu, in de nasleep van de Amerikaanse presidentsverkiezingen over "Silvergrad". Nate Silver, moet je weten, is de blogger die enorm onder vuur is gekomen omdat hij op basis van gemiddelde polls, naarmate oktober vorderde, Obama een steeds toenemende kans om te winnen toenam. [Vul hier mijn standaardlitanie over het "loeien en schelden van dom rechts" in]. En nu de feiten zijn binnengebroken, nu heeft hij het over "Silvergrad"!
Als je nu posts uit de serie van voetnoot (2) hieronder kent weet je wel dat ik niet bepaald kan lachen met het onuitsprekelijk afzien dat gewone mensen is overkomen in Stalingrad. Mijn punt hier is echter dat ik ook niet veel te lachen vind aan wat de Republikeinen is overkomen in 2012. De Republikeinen "moeten dringend weer bij zinnen komen", vind ik al heel lang, omdat een de facto één-partijstaat, bij gebrek aan serieuze oppostie in feite echt niemand vooruit helpt.
Dus nu heeft Silver gelijk gekregen, en nu is er ook het standaard gegnuif over de totale verbijstering van Republikeinen die nog ruime, zelfs "landslide" overwinningen voor Romney aan het voorspellen waren, toen bijna alle polls het tegendeel aankondigden. Vandaar "Silvergrade", dus, en DeLong zit ze heel erg uit te lachen.
Nu, hij heeft natuurlijk wel een beetje gelijk. Alleen, nu er zeer harde klappen nodig waren om toch een beetje licht te doen schijnen in enkele zeer harde koppen, nu moeten we dat licht het leven niet moeilijk maken, maar integendeel aanmoedigen.
Toch is ook dat "beetje gelijk" erg instructief. Neem nu de site die ikzelf altijd bekeek, en neem nu eens in het bijzonder die site op 21 juli (3). Heb je op de url in de voetnoot geklikt? Valt je niets op? Dat is in termen van rood en blauw tot de allerlaatste staat de exacte uitkomst van de verkiezing! Meer dan drie maand later! En als je nu links bovenaan ook eens op "electoral vote graphs" klikt, dan zie je dat de race al die tijd de soort stabiliteit vertoonde die maakte dat ik me eerst bezorgd afvroeg waar mijn "spannende strijd" bleef, en later korzelig bijna wegwandelde omdat het niet spannend genoeg was (4).
Merk op, dat was alleen maar één van de vele, vele sites die precies dat zeiden, en dat op basis van wat de grote meerderheid van de polls vaststelde. En dat was ook wat Nate Silver deed, en schreef... En het geloei en gescheld van dom rechts (etc etc), hoe dan ook, ze hadden zelf "onbevooroordeelde" en dus veel betere cijfers. En ik heb met mijn eigen ogen gezien hoe de serieuze sites (in mijn geval dus Electoral Vote) zich afvroegen: "wat hebben zij gezien dat wij allemaal over het hoofd zien?" En ook: "als ze gelijk krijgen wil ik ook wel eens luisteren naar hoe ze dat gedaan hebben".
Maar dat soort vragen zag je nooit in de andere richting. Ze waren er gewoon zo van overtuigd dat hun versie van de realiteit juist was dat ze niet op het idee kwamen zichzelf in vraag te stellen - en op 7 november was de schok zo groot en de verbijstering zo totaal dat infantiel links zich kon vrolijk maken over dom rechts.
Mijn punt was, hierboven, als er dan nu toch een paar zijn die zich dingen afvragen als "wat hebben we dan verkeerd gedaan?"; denk je dan dat je dat proces helpt, of integendeel saboteert, wanneer je de serieuze mensen in hun gezicht gaat uitlachen?
Laten we toch niet vergeten dat de Republikeinen nu wel haast moeten nadenken. Beetje gnuiven? Beetje van "hahaha, Republikeinen en nadenken, hahahahaha!" doen? Ik weet heus wat je bedoelt, hoor, twaalf jaar alweer dat Bush (!) verkozen (!!) raakte. Alleen, denk je dat je dat nadenken helpt, of integendeel (enz.)?
Het punt is, er bestaat een redelijke kans dat er bij dat nadenken serieuze dingen naar boven zullen komen. Het kan zijn dat ze zich iets afvragen als "hoe komt het dat wij met die polls zo naast de simpelst waarneembare feiten, recht onder onze neus hebben kunnen kijken?". Het zou kunnen dat ze op de plaats van "polls" vervolgens een paar andere dingen invullen. De Irak-oorlog, bijvoorbeeld. Hun standpunten over vrouwen en abortus en verkrachting bijvoorbeeld. Hun ideeën over de economische crisis, bijvoorbeeld; misschien ontdekken ze wel dat het groot Communistisch complot van Obama met punten en komma's uit The Constitution of Liberty van Friedrich Hayek komt. Of denk aan de "hyperinflation soon!". En vele, vele andere.
En zeker, ik heb alweer een hoop heel dwaze dingen gezien, daar bij dom rechts. "Het komt omdat jongere mensen nog niet zoveel wijsheid hebben". "Het zijn allemaal uitkeringstrekkers". "Het komt door de storm". Enzovoort. En dan? Horen we bij dom links dan geen dwaze dingen? De kunst is nu niet ons met de dwaasheden bezig te houden, maar ons ervoor te zorgen dat de momenten van luciditeit hun kans krijgen. We hebben er allemaal, tot en met de Democraten zelf, alle belang bij dat onze democratieën gebaseerd zijn op een betekenisvolle oppositie; op een denkbaar alternatief. Ik geef toe dat de Republikeinen er de laatste decennia, sinds daar ergens in de tijd van Bill Clinton, niet in geslaagd zijn dat niveau te halen. Laten we het beetje kans dat ze het beter gaan doen niet zelf saboteren.
-------------------------------------------
(1) http://delong.typepad.com/sdj/
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/10/stalingrad-de-omsingeling.html
(3) http://www.electoral-vote.com/evp2012/Pres/Maps/Jul21.html
(4) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/08/de-spannende-strijd-moet-zich-stilaan.html
EN http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/09/de-verkiezingscampagne-is-erg-vervelend.html
Als je nu posts uit de serie van voetnoot (2) hieronder kent weet je wel dat ik niet bepaald kan lachen met het onuitsprekelijk afzien dat gewone mensen is overkomen in Stalingrad. Mijn punt hier is echter dat ik ook niet veel te lachen vind aan wat de Republikeinen is overkomen in 2012. De Republikeinen "moeten dringend weer bij zinnen komen", vind ik al heel lang, omdat een de facto één-partijstaat, bij gebrek aan serieuze oppostie in feite echt niemand vooruit helpt.
Dus nu heeft Silver gelijk gekregen, en nu is er ook het standaard gegnuif over de totale verbijstering van Republikeinen die nog ruime, zelfs "landslide" overwinningen voor Romney aan het voorspellen waren, toen bijna alle polls het tegendeel aankondigden. Vandaar "Silvergrade", dus, en DeLong zit ze heel erg uit te lachen.
Nu, hij heeft natuurlijk wel een beetje gelijk. Alleen, nu er zeer harde klappen nodig waren om toch een beetje licht te doen schijnen in enkele zeer harde koppen, nu moeten we dat licht het leven niet moeilijk maken, maar integendeel aanmoedigen.
Toch is ook dat "beetje gelijk" erg instructief. Neem nu de site die ikzelf altijd bekeek, en neem nu eens in het bijzonder die site op 21 juli (3). Heb je op de url in de voetnoot geklikt? Valt je niets op? Dat is in termen van rood en blauw tot de allerlaatste staat de exacte uitkomst van de verkiezing! Meer dan drie maand later! En als je nu links bovenaan ook eens op "electoral vote graphs" klikt, dan zie je dat de race al die tijd de soort stabiliteit vertoonde die maakte dat ik me eerst bezorgd afvroeg waar mijn "spannende strijd" bleef, en later korzelig bijna wegwandelde omdat het niet spannend genoeg was (4).
Merk op, dat was alleen maar één van de vele, vele sites die precies dat zeiden, en dat op basis van wat de grote meerderheid van de polls vaststelde. En dat was ook wat Nate Silver deed, en schreef... En het geloei en gescheld van dom rechts (etc etc), hoe dan ook, ze hadden zelf "onbevooroordeelde" en dus veel betere cijfers. En ik heb met mijn eigen ogen gezien hoe de serieuze sites (in mijn geval dus Electoral Vote) zich afvroegen: "wat hebben zij gezien dat wij allemaal over het hoofd zien?" En ook: "als ze gelijk krijgen wil ik ook wel eens luisteren naar hoe ze dat gedaan hebben".
Maar dat soort vragen zag je nooit in de andere richting. Ze waren er gewoon zo van overtuigd dat hun versie van de realiteit juist was dat ze niet op het idee kwamen zichzelf in vraag te stellen - en op 7 november was de schok zo groot en de verbijstering zo totaal dat infantiel links zich kon vrolijk maken over dom rechts.
Mijn punt was, hierboven, als er dan nu toch een paar zijn die zich dingen afvragen als "wat hebben we dan verkeerd gedaan?"; denk je dan dat je dat proces helpt, of integendeel saboteert, wanneer je de serieuze mensen in hun gezicht gaat uitlachen?
Laten we toch niet vergeten dat de Republikeinen nu wel haast moeten nadenken. Beetje gnuiven? Beetje van "hahaha, Republikeinen en nadenken, hahahahaha!" doen? Ik weet heus wat je bedoelt, hoor, twaalf jaar alweer dat Bush (!) verkozen (!!) raakte. Alleen, denk je dat je dat nadenken helpt, of integendeel (enz.)?
Het punt is, er bestaat een redelijke kans dat er bij dat nadenken serieuze dingen naar boven zullen komen. Het kan zijn dat ze zich iets afvragen als "hoe komt het dat wij met die polls zo naast de simpelst waarneembare feiten, recht onder onze neus hebben kunnen kijken?". Het zou kunnen dat ze op de plaats van "polls" vervolgens een paar andere dingen invullen. De Irak-oorlog, bijvoorbeeld. Hun standpunten over vrouwen en abortus en verkrachting bijvoorbeeld. Hun ideeën over de economische crisis, bijvoorbeeld; misschien ontdekken ze wel dat het groot Communistisch complot van Obama met punten en komma's uit The Constitution of Liberty van Friedrich Hayek komt. Of denk aan de "hyperinflation soon!". En vele, vele andere.
En zeker, ik heb alweer een hoop heel dwaze dingen gezien, daar bij dom rechts. "Het komt omdat jongere mensen nog niet zoveel wijsheid hebben". "Het zijn allemaal uitkeringstrekkers". "Het komt door de storm". Enzovoort. En dan? Horen we bij dom links dan geen dwaze dingen? De kunst is nu niet ons met de dwaasheden bezig te houden, maar ons ervoor te zorgen dat de momenten van luciditeit hun kans krijgen. We hebben er allemaal, tot en met de Democraten zelf, alle belang bij dat onze democratieën gebaseerd zijn op een betekenisvolle oppositie; op een denkbaar alternatief. Ik geef toe dat de Republikeinen er de laatste decennia, sinds daar ergens in de tijd van Bill Clinton, niet in geslaagd zijn dat niveau te halen. Laten we het beetje kans dat ze het beter gaan doen niet zelf saboteren.
-------------------------------------------
(1) http://delong.typepad.com/sdj/
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/10/stalingrad-de-omsingeling.html
(3) http://www.electoral-vote.com/evp2012/Pres/Maps/Jul21.html
(4) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/08/de-spannende-strijd-moet-zich-stilaan.html
EN http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/09/de-verkiezingscampagne-is-erg-vervelend.html
woensdag 7 november 2012
Obama wint
Dus we zullen maar tevreden zijn, zekerst? Misschien onder meer, één van de vele motiveringen, omdat ik denk dat de Grote Crisis, misschien, wie weet, wat begint af te nemen, en dat is nu eenmaal onder Obama gebeurd. Ze is daarentegen begonnen na acht jaar Bush. Het gespartel mag van mij gerust beginnen; maar vraag je toch eens af, indien het omgekeerd was geweest...
Dus er zit nog altijd een scenario in waarin binnen nog eens vier jaar de economie het al lang weer heel wat beter doet, nog een paar rooskleurige wolkjes erbij, en wie weet of Obama niet alsnog als de grote president eindigt die ik er nog altijd niet in gevonden heb.
Ik wil gerust toegeven dat een groot deel van de Republikeinen verworden zijn tot een stel intellectuele kleuters die nog liever hun land (en de wereld) om zeep helpen, letterlijk, dan de oppositie een pluim te gunnen, en dat dat bepaald niet helpt, maar daarmee is het niet gezegd. Je moet toch ook toegeven dat de VS gewoon een geschiedenis van verscheurdheid hebben: de geld-debatten van de vroege negentiende eeuw; de Burgeroorlog, de New Deal, de rassenscheiding, Vietnam... Komaan, zeg. Verscheurdheid is de normale gang van zaken, en ik vind dat Obama er nog niet in geslaagd is daar goed mee om te gaan. I wish him good luck.
Er is ook nog een interessante mini-oorlog ontstaan over de polls. Die toonden grotendeels wat we te zien krijgen: een hele reeks staten vertoont een lichte voorsprong voor Obama, dus naarmate dat zo blijft en de verkiezing dichter bij komt vertaalt zich dat in een groeiende probabiliteit dat Obama wint (na een "spannende strijd"). Dat was niet naar de zin van een deel van de tegenstanders, en ik heb een deel van de "kritiek" (ik had "geloei en gescheld" kunnen schrijven) gezien...
Dus vraag ik me nu af: wat gaan de Karl Roves en consoorten nu zeggen? "Ja, we hadden eigen voorspellingen die er totaal naast zaten, en de mensen die we zo hebben uitgescholden hadden gelijk"? En ook "de reden waarom we er naast zaten was dat we incompetent zijn"? En ook "of nee, het is omdat we gewoon politieke propaganda wilden maken (dus natuurlijk hoef je ons volgende keer niet serieus te nemen)"?
Ik vraag het me gewoon maar af, hoor.
Dus er zit nog altijd een scenario in waarin binnen nog eens vier jaar de economie het al lang weer heel wat beter doet, nog een paar rooskleurige wolkjes erbij, en wie weet of Obama niet alsnog als de grote president eindigt die ik er nog altijd niet in gevonden heb.
Ik wil gerust toegeven dat een groot deel van de Republikeinen verworden zijn tot een stel intellectuele kleuters die nog liever hun land (en de wereld) om zeep helpen, letterlijk, dan de oppositie een pluim te gunnen, en dat dat bepaald niet helpt, maar daarmee is het niet gezegd. Je moet toch ook toegeven dat de VS gewoon een geschiedenis van verscheurdheid hebben: de geld-debatten van de vroege negentiende eeuw; de Burgeroorlog, de New Deal, de rassenscheiding, Vietnam... Komaan, zeg. Verscheurdheid is de normale gang van zaken, en ik vind dat Obama er nog niet in geslaagd is daar goed mee om te gaan. I wish him good luck.
Er is ook nog een interessante mini-oorlog ontstaan over de polls. Die toonden grotendeels wat we te zien krijgen: een hele reeks staten vertoont een lichte voorsprong voor Obama, dus naarmate dat zo blijft en de verkiezing dichter bij komt vertaalt zich dat in een groeiende probabiliteit dat Obama wint (na een "spannende strijd"). Dat was niet naar de zin van een deel van de tegenstanders, en ik heb een deel van de "kritiek" (ik had "geloei en gescheld" kunnen schrijven) gezien...
Dus vraag ik me nu af: wat gaan de Karl Roves en consoorten nu zeggen? "Ja, we hadden eigen voorspellingen die er totaal naast zaten, en de mensen die we zo hebben uitgescholden hadden gelijk"? En ook "de reden waarom we er naast zaten was dat we incompetent zijn"? En ook "of nee, het is omdat we gewoon politieke propaganda wilden maken (dus natuurlijk hoef je ons volgende keer niet serieus te nemen)"?
Ik vraag het me gewoon maar af, hoor.
maandag 29 oktober 2012
Het is een Spannende Strijd!
Terugkijkend naar eind oktober vier jaar geleden zie ik een beetje tevreden dat ik aan het vertellen was dat het helemaal geen "spannende strijd" was, en dat je er dichter bij zou zijn door over de verkiezingen te schrijven in termen van "Obama by a landslide" (1).Maar omdat dat nu eenmaal niet is waarmee je magazines verkoopt en bloglezers aantrekt was iedereen maar aan het schrijven hoe ongelofelijk spannend het allemaal wel was. Achteraf geloof je dat nauwelijks nog, maar toch was het zo.
Een beetje zoals niemand zich nog kan voorstellen hoe serieus "iedereen" een paar jaar geleden de "kandidatuur" van Sarah Palin nog nam (2).
Maar vandaag is het dus werkelijk "een spannende strijd". Tenminste, voor zover de polls een beetje betrouwbaar zijn. Naar ik lees (maar ik weet er natuurlijk helemaal niks van, ik zit gewoon handenwrijvend naar het spektakel te kijken) antwoorden deze dagen veel minder mensen dan vroeger op polls, dus wie weet voor welke verrassingen we nog komen te staan? Hoe dan ook, nadat ik er een paar weken geleden een beetje gedegouteerd bijna de brui aan had gegeven (3) is Romney er alsnog in geslaagd zichzelf op de kaart te zetten, en nu ziet het er al even "nek aan nek" uit als in de tijd van Bush versus Gore. Als Obama dat nu ook nog blijkt te winnen, dan ga ik me echt afvragen of veel andere mensen al die vorige maanden een even mooi parcours hebben afgelegd: Palin stelt niks voor, Romney is de enige serieuze kandidaat, het wordt een spannende strijd, maar Obama wint toch: dat zou toch niet zo slecht voorspeld zijn?
Overigens geef ik meteen toe dat onder mijn definitie van "spannende strijd" de kans dat één van beide wint even groot is als de kans dat kruis of munt van een muntstuk bovenaan eindigt. Maar toch.
Laten we maar even mijn standaard oefening proberen. We gaan naar de kaart van Electoral Vote (4), en zie eens hoeveel dichter de kloof is geworden. Om te beginnen zit Florida nu netjes in het kamp van Romney, weliswaar binnen de foutmarge, maar zo consistent sinds vele weken dat de meeste waarnemers daar nu wel van uitgaan. De kloof beslaat dus nog maar 45 kiesmannen, zodat Romney er in principe slechts 23 moet "omdraaien" en de buit is binnen. Virginia, New Hampshire en Iowa zijn echter "exactly tied", dus het is een beetje complexer dan dat, maar toch.
We zien verschillende staten die in Obama's totaal zijn geteld hoewel ze maar een blauwe rand hebben: en in elk daarvan zijn veel kiesmannen te verdelen: dus reken maar dat het er zeer nipt uitziet. We gaan er wel de hele tijd van uit dat de polls ondanks alles nog een beetje betekenis hebben, natuurlijk. Het komt er op neer dat het helemaal niet meer zo onwaarschijnlijk is dat Romney zijn lichtrode staten binnenhaalt, en een zwaargewicht als Virginia erbij, en er is niet langer een hele reeks strijdstaten nodig die hij in extremis moet winnen, maar nog maar één of twee. Dus stilaan ziet het er naar uit dat niet Romney een hele serie kruis of munt wedstrijden na elkaar moet winnen, maar wel Obama.
OK, dat is overdreven: Als in het voor hem slechte scenario dat ik aan het beschrijven ben Obama toch Ohio binnenhaalt (dat is heel redelijk om precies dezelfde reden waarom we Florida stilaan bij Romney mogen zetten), dan is hij alsnog zo goed als binnen. En natuurlijk kunnen de "tied" staten net zo goed in zijn kamp vallen als bij Romney. Of hoe we weer een manier hebben gevonden om uit te drukken dat Obama nog steeds licht favoriet is.
Maar als je dat vergelijkt met de parmantige verklaringen over "Obama de one-term president" uit 2010, terwijl maar heel weinig mensen schreven dat ze zich veel te veel blindstaarden op die ene verkiezing, en dus de enorme problemen bij de Republikeinen zelf over hoofd zagen...
Oh ja, hoewel ik nog altijd denk dat Romney die serieuze kandidaat is, heb ik intussen wel gemerkt dat hij ondertussen wel de kandidaat is van de creationisten, de aanhangers van de Irak-oorlog, de mensen die uiting geven van een vrouwbeeld dat je alleen maar in Iran of Saudi-Arabië had verwacht, en de mensen die over "communisme" beginnen te gillen als je een politiek voert die letterlijk uit de bladzijden van Friedrich Hayek (5) komt gelopen. Dus ik zal me zeker niet verbijsterd afvragen wat ons allemaal te wachten staat wanneer ze Romney verkiezen, zoals ze dat in 2004 met een bewezen dwaas hebben gedaan (om maar te zwijgen van toen we vier jaar later de resultaten zagen). Maar achteraf bezien zou ik zelf toch maar weer het bolletje van Obama kleuren. Nee, een kater zal het in geen geval worden, en ik zit terug tevreden en vol spanning het spektakel te bekijken.
-------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2008/10/handwriting-on-wall.html
EN http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2008/10/obama-by-landslide.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/10/exit-palin-je-las-het-hier-eerst.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/09/de-verkiezingscampagne-is-erg-vervelend.html
(4) http://www.electoral-vote.com/evp2012/Pres/Maps/Oct29.html
(5) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/03/obamas-communistische-inspiratiebron.html
Een beetje zoals niemand zich nog kan voorstellen hoe serieus "iedereen" een paar jaar geleden de "kandidatuur" van Sarah Palin nog nam (2).
Maar vandaag is het dus werkelijk "een spannende strijd". Tenminste, voor zover de polls een beetje betrouwbaar zijn. Naar ik lees (maar ik weet er natuurlijk helemaal niks van, ik zit gewoon handenwrijvend naar het spektakel te kijken) antwoorden deze dagen veel minder mensen dan vroeger op polls, dus wie weet voor welke verrassingen we nog komen te staan? Hoe dan ook, nadat ik er een paar weken geleden een beetje gedegouteerd bijna de brui aan had gegeven (3) is Romney er alsnog in geslaagd zichzelf op de kaart te zetten, en nu ziet het er al even "nek aan nek" uit als in de tijd van Bush versus Gore. Als Obama dat nu ook nog blijkt te winnen, dan ga ik me echt afvragen of veel andere mensen al die vorige maanden een even mooi parcours hebben afgelegd: Palin stelt niks voor, Romney is de enige serieuze kandidaat, het wordt een spannende strijd, maar Obama wint toch: dat zou toch niet zo slecht voorspeld zijn?
Overigens geef ik meteen toe dat onder mijn definitie van "spannende strijd" de kans dat één van beide wint even groot is als de kans dat kruis of munt van een muntstuk bovenaan eindigt. Maar toch.
Laten we maar even mijn standaard oefening proberen. We gaan naar de kaart van Electoral Vote (4), en zie eens hoeveel dichter de kloof is geworden. Om te beginnen zit Florida nu netjes in het kamp van Romney, weliswaar binnen de foutmarge, maar zo consistent sinds vele weken dat de meeste waarnemers daar nu wel van uitgaan. De kloof beslaat dus nog maar 45 kiesmannen, zodat Romney er in principe slechts 23 moet "omdraaien" en de buit is binnen. Virginia, New Hampshire en Iowa zijn echter "exactly tied", dus het is een beetje complexer dan dat, maar toch.
We zien verschillende staten die in Obama's totaal zijn geteld hoewel ze maar een blauwe rand hebben: en in elk daarvan zijn veel kiesmannen te verdelen: dus reken maar dat het er zeer nipt uitziet. We gaan er wel de hele tijd van uit dat de polls ondanks alles nog een beetje betekenis hebben, natuurlijk. Het komt er op neer dat het helemaal niet meer zo onwaarschijnlijk is dat Romney zijn lichtrode staten binnenhaalt, en een zwaargewicht als Virginia erbij, en er is niet langer een hele reeks strijdstaten nodig die hij in extremis moet winnen, maar nog maar één of twee. Dus stilaan ziet het er naar uit dat niet Romney een hele serie kruis of munt wedstrijden na elkaar moet winnen, maar wel Obama.
OK, dat is overdreven: Als in het voor hem slechte scenario dat ik aan het beschrijven ben Obama toch Ohio binnenhaalt (dat is heel redelijk om precies dezelfde reden waarom we Florida stilaan bij Romney mogen zetten), dan is hij alsnog zo goed als binnen. En natuurlijk kunnen de "tied" staten net zo goed in zijn kamp vallen als bij Romney. Of hoe we weer een manier hebben gevonden om uit te drukken dat Obama nog steeds licht favoriet is.
Maar als je dat vergelijkt met de parmantige verklaringen over "Obama de one-term president" uit 2010, terwijl maar heel weinig mensen schreven dat ze zich veel te veel blindstaarden op die ene verkiezing, en dus de enorme problemen bij de Republikeinen zelf over hoofd zagen...
Oh ja, hoewel ik nog altijd denk dat Romney die serieuze kandidaat is, heb ik intussen wel gemerkt dat hij ondertussen wel de kandidaat is van de creationisten, de aanhangers van de Irak-oorlog, de mensen die uiting geven van een vrouwbeeld dat je alleen maar in Iran of Saudi-Arabië had verwacht, en de mensen die over "communisme" beginnen te gillen als je een politiek voert die letterlijk uit de bladzijden van Friedrich Hayek (5) komt gelopen. Dus ik zal me zeker niet verbijsterd afvragen wat ons allemaal te wachten staat wanneer ze Romney verkiezen, zoals ze dat in 2004 met een bewezen dwaas hebben gedaan (om maar te zwijgen van toen we vier jaar later de resultaten zagen). Maar achteraf bezien zou ik zelf toch maar weer het bolletje van Obama kleuren. Nee, een kater zal het in geen geval worden, en ik zit terug tevreden en vol spanning het spektakel te bekijken.
-------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2008/10/handwriting-on-wall.html
EN http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2008/10/obama-by-landslide.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/10/exit-palin-je-las-het-hier-eerst.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/09/de-verkiezingscampagne-is-erg-vervelend.html
(4) http://www.electoral-vote.com/evp2012/Pres/Maps/Oct29.html
(5) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/03/obamas-communistische-inspiratiebron.html
donderdag 4 oktober 2012
Obama leek heel erg afwezig
Veel te weinig tijd, natuurlijk, om die verkiezingsdebatten ook nog te volgen, maar deze morgen heb ik ergens op een Youtuubje geklikt en ik ben met het geluid uit eens over de film gegleden... En inderdaad, het is zoals de kranten en internetsites schrijven. Obama zag er vermoeid uit, en bij tijden ongeïnteresseerd. Een enkel moment zelfs grimmig, en op een ander moment zat hij daar met een gezicht van "manmanman, waar jij je allemaal mee bezig houdt". Veel ongeloof dus bij het publiek, de Republiekeinen die hun geluk niet konden geloven, en de Democraten: analoog.
Ineens viel me in: het juiste woord is "afwezig". Obama was afwezig. Het leek wel alsof Romney tegenstander een lege stoel was! Het interesseerde hem niet. En wij, die er nu eenmaal niet bij zijn, kunnen alleen maar raden wat er aan de hand was. Sloeg uitgerekend gisteren één van die verkoudheden/griepaanvallen toe, zoals die je nu eenmaal af en toe helemaal lam kunnen leggen? Gaf het president-zijn hem zoveel werk dat hij zich om relatieve onbenulligheden als de debatten van een verkiezingscampagne niet echt had kunnen bekommeren? (In dat geval mag er morgen wel minstens een nieuw "Osama is dood" kaliber verhaal in de krant staan.) Of was het misschien gewoon een kwestie van een groot ego; de president die zich maar amper verwaardigde het gepeupel te woord te staan?
Het zal allemaal wel niet erg veel verschil maken. Denk aan 2004! Debatten maken in feite maar heel weinig verschil!
Maar het kwam heel slecht over.
Ineens viel me in: het juiste woord is "afwezig". Obama was afwezig. Het leek wel alsof Romney tegenstander een lege stoel was! Het interesseerde hem niet. En wij, die er nu eenmaal niet bij zijn, kunnen alleen maar raden wat er aan de hand was. Sloeg uitgerekend gisteren één van die verkoudheden/griepaanvallen toe, zoals die je nu eenmaal af en toe helemaal lam kunnen leggen? Gaf het president-zijn hem zoveel werk dat hij zich om relatieve onbenulligheden als de debatten van een verkiezingscampagne niet echt had kunnen bekommeren? (In dat geval mag er morgen wel minstens een nieuw "Osama is dood" kaliber verhaal in de krant staan.) Of was het misschien gewoon een kwestie van een groot ego; de president die zich maar amper verwaardigde het gepeupel te woord te staan?
Het zal allemaal wel niet erg veel verschil maken. Denk aan 2004! Debatten maken in feite maar heel weinig verschil!
Maar het kwam heel slecht over.
donderdag 27 september 2012
Obama loopt uit
Ik heb me echt zitten afvragen of ik niet, zoals enkele weken geleden aangekondigd, moet erkennen dat ik dit deel van de campagne fout voor had. Als binnen enkele weken Obama zou winnen met dik 300 kiesmannen, terwijl hij er met 270 komt, dan is het nog lang geen landslide, maar dan is het toch ook geen "spannende strijd" meer? En als het plaatje van vandaag op die manier bevestigd wordt, en daarmee ook het plaatje sinds een maand - wel, dan heb ik Romney overschat. En hoewel dat niet bepaald een uitschuiver was zoals destijds met "het is nog veel te vroeg voor Obama", dan had ik dit stuk van de campagne mis.
Misschien ben ik alleen maar aan het spartelen als ik me herinner dat ik vorige keer ook een paar keer iets schreef als "ik kan mijn ogen niet geloven", waarna ik het toch maar geloofde en het alsnog niet waar bleek. Misschien zijn er wel een paar overdreven zware korte termijn factoren aan het werk, en zien we binnenkort dat het wel degelijk de nek aan nek race is die al die "binnen de foutmarge" polls veronderstelden. Maar in dat geval moet je stilaan veronderstellen dat er een heel dramatische ommekeer op komst is, en zeg nu zelf, dat is iets wat zelfs de meest geavanceerde analysten, lichtjaren voorop op mijn niveau, niet eens proberen te voorspellen?
Maar ik heb iets beters. Zeg nu zelf, je zou er toch niet je hoofd op verwedden dat Obama wint, wel? Dus beeld je nu al die schampere artikelen in over hoe Romney al afgeschreven was, tussen de verkiezing en de dag dat hij de eed aflegt. Het feit dat je je dat kan inbeelden zegt iets heel belangrijks: als dat gebeurt, dan kan je toch alleen maar bevestigen dat we de hele tijd in "een spannende strijd" hebben gezet? En dat ik daarvan de uitslag verkeerd voorspel: hé, 't is maar een worp met een dobbelsteen, hoor.
Dus nee, ik geef dit stuk nog niet toe, en ik denk niet dat dat maar gespartel is. Maar laat ik me nu omgekeerd even inbeelden dat het toch mis was; en dat Obama weer wint met dik boven de 300 kiesmannen (zoals de Electoral Vote site de hele tijd voorspelt). Ineens valt me op dat er in mijn voorspelling ("het wordt een spannende strijd") toch een stevige contradictie zit. Die contradictie bestaat er enerzijds in dat ik denk dat de economie voor de herkiezing van een president heel slecht zit. Anderzijds denk ik tegelijk, en dit op het niveau van 1 + 1 = 2, dat geen zinnig mens Obama kan verwijten een economie te erven die al sinds 18 maanden voor hij aan de macht kwam in vrije val zat. Dus het volstaat dat een voldoende aantal kiezers bij de zinnige mensen hoort, en ik kan me voorstellen waarom ik "dit deel van de campagne verkeerd gezien" kan hebben.
Maar dat is allemaal nog heel voorbarig. Nog ruim een maand - en er kunnen best nog heel wat verrassingen gebeuren.
Misschien ben ik alleen maar aan het spartelen als ik me herinner dat ik vorige keer ook een paar keer iets schreef als "ik kan mijn ogen niet geloven", waarna ik het toch maar geloofde en het alsnog niet waar bleek. Misschien zijn er wel een paar overdreven zware korte termijn factoren aan het werk, en zien we binnenkort dat het wel degelijk de nek aan nek race is die al die "binnen de foutmarge" polls veronderstelden. Maar in dat geval moet je stilaan veronderstellen dat er een heel dramatische ommekeer op komst is, en zeg nu zelf, dat is iets wat zelfs de meest geavanceerde analysten, lichtjaren voorop op mijn niveau, niet eens proberen te voorspellen?
Maar ik heb iets beters. Zeg nu zelf, je zou er toch niet je hoofd op verwedden dat Obama wint, wel? Dus beeld je nu al die schampere artikelen in over hoe Romney al afgeschreven was, tussen de verkiezing en de dag dat hij de eed aflegt. Het feit dat je je dat kan inbeelden zegt iets heel belangrijks: als dat gebeurt, dan kan je toch alleen maar bevestigen dat we de hele tijd in "een spannende strijd" hebben gezet? En dat ik daarvan de uitslag verkeerd voorspel: hé, 't is maar een worp met een dobbelsteen, hoor.
Dus nee, ik geef dit stuk nog niet toe, en ik denk niet dat dat maar gespartel is. Maar laat ik me nu omgekeerd even inbeelden dat het toch mis was; en dat Obama weer wint met dik boven de 300 kiesmannen (zoals de Electoral Vote site de hele tijd voorspelt). Ineens valt me op dat er in mijn voorspelling ("het wordt een spannende strijd") toch een stevige contradictie zit. Die contradictie bestaat er enerzijds in dat ik denk dat de economie voor de herkiezing van een president heel slecht zit. Anderzijds denk ik tegelijk, en dit op het niveau van 1 + 1 = 2, dat geen zinnig mens Obama kan verwijten een economie te erven die al sinds 18 maanden voor hij aan de macht kwam in vrije val zat. Dus het volstaat dat een voldoende aantal kiezers bij de zinnige mensen hoort, en ik kan me voorstellen waarom ik "dit deel van de campagne verkeerd gezien" kan hebben.
Maar dat is allemaal nog heel voorbarig. Nog ruim een maand - en er kunnen best nog heel wat verrassingen gebeuren.
zondag 9 september 2012
Dan toch niet zo heel erg "spannend"?
Je kan het gerust een soort gespartel vinden, zei de op één na jongste "ik val in herhaling" post (1) over het onderwerp, maar het is echt niet zo absurd om de evolutie van de verkiezingspolls op de Electoral Vote site (2) als een nek aan nek race te blijven lezen. Dat laatste zal ik nu wel genoeg hebben herhaald.
Maar dan, heb ik er ook aan toegevoegd, moet je tegen binnen een viertal weken wel eens iets gaan zien veranderen: binnen twee maanden is het allemaal weeral voorbij! En kijk nu, de vier weken zijn ruim gepasseerd, en het plaatje is precies hetzelfde. Sterker nog, het spel van de Conventies lijkt eerder in het voordeel van Obama dan van Romney geweest te zijn. Als dat zich bevestigt - er zijn opmerkelijk weinig nieuwe polls dit jaar, dus ons beeld is nog verwarder dan anders - zegt dat toch iets over het concept van "Obama ligt voorop omdat hij de zittende president is; niet omdat hij de grootste kanshebber is". Als Romney er nergens in slaagt die presidentsbonus in te dijken, dan is hij eenvoudig geen kandidaat die er een spannende strijd van kan maken.
Nu, twee maand is nog lang.Voor een kleine afwijking van een verwacht patroon (in vergelijking met de "de Democraten zijn bang van Palin" bende...) ga ik nog niet vertellen dat ik dat dan toch duidelijk mis had. Maar als dat patroon zich nu toch eens doorzet?
Ik denk dat we dan over de "verscheurdheid" zullen lezen. De Republiekeinen zijn momenteel nu eenmaal de verzameling mensen die er historisch vaak indrukwekkender uitzagen dan de Democraten, samen met de creationisten, de religieuze fundamentalisten en de "Obama is een Communist" klodder, die maken dat je je afvraagt: Moet Romney daarvan de leider zijn? Wat moeten we verwachten van een leider die dat soort achterban moet tevreden stellen? Het was het probleem dat de Republiekeinen vier jaar geleden ook al hadden. McCain was ongetwijfeld een vooraanstaand Republiekein, maar om partijpolitieke redenen Sarah Palin moeten kiezen: tjatja.
Natuurlijk, ik zit al bijna een grafrede bij Romney te schrijven, terwijl ik me wel eens vrolijk heb gemaakt bij mensen die dat bij Obama deden. Maar het punt is dat je over politiek best wel kan nadenken; ondanks de show, de personencultus, de "vervuiling van het denken"... Immers, als Obama wint, dan zegt de normale cyclus van de Amerikaanse politiek dat in 2016 de Republiekeinen weer aan de beurt zijn. Als Obama wint, en de Republiekeinen beslissen in reactie zich toch maar richting Palin en consoorten te begeven, dan geven ze in mijn beetje begrip van de Amerikaanse politiek die gouden kans weer weg: en anders heb ik weeral zoveel bijgeleerd. Toch verwacht ik dat de partij tegen dan stilaan wel weer eens bij zinnen zal gaan komen, en dan komen er weer Hayek-liberalen en doordachte internationale politiek aan bod.
Maar weet je, misschien wint Romney binnenkort wel gewoon "de spannende strijd". In dat geval moeten we hem wel de kans gunnen zich al eerder als Hayek liberaal en luciede geopoliticus op te stellen.
---------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/08/de-spannende-strijd-moet-zich-stilaan.html
(2) http://www.electoral-vote.com/
Maar dan, heb ik er ook aan toegevoegd, moet je tegen binnen een viertal weken wel eens iets gaan zien veranderen: binnen twee maanden is het allemaal weeral voorbij! En kijk nu, de vier weken zijn ruim gepasseerd, en het plaatje is precies hetzelfde. Sterker nog, het spel van de Conventies lijkt eerder in het voordeel van Obama dan van Romney geweest te zijn. Als dat zich bevestigt - er zijn opmerkelijk weinig nieuwe polls dit jaar, dus ons beeld is nog verwarder dan anders - zegt dat toch iets over het concept van "Obama ligt voorop omdat hij de zittende president is; niet omdat hij de grootste kanshebber is". Als Romney er nergens in slaagt die presidentsbonus in te dijken, dan is hij eenvoudig geen kandidaat die er een spannende strijd van kan maken.
Nu, twee maand is nog lang.Voor een kleine afwijking van een verwacht patroon (in vergelijking met de "de Democraten zijn bang van Palin" bende...) ga ik nog niet vertellen dat ik dat dan toch duidelijk mis had. Maar als dat patroon zich nu toch eens doorzet?
Ik denk dat we dan over de "verscheurdheid" zullen lezen. De Republiekeinen zijn momenteel nu eenmaal de verzameling mensen die er historisch vaak indrukwekkender uitzagen dan de Democraten, samen met de creationisten, de religieuze fundamentalisten en de "Obama is een Communist" klodder, die maken dat je je afvraagt: Moet Romney daarvan de leider zijn? Wat moeten we verwachten van een leider die dat soort achterban moet tevreden stellen? Het was het probleem dat de Republiekeinen vier jaar geleden ook al hadden. McCain was ongetwijfeld een vooraanstaand Republiekein, maar om partijpolitieke redenen Sarah Palin moeten kiezen: tjatja.
Natuurlijk, ik zit al bijna een grafrede bij Romney te schrijven, terwijl ik me wel eens vrolijk heb gemaakt bij mensen die dat bij Obama deden. Maar het punt is dat je over politiek best wel kan nadenken; ondanks de show, de personencultus, de "vervuiling van het denken"... Immers, als Obama wint, dan zegt de normale cyclus van de Amerikaanse politiek dat in 2016 de Republiekeinen weer aan de beurt zijn. Als Obama wint, en de Republiekeinen beslissen in reactie zich toch maar richting Palin en consoorten te begeven, dan geven ze in mijn beetje begrip van de Amerikaanse politiek die gouden kans weer weg: en anders heb ik weeral zoveel bijgeleerd. Toch verwacht ik dat de partij tegen dan stilaan wel weer eens bij zinnen zal gaan komen, en dan komen er weer Hayek-liberalen en doordachte internationale politiek aan bod.
Maar weet je, misschien wint Romney binnenkort wel gewoon "de spannende strijd". In dat geval moeten we hem wel de kans gunnen zich al eerder als Hayek liberaal en luciede geopoliticus op te stellen.
---------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/08/de-spannende-strijd-moet-zich-stilaan.html
(2) http://www.electoral-vote.com/
dinsdag 4 september 2012
De verkiezingscampagne is erg vervelend
Voor wie (veel meer dan ik) denkt dat het allemaal Ongelofelijk Verschrikkelijk Belangrijk is zal het volgende niet waar zijn, maar ik, die de Amerikaanse presidentverkiezingen vooral als één grote show zie, vind het een verschrikkelijk vervelende campagne. Kwaliteit, aan beide kanten, ongeveer nul, en spektakel - in feite ook. Wat een verschil met 2004 en 2008, toen ik het allemaal kon volgen "op het niveau van een voetbalmatch", en de grootste potstamperij, zolang het mijn kamp maar goed uitkwam, de proporties aannam van kosmische gebeurtenissen.
Wat valt er vandaag in feite te vertellen? Behalve "niets"? Eén Conventie is achter de rug, één gaat dadelijk beginnen, en er verandert gewoon niks aan de status quo. Dus de volgende stap zijn de "debatten" en dan de laatste rechte lijn... En denk aan 2004, toen Kerry over de brabbelende dwaas Bush heenwalste als een Spartaanse phalanx over een Pers, en daarna bewezen werd dat al die debatten heel weinig belang hadden.
Maar we kunnen blijven hopen op verrassingen, natuurlijk, we hebben nog twee maanden.
Laat ik dan maar wat in herhaling vallen. Hier is de huidige stand van zaken volgens de Electoral Vote site:
http://www.electoral-vote.com/evp2012/Pres/Maps/Sep03.html
Niks nieuws, dus. Je ziet negen witte staten met alleen maar een rode of blauwe rand. Dat wil zeggen dat je voor die staten al even goed een muntstuk mag opgooien. Neem North Carolina: Romney: 48 - Obama 46. Dat wil zeggen (als ik het goed heb is dat met een foutmarge van 3%) dat voor Romney alle cijfers tussen 45 en 51% even waarschijnlijk zijn, en voor Obama alles tussen 43% en 49%. Kortom, Obama kan er best winnen met 45 - 49, of zoiets. En hetzelfde geldt voor alle blauw omrande staten die even goed door Romney gewonnen kunnen worden.
Dat maakt dat ik me nog altijd kan houden aan wat ik altijd heb verwacht. Op dit moment lijkt Romney 126 stemmen achterop te lopen, maar daarvan zijn er 109 "blauwe stemmen" die maar schijnblauw zijn. Hij hoeft er daarvan maar 63 om te draaien, en hij wint. Dat maakt zeker dat hij een zwaardere uitdaging heeft dan Obama: wat is de kans dat je 10 keer na elkaar wint met kruis of munt (antwoord: 1 op 1024, dank u)? Dat is waaraan je ziet dat je wel ongeveer "moet" aannemen dat Florida rood kleurt, want anders dat van die "1 over 1024" wel heel erg dichtbij. Maar mèt Florida...? Potentiëel vette vissen genoeg voor Romney, en dus blijf ik het maar "een spannende strijd" vinden, die waarschijnlijk door Obama zal gewonnen worden.
Wat valt er vandaag in feite te vertellen? Behalve "niets"? Eén Conventie is achter de rug, één gaat dadelijk beginnen, en er verandert gewoon niks aan de status quo. Dus de volgende stap zijn de "debatten" en dan de laatste rechte lijn... En denk aan 2004, toen Kerry over de brabbelende dwaas Bush heenwalste als een Spartaanse phalanx over een Pers, en daarna bewezen werd dat al die debatten heel weinig belang hadden.
Maar we kunnen blijven hopen op verrassingen, natuurlijk, we hebben nog twee maanden.
Laat ik dan maar wat in herhaling vallen. Hier is de huidige stand van zaken volgens de Electoral Vote site:
http://www.electoral-vote.com/evp2012/Pres/Maps/Sep03.html
Niks nieuws, dus. Je ziet negen witte staten met alleen maar een rode of blauwe rand. Dat wil zeggen dat je voor die staten al even goed een muntstuk mag opgooien. Neem North Carolina: Romney: 48 - Obama 46. Dat wil zeggen (als ik het goed heb is dat met een foutmarge van 3%) dat voor Romney alle cijfers tussen 45 en 51% even waarschijnlijk zijn, en voor Obama alles tussen 43% en 49%. Kortom, Obama kan er best winnen met 45 - 49, of zoiets. En hetzelfde geldt voor alle blauw omrande staten die even goed door Romney gewonnen kunnen worden.
Dat maakt dat ik me nog altijd kan houden aan wat ik altijd heb verwacht. Op dit moment lijkt Romney 126 stemmen achterop te lopen, maar daarvan zijn er 109 "blauwe stemmen" die maar schijnblauw zijn. Hij hoeft er daarvan maar 63 om te draaien, en hij wint. Dat maakt zeker dat hij een zwaardere uitdaging heeft dan Obama: wat is de kans dat je 10 keer na elkaar wint met kruis of munt (antwoord: 1 op 1024, dank u)? Dat is waaraan je ziet dat je wel ongeveer "moet" aannemen dat Florida rood kleurt, want anders dat van die "1 over 1024" wel heel erg dichtbij. Maar mèt Florida...? Potentiëel vette vissen genoeg voor Romney, en dus blijf ik het maar "een spannende strijd" vinden, die waarschijnlijk door Obama zal gewonnen worden.
zaterdag 11 augustus 2012
De "spannende strijd" moet zich stilaan gaan aftekenen
Terugkijkend op mijn eigen commentaren op de Amerikaanse presidentsverkiezingen lijkt me nog altijd dat die niet zo slecht waren. De aangekondigde "spannende strijd" met Romney is min of meer wat we te zien krijgen, en voor zover je daarvan afwijkingen ziet kan je dat gemakkelijk wijten aan de komkommertijd van Augustus, de Olympische Spelen, het gebrek aan aandacht bij het publiek.
En toch... Het klopt dat polls over de populariteit van Obama op of onder het niveau liggen waarop een zittende president een kans maakt, maar dat de "likability factor" hem dan weer steunt. Het klopt dat de economie er uitziet als een alarmsignaal dat je meestal ziet in een duikboot die al gezonken is, maar ook dat echt wel iedereen weet dat Obama die geërfd heeft van Bush; in combinatie met een totale sabotagestrategie van de Republikeinen. Maar de "spannende strijd" klopt niet met het beeld dat je ziet als je kijkt naar de polls over het kiescollege, waar tenslotte de verkiezing beslist wordt. Het volstaat te kijken naar de Electoral Vote site (1), in het bijzonder naar de "Electoral Vote Graphs" (derde item in het menu links bovenaan) en je ziet een Obama niet ver beneden de grens waar je over "landslide victories" begint te praten - dus toch een heel eind voorbij de grens waar de "spannende strijd" eindigt.
Dus als ik wilde solliciteren naar de post van Orakel, inclusief perfect werkende kristallen bol, dan trok ik mijn kandidatuur nu maar weer in. Als het er echter om gaat de mensen uit te lachen die het hadden over "de Democraten zijn bang van Palin" of "Obama wordt een one-time president" en "Romney maakt geen schijn van kans de conservatieven achter zich te krijgen"... Hier ben ik! Hahahahaha! En als Romney na een "spannende strijd" wint zal ik nog altijd vinden dat ik lang op voorhand ongeveer wist "hoe het zat".
De reden waarom ik denk te kunnen blijven lachen zit vooral in het "komkommertijd" idee. En de reden waarom dat me een rationele positie lijkt is dat dat idee nu heel binnenkort moet uitgewerkt zijn. Romney heeft zijn vice-president bekend gemaakt; de Spelen lopen op hun eind en de conventies en debatten komen er aan... Dus de mouwen worden definitief opgestroopt; Romney zal zijn geldkoffers stilaan eens gaan mobiliseren, en ik denk dat ook de Electoral Vote site dan een beeld zal gaan tonen waarop de twee curves dicht bij elkaar gaan staan.
En als dat niet zo is, binnen de paar weken, echt niet veel meer dan, pakweg, vier, dan had ik dit stuk van de campagne mis.
De reden waarom ik niet erg in Obama's grote voorsprong geloof is dat ik hem een flauwe president vind. En kijk nu naar die ongelofelijk smerige campagne: het lijkt wel alsof hij bij Rove in de leer is geweest! Nee, medelijden met de Republikeinen als slachtoffer van die smerige campagne moet je bij mij niet verwachten. Ik moet niet uitleggen waarom, zeker? Maar dit is dus hoe de president van "Hope and Change" campagne voert? Ach, politiekers...
Dus, ziedaar, de twee campagnes lijken me aan elkaar gewaagd, maar de Republikeinen, hoewel ze zich zeker achter Romney scharen, lijken me te verscheurd om Obama te kunnen verslaan. Dat heb ik vaak gezegd in termen van "Obamacare", en ik verwacht ook dat we dat nog wel te zien zullen krijgen. En daarnaast denk ik het nu ook te zien in de keuze van Ryan, de man die met zijn ideeën - in werkelijkheid de hopeloze simplismen van "het is allemaal de schuld van teveel staatsinterventie" - alleen maar de massale druk van dom rechts symboliseert. Maar dat is nu juist waarom ze de verkiezingen zullen verliezen. Denk ik. En als ik dat mis heb, dan zullen we dat binnen een paar maanden kunnen zien.
--------------------------------------
(1) http://www.electoral-vote.com/
En toch... Het klopt dat polls over de populariteit van Obama op of onder het niveau liggen waarop een zittende president een kans maakt, maar dat de "likability factor" hem dan weer steunt. Het klopt dat de economie er uitziet als een alarmsignaal dat je meestal ziet in een duikboot die al gezonken is, maar ook dat echt wel iedereen weet dat Obama die geërfd heeft van Bush; in combinatie met een totale sabotagestrategie van de Republikeinen. Maar de "spannende strijd" klopt niet met het beeld dat je ziet als je kijkt naar de polls over het kiescollege, waar tenslotte de verkiezing beslist wordt. Het volstaat te kijken naar de Electoral Vote site (1), in het bijzonder naar de "Electoral Vote Graphs" (derde item in het menu links bovenaan) en je ziet een Obama niet ver beneden de grens waar je over "landslide victories" begint te praten - dus toch een heel eind voorbij de grens waar de "spannende strijd" eindigt.
Dus als ik wilde solliciteren naar de post van Orakel, inclusief perfect werkende kristallen bol, dan trok ik mijn kandidatuur nu maar weer in. Als het er echter om gaat de mensen uit te lachen die het hadden over "de Democraten zijn bang van Palin" of "Obama wordt een one-time president" en "Romney maakt geen schijn van kans de conservatieven achter zich te krijgen"... Hier ben ik! Hahahahaha! En als Romney na een "spannende strijd" wint zal ik nog altijd vinden dat ik lang op voorhand ongeveer wist "hoe het zat".
De reden waarom ik denk te kunnen blijven lachen zit vooral in het "komkommertijd" idee. En de reden waarom dat me een rationele positie lijkt is dat dat idee nu heel binnenkort moet uitgewerkt zijn. Romney heeft zijn vice-president bekend gemaakt; de Spelen lopen op hun eind en de conventies en debatten komen er aan... Dus de mouwen worden definitief opgestroopt; Romney zal zijn geldkoffers stilaan eens gaan mobiliseren, en ik denk dat ook de Electoral Vote site dan een beeld zal gaan tonen waarop de twee curves dicht bij elkaar gaan staan.
En als dat niet zo is, binnen de paar weken, echt niet veel meer dan, pakweg, vier, dan had ik dit stuk van de campagne mis.
De reden waarom ik niet erg in Obama's grote voorsprong geloof is dat ik hem een flauwe president vind. En kijk nu naar die ongelofelijk smerige campagne: het lijkt wel alsof hij bij Rove in de leer is geweest! Nee, medelijden met de Republikeinen als slachtoffer van die smerige campagne moet je bij mij niet verwachten. Ik moet niet uitleggen waarom, zeker? Maar dit is dus hoe de president van "Hope and Change" campagne voert? Ach, politiekers...
Dus, ziedaar, de twee campagnes lijken me aan elkaar gewaagd, maar de Republikeinen, hoewel ze zich zeker achter Romney scharen, lijken me te verscheurd om Obama te kunnen verslaan. Dat heb ik vaak gezegd in termen van "Obamacare", en ik verwacht ook dat we dat nog wel te zien zullen krijgen. En daarnaast denk ik het nu ook te zien in de keuze van Ryan, de man die met zijn ideeën - in werkelijkheid de hopeloze simplismen van "het is allemaal de schuld van teveel staatsinterventie" - alleen maar de massale druk van dom rechts symboliseert. Maar dat is nu juist waarom ze de verkiezingen zullen verliezen. Denk ik. En als ik dat mis heb, dan zullen we dat binnen een paar maanden kunnen zien.
--------------------------------------
(1) http://www.electoral-vote.com/
zaterdag 21 juli 2012
De kaart... wordt minder blauw (!)
Deze post is in feite alleen maar een echo-post; een echo naar de post van enkele weken geleden (1). Een komkommertijdpost om de vakantieluwte wat de doorbreken, zeg maar. Zelfs rekening houdend met de zeer juiste opmerkingen van lezer Ivan daarbij denk ik dat we die kaart zagen verblauwen: in termen van staten waarin we buiten de foutmarge vielen. Beschouw nog eens achtereenvolgens:
http://www.electoral-vote.com/evp2012/Pres/Maps/Jun09.html
http://www.electoral-vote.com/evp2012/Pres/Maps/Jul04.html
http://www.electoral-vote.com/evp2012/Pres/Maps/Jul21.html
Nu zien we ineens een grote voorsprong voor Obama, maar zoals de site zelf zegt, dat komt omdat Florida er ineens erg blauw uitziet, en ik denk dat niemand gelooft dat die poll erg correct zal zijn. Maar kijk dan eens opnieuw naar die westelijke staten die begin juli een groot deel van de verblauwing verklaarden: dat blijft allemaal heel erg Obama, maar dat is toch intussen allemaal veel minder donkerblauw. Dus dat is één.
En dan is er twee, de staten uit het noordoosten. Met in het achterhoofd dat ik Florida voor het gemak aan Romney toeken moet die "in de kering" nog een 35 kiesmannen van blauw in rood veranderen - en kijk nu toch eens wat voor vette vissen daar ineens staan te blinken! Het blauw van Ohio en Pennsylvania is nu "binnen de foutmarge" gekomen, wat zoveel betekent als dat je het evengoed gewoon wit had kunnen laten. Nog een grote verandering is dat Virgina sinds enkele dagen ook binnen de foutmarge is terechtgekomen. Dat geeft Michigan, Ohio, Pennsylvania en Virginia, een beetje meer wat je van "een spannende strijd" zou verwachten, zou ik zeggen.
Natuurlijk is het nog steeds zo dat juist het feit dat het nog binnen de foutmarge zit in feite maakt dat het allemaal niet zoveel zegt. En verder is het ook nog altijd zo dat het nog te vroeg is om er veel consequenties aan te verbinden: dit blijft een komkommertijdpost. Maar het is wel zo dat deze beweging veel meer in lijn is met wat ik had verwacht dan de beweging van de weken daarvoor. Dus nog steeds, het was wel heel prematuur om Obama een "one-term president" te verklaren en ook om hem de overwinning al toe te schrijven.
En dat ik denk dat Obama die strijd zal winnen... Dat is natuurlijk maar een worp met een dobbelsteen van me. Ik blijf een verscheurde Republikeinse partij zien, en ik blijf ze reeksen enormiteiten zien uitkramen die maken dat ik me afvraag wat doorgaans luciede geesten bezielt om ze serieus te nemen - maar zoals we in 2004 hebben gezien: dat bewijst allemaal niets.
-----------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/07/het-is-waar-het-is-komkommertijd-in-het.html
http://www.electoral-vote.com/evp2012/Pres/Maps/Jun09.html
http://www.electoral-vote.com/evp2012/Pres/Maps/Jul04.html
http://www.electoral-vote.com/evp2012/Pres/Maps/Jul21.html
Nu zien we ineens een grote voorsprong voor Obama, maar zoals de site zelf zegt, dat komt omdat Florida er ineens erg blauw uitziet, en ik denk dat niemand gelooft dat die poll erg correct zal zijn. Maar kijk dan eens opnieuw naar die westelijke staten die begin juli een groot deel van de verblauwing verklaarden: dat blijft allemaal heel erg Obama, maar dat is toch intussen allemaal veel minder donkerblauw. Dus dat is één.
En dan is er twee, de staten uit het noordoosten. Met in het achterhoofd dat ik Florida voor het gemak aan Romney toeken moet die "in de kering" nog een 35 kiesmannen van blauw in rood veranderen - en kijk nu toch eens wat voor vette vissen daar ineens staan te blinken! Het blauw van Ohio en Pennsylvania is nu "binnen de foutmarge" gekomen, wat zoveel betekent als dat je het evengoed gewoon wit had kunnen laten. Nog een grote verandering is dat Virgina sinds enkele dagen ook binnen de foutmarge is terechtgekomen. Dat geeft Michigan, Ohio, Pennsylvania en Virginia, een beetje meer wat je van "een spannende strijd" zou verwachten, zou ik zeggen.
Natuurlijk is het nog steeds zo dat juist het feit dat het nog binnen de foutmarge zit in feite maakt dat het allemaal niet zoveel zegt. En verder is het ook nog altijd zo dat het nog te vroeg is om er veel consequenties aan te verbinden: dit blijft een komkommertijdpost. Maar het is wel zo dat deze beweging veel meer in lijn is met wat ik had verwacht dan de beweging van de weken daarvoor. Dus nog steeds, het was wel heel prematuur om Obama een "one-term president" te verklaren en ook om hem de overwinning al toe te schrijven.
En dat ik denk dat Obama die strijd zal winnen... Dat is natuurlijk maar een worp met een dobbelsteen van me. Ik blijf een verscheurde Republikeinse partij zien, en ik blijf ze reeksen enormiteiten zien uitkramen die maken dat ik me afvraag wat doorgaans luciede geesten bezielt om ze serieus te nemen - maar zoals we in 2004 hebben gezien: dat bewijst allemaal niets.
-----------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2012/07/het-is-waar-het-is-komkommertijd-in-het.html
zaterdag 14 juli 2012
Condoleezza Rice: Ik geloof (en hoop) het niet
De laatste dagen staat de wereld stijf van de speculatie dat Romney Condoleezza Rice zal aanduiden als zijn kandidaat vice-president. Maar ik geloof er niet veel van. Zoals alle berichten er meteen bijzeggen, Rice is pro abortus: en het probleem van Romney in de voorverkiezingen was nu juist dat hij de conservatieven zo moeilijk achter zich zou krijgen. Dus ik moet het verhaal niet afmaken, zeker?
Het zou nochtans op zich een fantastische zet zijn: star power, zwart, vrouw, ervaren... het zou in normale omstandigheden de "spannende strijd" bezegelen, dat wil zeggen, Romney zou er meteen een team van gemaakt hebben dat heel serieuze kansen op de overwinning heeft.
Maar het zijn geen normale omstandigheden, en het Republikeinse kiespubliek lijkt nu eenmaal voor een groot deel op de religieuze fundamentalisten uit andere culturen. En er is natuurlijk nog dat ander punt, dat maakt dat ik het niet alleen niet geloof, maar ook werkelijk niet hoop.
Condoleezza Rice, namelijk, moet in mijn eerlijke opinie niet verschijnen als kandidaat vice-president voor de camera's, maar als verdachte van oorlogsmisdaden voor een hedendaags Nuernbergtribunaal. En dat maakt dat haar kandidatuur onmiddellijk zou maken dat ik dan maar weer volop voor Obama zou supporteren (zolang die niet, pakweg, de herinvoering van kinderarbeid of slavernij bepleit: dan zou ik weer gaan twijfelen). Met andere woorden, het zou ook voor mij die heerlijke show waaraan toch wat consequenties verbonden zijn veranderen in een simpele voetbalmatch, waar je sympathieën niets meer te maken hebben met wat de kandidaten presteren.
Overigens is dat meteen weer een reden om het niet te geloven. De Amerikanen, denk ik, zijn in min of meerdere mate dezelfde mening toegedaan, wat nu juist de reden is waarom de meest serieuze Bush van de familie (Jeb, dus), helemaal niet aan de presidentsverkiezingen te pas komt. De arme man kan nauwelijks zijn voorkeur uitdrukken uit schrik die voorkeur meteen te veranderen in een rokende puinhoop, allemaal gewoon omdat hij "Bush" heet. Dus ja, een zwarte vrouwelijke zwaargewicht als kandidaat, ik zou er normaal heel erg achter gestaan hebben. Maar dat de omstandigheden niet "normaal" zijn: dat hebben ze helemaal aan zichzelf te danken.
Het zou nochtans op zich een fantastische zet zijn: star power, zwart, vrouw, ervaren... het zou in normale omstandigheden de "spannende strijd" bezegelen, dat wil zeggen, Romney zou er meteen een team van gemaakt hebben dat heel serieuze kansen op de overwinning heeft.
Maar het zijn geen normale omstandigheden, en het Republikeinse kiespubliek lijkt nu eenmaal voor een groot deel op de religieuze fundamentalisten uit andere culturen. En er is natuurlijk nog dat ander punt, dat maakt dat ik het niet alleen niet geloof, maar ook werkelijk niet hoop.
Condoleezza Rice, namelijk, moet in mijn eerlijke opinie niet verschijnen als kandidaat vice-president voor de camera's, maar als verdachte van oorlogsmisdaden voor een hedendaags Nuernbergtribunaal. En dat maakt dat haar kandidatuur onmiddellijk zou maken dat ik dan maar weer volop voor Obama zou supporteren (zolang die niet, pakweg, de herinvoering van kinderarbeid of slavernij bepleit: dan zou ik weer gaan twijfelen). Met andere woorden, het zou ook voor mij die heerlijke show waaraan toch wat consequenties verbonden zijn veranderen in een simpele voetbalmatch, waar je sympathieën niets meer te maken hebben met wat de kandidaten presteren.
Overigens is dat meteen weer een reden om het niet te geloven. De Amerikanen, denk ik, zijn in min of meerdere mate dezelfde mening toegedaan, wat nu juist de reden is waarom de meest serieuze Bush van de familie (Jeb, dus), helemaal niet aan de presidentsverkiezingen te pas komt. De arme man kan nauwelijks zijn voorkeur uitdrukken uit schrik die voorkeur meteen te veranderen in een rokende puinhoop, allemaal gewoon omdat hij "Bush" heet. Dus ja, een zwarte vrouwelijke zwaargewicht als kandidaat, ik zou er normaal heel erg achter gestaan hebben. Maar dat de omstandigheden niet "normaal" zijn: dat hebben ze helemaal aan zichzelf te danken.
Abonneren op:
Posts (Atom)