Wéér een weemoedig moment, eigenlijk, net zoals toen de grote zus zomaar ineens niet langer een kleuter was (1). Vandaag wordt kleuter Thomas zes jaar, en daarmee is hij vanaf nu scholier Thomas.
Maar wat een festiviteiten, alweer! Eerst, enkele dagen geleden, was er een gemeenschappelijk zomerfeestje met een paar kindjes die in de vakantie verjaren, en dus anders geen feestje kunnen geven. Vandaag was het dan de grote dag zelf. Eerst afgestudeerd van de kleuterklas: weer de scène met de Oxfordhoedjes, natuurlijk, en daarna al de uken die de juf een kanller van een zoen mogen geven. En glunderen, natuurlijk...
Cadeautjes, pannenkoeken, warme chocomelk, een mens zou nog vergeten dat het crisis is. Maar ach, het belangrijkste is dat het manneke er een goede herinnering aan overhoudt, nietwaar? Een warme kindertijd; ik ken weinig dingen die ik een mens nog méér zou toewensen dan dat. (De lezer is hierbij wel een goede gezondheid toegewenst, maar toch.) En ik denk dat de dag van vandaag bij de parels van die kindertijd zal horen. Tenminste, dat vindt hij er zelf van. "Ik ben er echt heel blij mee" zei hij tevreden bij het uitpakken van zijn legodoos, en een gezelschapsspelletje dat heel speelbaar bleek tesamen met de grote zus leverde ook alleen maar glunderende snoetjes op. Om de dag af te ronden nog een etentje en een dessertje met een vuurwerk-kaars, en tenslotte allemaal samen kamperend op een grote matras op de kamer van kleuter Thomas zelf, en nu ligt heel de bende in dromenland.
En zo nemen we voor de tweede keer afscheid van één van onze kleutertjes, maar weet dat de wereld er een flinke, stevige en goedlachse scholier op rijker is geworden. "Het gaat zo snel voorbij" zeggen de ouders van kinderen geregeld. En dat is ook zo.
--------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/08/kleuter-sarah-is-niet-langer-een.html
Posts tonen met het label Scholier Sarah en de kleuters Thomas en Simon. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Scholier Sarah en de kleuters Thomas en Simon. Alle posts tonen
vrijdag 28 juni 2013
zondag 2 juni 2013
Sinksenfoor (dat telefoonnummer...)
Vandaag was er een loopwedstrijd op het Sint Andriesplein in Antwerpen: vlak bij oma en opa, en dus trok zowat de hele familie Robeys er naartoe. Ze hebben heel goed gelopen, die kindjes van ons, en omdat er enkele uren tussen lagen voor een paar van de papa's ook hun wedstrijd hadden zijn we tussendoor enkele uren naar de vlakbij gelegen Sinksenfoor gelopen. Vier grote mensen voor zeven kinderen tussen vier en acht, en in zo'n bende...
Als je met dat in het achterhoofd ook het postje van gisteren gelezen hebt voel je de bui waarschijnlijk al hangen? Ik zweer nochtans dat er niets van in mekaar is gezet; we hebben werkelijk daarstraks ter plekke besloten naar de Sinksenfoor te gaan, en het verhaaltje van kleuter Thomas die dat telefoonnummer van buiten had geleerd dateert echt van weken geleden is echt pas gisteren hier op het blog terechtgekomen.
Overigens was daar niet alleen kleuter Thomas centrum van de belangstelling. Eerst maakten we mee dat neefje kleuter Lukas samen met kleuter Thomas met groot gemak eendjes stond te vangen. Daarna koos kleuter Lukas als prijs een grote kleurige kartonnen cirkel waaraan achter een stuk plastiek zes kleurige autootjes bevestigd zaten. Nu had je het gezicht van kleuter Simon moeten zien toen die dat zag. Het volgende was een scène uit een stripverhaal: kleine kleuter met één handje trekkend aan de mouw van papa en met het andere handje wijzend naar de kraam met eendjes; het gezichtje vragend omhoog geheven. De scène die dààrop volgde bevatte een kleine kleuter die nonchalant de vangstok in de handen van zijn mama duwde, zodat die de corvee van het vangen van die stomme eenden op zich kon nemen, terwijl hij intussen de hele tijd naar de autootjes bleef wijzen: "papa? papa? Ik ook autootjes, papa? Mag da, papa?".
Een uur later, op een terrasje, reden er de hele tijd twaalf autootjes over het tafelblad...
Maar voor het zover was, je had het al door, zomaar ineens, midden tussen de spookhuizen en de schreeuwende muziek: waar is kleuter Thomas? Kleuter Thomas is nergens te bekennen! Iedereen in alle richtingen uiteen, tot ik in de verte mijn vrouw zie wenken: ze is gebeld op haar GSM!
En jawel... Kleuter Thomas doet achteraf het relaas. Hij is naar een meneer met kindjes gestapt en gemeld dat hij zijn mama kwijt was, en of de meneer haar wilde bellen. Dat wel, had de meneer gezegd, maar kende kleuter Thomas het telefoonnummer? Alwaarop kleuter Thomas de tien cijfers opzegde, de meneer zijn foon tevoorschijn grabbelde, "wacht even, wacht even" en "zeg het nog eens?" probeerde, en even later was de gelukkige reünie een feit.
Iedereen was vol lof over kleuter Thomas die zo koelbloedig was geweest. En papa... Ach, die heeft wel eens van die bizarre ideeën die heel misschien toch wel iets voorstellen ook.
Als je met dat in het achterhoofd ook het postje van gisteren gelezen hebt voel je de bui waarschijnlijk al hangen? Ik zweer nochtans dat er niets van in mekaar is gezet; we hebben werkelijk daarstraks ter plekke besloten naar de Sinksenfoor te gaan, en het verhaaltje van kleuter Thomas die dat telefoonnummer van buiten had geleerd dateert echt van weken geleden is echt pas gisteren hier op het blog terechtgekomen.
Overigens was daar niet alleen kleuter Thomas centrum van de belangstelling. Eerst maakten we mee dat neefje kleuter Lukas samen met kleuter Thomas met groot gemak eendjes stond te vangen. Daarna koos kleuter Lukas als prijs een grote kleurige kartonnen cirkel waaraan achter een stuk plastiek zes kleurige autootjes bevestigd zaten. Nu had je het gezicht van kleuter Simon moeten zien toen die dat zag. Het volgende was een scène uit een stripverhaal: kleine kleuter met één handje trekkend aan de mouw van papa en met het andere handje wijzend naar de kraam met eendjes; het gezichtje vragend omhoog geheven. De scène die dààrop volgde bevatte een kleine kleuter die nonchalant de vangstok in de handen van zijn mama duwde, zodat die de corvee van het vangen van die stomme eenden op zich kon nemen, terwijl hij intussen de hele tijd naar de autootjes bleef wijzen: "papa? papa? Ik ook autootjes, papa? Mag da, papa?".
Een uur later, op een terrasje, reden er de hele tijd twaalf autootjes over het tafelblad...
Maar voor het zover was, je had het al door, zomaar ineens, midden tussen de spookhuizen en de schreeuwende muziek: waar is kleuter Thomas? Kleuter Thomas is nergens te bekennen! Iedereen in alle richtingen uiteen, tot ik in de verte mijn vrouw zie wenken: ze is gebeld op haar GSM!
En jawel... Kleuter Thomas doet achteraf het relaas. Hij is naar een meneer met kindjes gestapt en gemeld dat hij zijn mama kwijt was, en of de meneer haar wilde bellen. Dat wel, had de meneer gezegd, maar kende kleuter Thomas het telefoonnummer? Alwaarop kleuter Thomas de tien cijfers opzegde, de meneer zijn foon tevoorschijn grabbelde, "wacht even, wacht even" en "zeg het nog eens?" probeerde, en even later was de gelukkige reünie een feit.
Iedereen was vol lof over kleuter Thomas die zo koelbloedig was geweest. En papa... Ach, die heeft wel eens van die bizarre ideeën die heel misschien toch wel iets voorstellen ook.
zaterdag 1 juni 2013
De nadagen van het kleuterschap van kleuter Thomas
Ooit was er een tijd waarin we van kl(p)euter Thomas vonden dat hij zich toch wel heel langzaam ontwikkelde. In het bijzonder zijn spraak was bijna onrustwekkend. Vergelijk dat met een grote zus die op haar twee jaar en drie maanden alle letters kon lezen...
Maar goed dat ik desondanks heb gezegd dat ik verwachtte dat "onzen Thomas een slim baaske ging zijn". In de nadagen van zijn kleuterschap ziet de toestand er nogal een tikje anders uit. Qua spraakvaardigheid zitten er grotere kleppers in zijn derde kleuterklasje, en als je kleuter Niels ziet verklaren dat "twee weken veertien dagen zijn, want twee maal zeven is veertien", dan weet je dat je je geen illusies moet maken. Maar hij is wakker, die kleuter Thomas, heel erg wakker.
Zo hadden we enkele weken geleden scholier Sarah het GSM nummer van mama laten van buiten leren. Kwestie van veiligheid, daar onze vakantieweek aan zee, je weet immers nooit... Tien cijfers, en geen noemenswaardige ezelsbruggetjes voorhanden, dus voor scholier Sarah was het een bescheiden uitdaging, maar het bleef een uitdaging. Alleen, terwijl het gezinnetje tevreden door de straten van Nieuwpoort (Bad) liep - toch ééntje die een extra kans heeft in geval ze ons kwijt was - opende kleuter Thomas zijn breed lachend mondje, en daar rolden de tien cijfers er netjes uit. Allemaal correct, en ook enkele dagen later was het nog altijd raak. Wakker, die kleuter Thomas...
Enkele dagen later liepen we rond in Plopsaland. Kleuter Thomas had het plannetje vast en liep er zeer geleerd kijkend op te studeren, en ik herinner me, ik biecht op, dat ik dacht "eens kijken of hij het niet toevallig ondersteboven vast heeft, dan kunnen we misschien een foto maken". Beeeeeep! Terwijl ik dichter bij kwam zag ik kleuter Thomas naar een landschapskenmerk kijken (spoorlijn, drakenburcht, monorail, andere...), dan zijn blik naar het kaartje dat hij keurig rechtop vast had, en dan weer naar dat landschapskenmerk. Toen brak die ongelofelijke glimlach weer door op dat gezichtje, en hij richtte zijn reebruine oogjes op mij en sprak "papa, ik heb het gesnapt, we zijn nu hier..." (vingertje op de juiste plaats van het plannetje).
"Heel erg wakker..."
Vandaag was mama de auto ingestapt op weg naar de bakker terwijl ik kleuter Simon aan het douchen was en kleuter Thomas met het ridderkasteel van Sinterklaas zat te spelen. Ineens hoor ik hem, luid roepend en protesterend naar beneden stormen: hij had de auto horen wegrijden. Niks aan te doen, kleuter Thomas, ik vind het ook altijd gemakkelijker als ik niet teveel klein grut door de stad moet begeleiden. Zoals ervaren ouders weten, zolang er dus geroep en getier klonk was er niets aan de hand. Maar oeps? Opeens was het stil? Zéér stil?
Ik wikkel kleuter Simon in zijn handdoek. Ik storm naar beneden: kleuter Thomas zal toch niet niet de zeer drukke steenweg opgehold zijn? (Noot voor den geïntersseerden lezer: tegen dat ik terug bij kleuter Simon stond, pas vier geworden, had die al zijn hemd aan. 't Had iets beter afgedroogd kunnen zijn, maar toch...) Hoe dan ook, ik storm dus de trap af, half verwachtend kleuter Thomas de straat opgerend over het voetpad te zien hollen...
Niets van dat alles. Kleuter Thomas staat integendeel, heel rustig, maar met een verongelijkt gezicht, met onze telefoon aan zijn oor. Nog altijd niets in de gaten open ik mijn mond om te vragen wat hij met onze telefoon aan het doen is. Wel, telefoneren, natuurlijk! Hij kende immers dat nummer van buiten? Voor ik een woord heb kunnen uitbrengen wordt er aan de andere kant opgenomen. Kleuter Thomas spreekt zijn grote verongelijktheid uit...
Eind goed al goed. Hij pakt het zo goed aan dat ikzelf mijn lachen niet kan inhouden, en mama; gelukkig nog niet ver, vertederd rechtsomkeer maakt en even later wordt kleuter Thomas opgepikt. Heerlijk, toch, zo'n ontbijt met koffie, boterkoeken en croissants...
Maar goed dat ik desondanks heb gezegd dat ik verwachtte dat "onzen Thomas een slim baaske ging zijn". In de nadagen van zijn kleuterschap ziet de toestand er nogal een tikje anders uit. Qua spraakvaardigheid zitten er grotere kleppers in zijn derde kleuterklasje, en als je kleuter Niels ziet verklaren dat "twee weken veertien dagen zijn, want twee maal zeven is veertien", dan weet je dat je je geen illusies moet maken. Maar hij is wakker, die kleuter Thomas, heel erg wakker.
Zo hadden we enkele weken geleden scholier Sarah het GSM nummer van mama laten van buiten leren. Kwestie van veiligheid, daar onze vakantieweek aan zee, je weet immers nooit... Tien cijfers, en geen noemenswaardige ezelsbruggetjes voorhanden, dus voor scholier Sarah was het een bescheiden uitdaging, maar het bleef een uitdaging. Alleen, terwijl het gezinnetje tevreden door de straten van Nieuwpoort (Bad) liep - toch ééntje die een extra kans heeft in geval ze ons kwijt was - opende kleuter Thomas zijn breed lachend mondje, en daar rolden de tien cijfers er netjes uit. Allemaal correct, en ook enkele dagen later was het nog altijd raak. Wakker, die kleuter Thomas...
Enkele dagen later liepen we rond in Plopsaland. Kleuter Thomas had het plannetje vast en liep er zeer geleerd kijkend op te studeren, en ik herinner me, ik biecht op, dat ik dacht "eens kijken of hij het niet toevallig ondersteboven vast heeft, dan kunnen we misschien een foto maken". Beeeeeep! Terwijl ik dichter bij kwam zag ik kleuter Thomas naar een landschapskenmerk kijken (spoorlijn, drakenburcht, monorail, andere...), dan zijn blik naar het kaartje dat hij keurig rechtop vast had, en dan weer naar dat landschapskenmerk. Toen brak die ongelofelijke glimlach weer door op dat gezichtje, en hij richtte zijn reebruine oogjes op mij en sprak "papa, ik heb het gesnapt, we zijn nu hier..." (vingertje op de juiste plaats van het plannetje).
"Heel erg wakker..."
Vandaag was mama de auto ingestapt op weg naar de bakker terwijl ik kleuter Simon aan het douchen was en kleuter Thomas met het ridderkasteel van Sinterklaas zat te spelen. Ineens hoor ik hem, luid roepend en protesterend naar beneden stormen: hij had de auto horen wegrijden. Niks aan te doen, kleuter Thomas, ik vind het ook altijd gemakkelijker als ik niet teveel klein grut door de stad moet begeleiden. Zoals ervaren ouders weten, zolang er dus geroep en getier klonk was er niets aan de hand. Maar oeps? Opeens was het stil? Zéér stil?
Ik wikkel kleuter Simon in zijn handdoek. Ik storm naar beneden: kleuter Thomas zal toch niet niet de zeer drukke steenweg opgehold zijn? (Noot voor den geïntersseerden lezer: tegen dat ik terug bij kleuter Simon stond, pas vier geworden, had die al zijn hemd aan. 't Had iets beter afgedroogd kunnen zijn, maar toch...) Hoe dan ook, ik storm dus de trap af, half verwachtend kleuter Thomas de straat opgerend over het voetpad te zien hollen...
Niets van dat alles. Kleuter Thomas staat integendeel, heel rustig, maar met een verongelijkt gezicht, met onze telefoon aan zijn oor. Nog altijd niets in de gaten open ik mijn mond om te vragen wat hij met onze telefoon aan het doen is. Wel, telefoneren, natuurlijk! Hij kende immers dat nummer van buiten? Voor ik een woord heb kunnen uitbrengen wordt er aan de andere kant opgenomen. Kleuter Thomas spreekt zijn grote verongelijktheid uit...
Eind goed al goed. Hij pakt het zo goed aan dat ikzelf mijn lachen niet kan inhouden, en mama; gelukkig nog niet ver, vertederd rechtsomkeer maakt en even later wordt kleuter Thomas opgepikt. Heerlijk, toch, zo'n ontbijt met koffie, boterkoeken en croissants...
maandag 6 mei 2013
Het was een moment van ontroering
Heel, heel af en toe zet ik wel eens een voet in een kerk. Dat is voor een stuk uit "filosofische overtuiging", maar dat is helemaal niet fanatiek. De laatste keer (1) in het bijzonder heb ik gevoeld hoe je met het ouder worden ook milder wordt. Toegefelijk glimlachend, misschien, maar toch minstens evenveel om mezelf dan voor al die anderen...
Meestal gaat het om begrafenissen. In één geval van intussen vele jaren geleden ging het om een gewaardeerd familielid, en ik vergeet niet die hartverscheurende ontroering die ik voelde bij het idee: dat we hier nu voor jou allemaal bij elkaar moeten zijn, wij die als grote familie haast nooit meer samenkomen. En zingen we nu werkelijk voor jou die "Heer herinner u de namen", en wandelen we nu werkelijk met een bloem in onze handen naar jouw kist die al naast jouw graf staat te wachten?
Iedereen goed in de stemming? Je voelt de nattigheid, binnen in je ogen? Wel, het bovenstaande was een oefening in contrast! Het was helemaal geen begrafenis, dit weekend, maar wel de Eerste Communie van scholier Sarah! En er werd niet van "dat zij kwamen langs de paden van de pijn" gezongen, maar van "de zon in ons hart, hela, hola, jaja!". Feestelijk, gewoon, die atmosfeer in de kerk, met overal bloemen en hartjes, en dan de ukken van zeven jaar die huppelend naar voren kwamen, en dan de liedjes zongen, temidden van de oude teksten van vroeger...
En daartussen, ons Saartje.
Maar wat perste die ontroering zich toch weer naar binnen in mijn ogen! Scholier Sarah zag er stra - lend uit in haar lentejurkje met vrolijk rood en blauw, en ze had een rolletje te spelen (ze hadden allemaal wel één of ander rolletje te spelen), maar wat een overeenkomsten, weeral, met die heel andere ontroering die wel bij groot verdriet past. Het "dat we hier nu voor jou allemaal samen zijn en naar liedjes zitten te luisteren", dat kreeg me precies even knijpend in zijn greep als bij die heel andere gelegenheden, en apetrots als ik me echt wel voelde heb ik links en rechts wel eens "discreet " een traan weggepinkt.
En iedereen deed alsof ze niets in de gaten hadden, natuurlijk.
Het deed me weer helemaal aan "Het meisje met zwavelstokjes denken", toen het allemaal van de verkoudheid kwam (2), of desnoods van het slenteren (3). Het voelde zo herkenbaar hetzelfde aan, maar het was toch helemaal het andere extreem.
Na de mis zette de hele familie zich in beweging naar het etablissement dat we voor de gelegenheid gingen proberen. En ook dat viel enorm mee! Na het aperitief in de zon was het wel te koud om buiten te eten, maar we kregen een schitterend buffet, een uitstekend glaasje wijn en een heel aangenaam kader, en de twee families van twee kanten zaten bij te praten zoals nooit eerder vertoond. De meeste neefjes en nichtjes zijn quasi leeftijdsgenoten van scholier Sarah, en de hele bende heeft zich uitstekend vermaakt in het bijhorend speeltuintje, het grasveld en het springkasteel.
Dat was dus allemaal heel erg fijn, maar dat was niet het punt. Het punt was alweer de papa die met tranen van ontroering het ook weer zo goed gelukte Communiekaartje bekijkt, waarop een stralend lachend dochtertje de wereld in kijkt... Zeven jaar geleden intussen, dat op een heel ander, maar niet minder feestelijk kaartje een engel van een baby met haar knuistjes naast haar hoofdje lag te slapen. En zeven jaar later staat er zo'n groot klein meisje naar de lens te lachen, dat je straks half in slaap op je arm naar haar bedje draagt, maar er daar op haar foto al zo groot en flink uitziet.
Papa was weer zooo trots op zijn dochter. En nu nog even mijn neus snuiten; het zal een mooie herinnering blijven.
----------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2013/03/het-mooiste-mirakel.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/05/het-meisje-met-de-zwavelstokjes.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/07/over-zwavelstokjes-en-paardenmolens.html
Meestal gaat het om begrafenissen. In één geval van intussen vele jaren geleden ging het om een gewaardeerd familielid, en ik vergeet niet die hartverscheurende ontroering die ik voelde bij het idee: dat we hier nu voor jou allemaal bij elkaar moeten zijn, wij die als grote familie haast nooit meer samenkomen. En zingen we nu werkelijk voor jou die "Heer herinner u de namen", en wandelen we nu werkelijk met een bloem in onze handen naar jouw kist die al naast jouw graf staat te wachten?
Iedereen goed in de stemming? Je voelt de nattigheid, binnen in je ogen? Wel, het bovenstaande was een oefening in contrast! Het was helemaal geen begrafenis, dit weekend, maar wel de Eerste Communie van scholier Sarah! En er werd niet van "dat zij kwamen langs de paden van de pijn" gezongen, maar van "de zon in ons hart, hela, hola, jaja!". Feestelijk, gewoon, die atmosfeer in de kerk, met overal bloemen en hartjes, en dan de ukken van zeven jaar die huppelend naar voren kwamen, en dan de liedjes zongen, temidden van de oude teksten van vroeger...
En daartussen, ons Saartje.
Maar wat perste die ontroering zich toch weer naar binnen in mijn ogen! Scholier Sarah zag er stra - lend uit in haar lentejurkje met vrolijk rood en blauw, en ze had een rolletje te spelen (ze hadden allemaal wel één of ander rolletje te spelen), maar wat een overeenkomsten, weeral, met die heel andere ontroering die wel bij groot verdriet past. Het "dat we hier nu voor jou allemaal samen zijn en naar liedjes zitten te luisteren", dat kreeg me precies even knijpend in zijn greep als bij die heel andere gelegenheden, en apetrots als ik me echt wel voelde heb ik links en rechts wel eens "discreet " een traan weggepinkt.
En iedereen deed alsof ze niets in de gaten hadden, natuurlijk.
Het deed me weer helemaal aan "Het meisje met zwavelstokjes denken", toen het allemaal van de verkoudheid kwam (2), of desnoods van het slenteren (3). Het voelde zo herkenbaar hetzelfde aan, maar het was toch helemaal het andere extreem.
Na de mis zette de hele familie zich in beweging naar het etablissement dat we voor de gelegenheid gingen proberen. En ook dat viel enorm mee! Na het aperitief in de zon was het wel te koud om buiten te eten, maar we kregen een schitterend buffet, een uitstekend glaasje wijn en een heel aangenaam kader, en de twee families van twee kanten zaten bij te praten zoals nooit eerder vertoond. De meeste neefjes en nichtjes zijn quasi leeftijdsgenoten van scholier Sarah, en de hele bende heeft zich uitstekend vermaakt in het bijhorend speeltuintje, het grasveld en het springkasteel.
Dat was dus allemaal heel erg fijn, maar dat was niet het punt. Het punt was alweer de papa die met tranen van ontroering het ook weer zo goed gelukte Communiekaartje bekijkt, waarop een stralend lachend dochtertje de wereld in kijkt... Zeven jaar geleden intussen, dat op een heel ander, maar niet minder feestelijk kaartje een engel van een baby met haar knuistjes naast haar hoofdje lag te slapen. En zeven jaar later staat er zo'n groot klein meisje naar de lens te lachen, dat je straks half in slaap op je arm naar haar bedje draagt, maar er daar op haar foto al zo groot en flink uitziet.
Papa was weer zooo trots op zijn dochter. En nu nog even mijn neus snuiten; het zal een mooie herinnering blijven.
----------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2013/03/het-mooiste-mirakel.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2010/05/het-meisje-met-de-zwavelstokjes.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.be/2011/07/over-zwavelstokjes-en-paardenmolens.html
maandag 22 april 2013
Kleuter Simon wordt vier jaar oud
Het was weer een geweldig week-end voor kleuter Simon. Sinds weken kijkt hij reikhalzend uit naar zijn eerste zwemles. Scolier Sarah en kleuter Thomas komen daar altijd behoorlijk tevreden van terug, en kleuter Simon is al zo'n waterrat, dus...
Wel, het was alleen nog maar watergewenning, maar we zagen hem de hele tijd door het water golven met op zijn gezichtje die uitdrukking van het allergrootste geluk; een breed open, bijna rond mondje, de uitdrukking waarmee hij sinds zijn vroegste peutertijd vol enthousiasme kwam aangekropen, in volle vaart, zodra er maar ergens iets te beleven viel. Kleuter Simon die met volle teugen proeft van het leven, in dit geval in de vorm van chloorwater. Dus daarmee kon de zaterdag al niet meer stuk.
Maar bovendien valt zijn verjaardag dit jaar op een maandag. Dus komen er op zondag eerst enkele vriendjes spelen en later op de middag een groep neefjes en nichtjes, voorzien van bijhorende nonkels, tantes, oma en opa: meer dingen om sinds weken naar uit te kijken. En tenslotte heeft kleuter Simon heel goed door dat zijn verzameling autootjes ("kleuter Simon is dol op autootjes") zal uitgebreid worden. Dat geeft overigens ook aanleiding tot één van die momenten waarop ogenschijnlijk heel banale kinderfilms toch een zekere contemplatief moment in hoofde van papa opleveren. Je moet weten, als kleuter Simon naar zijn Cars2 film mag kijken zegt hij eerst "dan moet ik eerst mijn autootjes halen", en hij holt weg en komt al snel met de doos aangelopen. Even later staat de verzameling twee per twee uitgestald op de leuning van de zetel: daar is precies de ruimte voor, en dus denkt filosoof papa dat daarmee de causaliteit is uitgeput. Weliswaar zien we dezelfde opstelling geregeld ook terugkomen op veel bredere plaatsen (de eettafel, de kookplaat, gewoon de grond, andere...), maar dat zijn maar de toevalligheden van de geschiedenis. De causaliteit is onder controle en filosoof papa is tevreden.
Maar dat is buiten de les "complexe wetenschappen" gerekend die kleuter Simon nu voor papa in petto heeft! De autootjes staan dus op hun plaats, Bliksem en Francesco voorop (ook normaal: dat zijn nu eenmaal de protagonisten), kleuter Simon zit met grote oogjes naar het scherm te kijken... en dan begint één van de races uit het verhaal... en...
De race start in een opstelling waarin de deelnemers in rijen van twee aan de start verschijnen, met Bliksem en Francesco naast elkaar voorop! En papa gaat een groot licht op! Nee, niet dat causaliteiten die bij een oppervlakkige blik het hele veld al lijken te bestrijken bij nader inzien wel eens deel van veel complexere causaliteitsketens kunnen zijn: dat is één van de grote thema's die filosoof papa nu juist al decennia bezig houden. Wel dat dat inzicht ook van toepassing is op de autootjes die steeds weer twee aan twee in rijen staan opgesteld; niet zozeer omdat dat nu eenmaal juist past op de breedte van de leuning van de zetel, maar ook omdat het zo in de favoriete film van kleuter Simon gebeurt.
De bijdragen van kleuters aan de filosofie...
Hoe dan ook, kleuter Simon vraagt ongeveer drie keer per vijf minuten, en dit nog niet langer dan sinds een drietal maanden, om voor zijn verjaardag de verzameling autootjes van Cars met een paar "Slechte" uit te breiden. Hij heeft een hoop van de "vriendjes" (Bliksem zelf, Takeltje, etc), en ook een rivaal als Francesco, maar niet één van de verzameling vijanden. En daar moet verandering in komen! En dus, wanneer de hele familie zich onder het genadiglijk lentezonnetje in de tuin heeft geïnstalleerd zit kleuter Simon al snel bedolven onder het papier. Hij prutst een nieuw rugzakje (groen, lievelingskleur) tevoorschijn en een nachtlampje in de vorm van een leeuw, en dan klinkt opgetogen van onder het papier: "Ja! Dat is een slechte! Dat wil ik!". En dat tot drie maal toe.
De buit is binnen.
En zo is onze jongste ook vier jaar oud. De tijd van babietjes en peutertjes is nu echt wel voorbij. Deze zomer wordt scholier Sarah acht. Dat betekent, naar men zegt, dat ons nu een viertal uitstekende jaren te wachten staan...
Wel, het was alleen nog maar watergewenning, maar we zagen hem de hele tijd door het water golven met op zijn gezichtje die uitdrukking van het allergrootste geluk; een breed open, bijna rond mondje, de uitdrukking waarmee hij sinds zijn vroegste peutertijd vol enthousiasme kwam aangekropen, in volle vaart, zodra er maar ergens iets te beleven viel. Kleuter Simon die met volle teugen proeft van het leven, in dit geval in de vorm van chloorwater. Dus daarmee kon de zaterdag al niet meer stuk.
Maar bovendien valt zijn verjaardag dit jaar op een maandag. Dus komen er op zondag eerst enkele vriendjes spelen en later op de middag een groep neefjes en nichtjes, voorzien van bijhorende nonkels, tantes, oma en opa: meer dingen om sinds weken naar uit te kijken. En tenslotte heeft kleuter Simon heel goed door dat zijn verzameling autootjes ("kleuter Simon is dol op autootjes") zal uitgebreid worden. Dat geeft overigens ook aanleiding tot één van die momenten waarop ogenschijnlijk heel banale kinderfilms toch een zekere contemplatief moment in hoofde van papa opleveren. Je moet weten, als kleuter Simon naar zijn Cars2 film mag kijken zegt hij eerst "dan moet ik eerst mijn autootjes halen", en hij holt weg en komt al snel met de doos aangelopen. Even later staat de verzameling twee per twee uitgestald op de leuning van de zetel: daar is precies de ruimte voor, en dus denkt filosoof papa dat daarmee de causaliteit is uitgeput. Weliswaar zien we dezelfde opstelling geregeld ook terugkomen op veel bredere plaatsen (de eettafel, de kookplaat, gewoon de grond, andere...), maar dat zijn maar de toevalligheden van de geschiedenis. De causaliteit is onder controle en filosoof papa is tevreden.
Maar dat is buiten de les "complexe wetenschappen" gerekend die kleuter Simon nu voor papa in petto heeft! De autootjes staan dus op hun plaats, Bliksem en Francesco voorop (ook normaal: dat zijn nu eenmaal de protagonisten), kleuter Simon zit met grote oogjes naar het scherm te kijken... en dan begint één van de races uit het verhaal... en...
De race start in een opstelling waarin de deelnemers in rijen van twee aan de start verschijnen, met Bliksem en Francesco naast elkaar voorop! En papa gaat een groot licht op! Nee, niet dat causaliteiten die bij een oppervlakkige blik het hele veld al lijken te bestrijken bij nader inzien wel eens deel van veel complexere causaliteitsketens kunnen zijn: dat is één van de grote thema's die filosoof papa nu juist al decennia bezig houden. Wel dat dat inzicht ook van toepassing is op de autootjes die steeds weer twee aan twee in rijen staan opgesteld; niet zozeer omdat dat nu eenmaal juist past op de breedte van de leuning van de zetel, maar ook omdat het zo in de favoriete film van kleuter Simon gebeurt.
De bijdragen van kleuters aan de filosofie...
Hoe dan ook, kleuter Simon vraagt ongeveer drie keer per vijf minuten, en dit nog niet langer dan sinds een drietal maanden, om voor zijn verjaardag de verzameling autootjes van Cars met een paar "Slechte" uit te breiden. Hij heeft een hoop van de "vriendjes" (Bliksem zelf, Takeltje, etc), en ook een rivaal als Francesco, maar niet één van de verzameling vijanden. En daar moet verandering in komen! En dus, wanneer de hele familie zich onder het genadiglijk lentezonnetje in de tuin heeft geïnstalleerd zit kleuter Simon al snel bedolven onder het papier. Hij prutst een nieuw rugzakje (groen, lievelingskleur) tevoorschijn en een nachtlampje in de vorm van een leeuw, en dan klinkt opgetogen van onder het papier: "Ja! Dat is een slechte! Dat wil ik!". En dat tot drie maal toe.
De buit is binnen.
En zo is onze jongste ook vier jaar oud. De tijd van babietjes en peutertjes is nu echt wel voorbij. Deze zomer wordt scholier Sarah acht. Dat betekent, naar men zegt, dat ons nu een viertal uitstekende jaren te wachten staan...
zaterdag 13 april 2013
Het was weer Paasvakantie
En zo was het weer eens Paasvakantie, en hoewel het weer niet al te best meezat (ik denk dat dit een variatie op een thema begint te worden, één keer per jaar) hebben we weer eens best een gezellige week doorgebracht in een appartementje in Nieuwpoort. De verwachtingen waren zo slecht dat we niet eens de strandspeeltjes hadden meegenomen. Maar dat "viel tegen"! Een koude lucht, weliswaar, maar een behoorlijk wolkeloze lucht, en in de zon was dat goed te doen; tenminste om te wandelen.
Of kastelen te bouwen, natuurlijk. Dus toch maar een minimum aan extra materiaal bijgekocht, en dat viel dan weer enorm goed mee. Geen geruzie over wie de schop mocht vasthouden, en al gauw hadden we een put van tien op tien en vier meter diep, en met al dat zand daarnaast een kasteel, groter dan de Sint Pieters Basiliek in Rome. Vervolgens ook nog een partij go-carts op de dijk, en die dag kon al niet meer stuk.
Op maandag arriveerde dan ook nog nichtje Liesl met de trein (dolle pret) en dinsdag trok heel het gezelschap naar Plopsaland (nog veel meer dolle pret). Door het grijze weer hoefden we nergens aan te schuiven, en nu beleefde kleuter Simon de dag van zijn leven! Hij is immers dol op alles wat met autootjes te maken heeft, en toen hij na één sceptische blik op zo'n ding dat veel te snel veel te hoog ging mijn "zullen we met de autootjes gaan rijden?" hoorde, toen was hij al weg voor de fotonen van het licht vertrokken waren. En dus stond ik even later met kleuter Simon bij het verkeerspark waar hij met een stuur en een gaspedaal op zijn autootje door de "straten" toerde. En om de drie minuten "papa mag ik nog eens?" waarna hij op zijn korte beentjes zo snel hij kon naar de wachtrij holde. Hij is er erg vaak in geslaagd zo snel weer aan te schuiven dat hij niet eens, of hoogstens één keer, hoefde te wachten.
Van mama, nichtje Liesl, scholier Sarah of kleuter Thomas werd er niet meer geklapt. Geregeld kregen we een telefoontje van mama dat die en die attractie en dat soort spul ook best interessant waren, maar kleuter Simon was niet van de autootjes weg te slaan. Wel was er zoiets als middageten, maar de frietjes maakten alles weer goed. Bovendien arriveerden we daarna bij kleuterbotsautootjes! Alweer geen wachtrijen, en na enkele beurten had kleuter Simon de slag te pakken, en met een beetje overdrijven was hij al snel de beste chauffeur van heel het pak. Op een bepaald moment had ik echt even het gevoel dat één van de grotere ukken hem in het bijzonder wou pakken, maar kleuter Simon stuurde rustig langs alle provocaties en botsingen heen, en heeft er waarschijnlijk niet eens iets van gemerkt. Zo verstreek de ganse namiddag met Papa en kleuter Simon pendelend tussen het verkeerspark en de botsautootjes, met af en toe een uitstap naar het safaritreintje. En kleuter Simon beleefde de dag van zijn leven...
Bovendien gaf het me de gelegenheid over het leven Zelf te gaan filosoferen! Hoe vaak ben ik niet als kind in één of ander pretpark geweest, om er tot mijn grote frustratie van de ene attractie naar de andere te worden getrokken, doorgaans juist wanneer je ergens de slag van te pakken had. Waarom, toch, worden wij door die filosofie van "je moet toch (let op die "toch") eens van alles geprobeerd hebben" door het leven Zelf getrokken, terwijl we er misschien veel beter zouden aan doen met volle teugen te proeven van die dingen die ons liggen, en gewoon te passen voor de rest? En waarom laten we niet iedereen voor zichzelf uitmaken of "de dingen die ons liggen" een brede, of een smalle waaier betekent?
In ieder geval, kleuter Simon heeft van heel Plopsaland drie of vier attracties gezien, en geloof me, je had het echt niet kunnen verbeteren. En toen ik tegen zes uur een glunderende kleuter Thomas en scholier Sarah en nichtje Liesl aantrof, toen wist ik dat zij er ook een dag van gemaakt hadden, en iedereen trok moe maar tevreden naar het appartement.
En dan hebben we nog bezoek van de rest van de familie van nichtje Liesl gehad en een nog groter kasteel gebouwd, en heel veel ijsjes gegeten en pannenkoeken en met de go-carts gereden, en als iemand denkt dat we last van het slechte weer hadden: we hebben dit jaar niet eens naar de puzzel van 1000 stukjes gekeken.
Of kastelen te bouwen, natuurlijk. Dus toch maar een minimum aan extra materiaal bijgekocht, en dat viel dan weer enorm goed mee. Geen geruzie over wie de schop mocht vasthouden, en al gauw hadden we een put van tien op tien en vier meter diep, en met al dat zand daarnaast een kasteel, groter dan de Sint Pieters Basiliek in Rome. Vervolgens ook nog een partij go-carts op de dijk, en die dag kon al niet meer stuk.
Op maandag arriveerde dan ook nog nichtje Liesl met de trein (dolle pret) en dinsdag trok heel het gezelschap naar Plopsaland (nog veel meer dolle pret). Door het grijze weer hoefden we nergens aan te schuiven, en nu beleefde kleuter Simon de dag van zijn leven! Hij is immers dol op alles wat met autootjes te maken heeft, en toen hij na één sceptische blik op zo'n ding dat veel te snel veel te hoog ging mijn "zullen we met de autootjes gaan rijden?" hoorde, toen was hij al weg voor de fotonen van het licht vertrokken waren. En dus stond ik even later met kleuter Simon bij het verkeerspark waar hij met een stuur en een gaspedaal op zijn autootje door de "straten" toerde. En om de drie minuten "papa mag ik nog eens?" waarna hij op zijn korte beentjes zo snel hij kon naar de wachtrij holde. Hij is er erg vaak in geslaagd zo snel weer aan te schuiven dat hij niet eens, of hoogstens één keer, hoefde te wachten.
Van mama, nichtje Liesl, scholier Sarah of kleuter Thomas werd er niet meer geklapt. Geregeld kregen we een telefoontje van mama dat die en die attractie en dat soort spul ook best interessant waren, maar kleuter Simon was niet van de autootjes weg te slaan. Wel was er zoiets als middageten, maar de frietjes maakten alles weer goed. Bovendien arriveerden we daarna bij kleuterbotsautootjes! Alweer geen wachtrijen, en na enkele beurten had kleuter Simon de slag te pakken, en met een beetje overdrijven was hij al snel de beste chauffeur van heel het pak. Op een bepaald moment had ik echt even het gevoel dat één van de grotere ukken hem in het bijzonder wou pakken, maar kleuter Simon stuurde rustig langs alle provocaties en botsingen heen, en heeft er waarschijnlijk niet eens iets van gemerkt. Zo verstreek de ganse namiddag met Papa en kleuter Simon pendelend tussen het verkeerspark en de botsautootjes, met af en toe een uitstap naar het safaritreintje. En kleuter Simon beleefde de dag van zijn leven...
Bovendien gaf het me de gelegenheid over het leven Zelf te gaan filosoferen! Hoe vaak ben ik niet als kind in één of ander pretpark geweest, om er tot mijn grote frustratie van de ene attractie naar de andere te worden getrokken, doorgaans juist wanneer je ergens de slag van te pakken had. Waarom, toch, worden wij door die filosofie van "je moet toch (let op die "toch") eens van alles geprobeerd hebben" door het leven Zelf getrokken, terwijl we er misschien veel beter zouden aan doen met volle teugen te proeven van die dingen die ons liggen, en gewoon te passen voor de rest? En waarom laten we niet iedereen voor zichzelf uitmaken of "de dingen die ons liggen" een brede, of een smalle waaier betekent?
In ieder geval, kleuter Simon heeft van heel Plopsaland drie of vier attracties gezien, en geloof me, je had het echt niet kunnen verbeteren. En toen ik tegen zes uur een glunderende kleuter Thomas en scholier Sarah en nichtje Liesl aantrof, toen wist ik dat zij er ook een dag van gemaakt hadden, en iedereen trok moe maar tevreden naar het appartement.
En dan hebben we nog bezoek van de rest van de familie van nichtje Liesl gehad en een nog groter kasteel gebouwd, en heel veel ijsjes gegeten en pannenkoeken en met de go-carts gereden, en als iemand denkt dat we last van het slechte weer hadden: we hebben dit jaar niet eens naar de puzzel van 1000 stukjes gekeken.
maandag 21 januari 2013
Doos
En zo zijn we weer in de periode die, naar men zegt, voor veel mensen de meest deprimerende van het jaar is. De week van 20 januari; "de feesten zijn nog maar een vage herinnering, en de lente is nog te ver weg om er al naar uit te kijken". Wie had ooit gedacht dat uitgerekend ik mezelf als zonnige natuur zou kunnen voorstellen? Ik zie dat namelijk allemaal heel anders! Om te beginnen zie je 's avonds al heel duidelijk dat de dagen alweer een half uur langer klaar blijven ('s morgens maakt het nog haast geen verschil met een maand geleden). Nog beter is dat "de feesten" bij mij een vaag glanzende, warme herinnering zijn geworden, eerder dan een zeurende heimwee naar "betere tijden".
Natuurlijk, ons huis heeft er voelbaar een hoop ruimte bijgekregen (1); in de nieuwe slaapkamers, maar ook in de bestaande ruimtes waaruit een hoop speelmateriaal is geëvacueerd. Dus als Sinterklaas een groot ridderkasteel brengt, dan heeft kleuter Thomas nu plaats om dat ook ergens te zetten - en idem ditto voor de drakenburcht en de autogarage van kleuter Simon. Bij scholier Sarah kan je voelen dat ze al wat groter wordt: boeken en "spulletjes om haar kamer mooi te maken" zijn haar voorkeur, maar weet je, er was ook nog wel wat poppenmateriaal bij, hoor...
De mooiste herinnering zal wel "de doos" blijven. Zoals elk jaar verzamelt de familie Robeys zich met de negen kleinkinderen met kerstavond bij mijn zus. Zoals elk jaar is een deel van de pret dat de zes niet-inwonende kleinkinderen daar dan blijven logeren. Zo was het ook bij kleuter Simon, de jongste nazaat, maar een erg levendig en enthousiast kind: "Simon ook logeren eh?".
Maar voor het zo ver is, eerst nog de cadeautjes! Kleuter Simon krijgt een veelbelovend pak. Je weet wel, kleurig van papier, rechthoekige afmetingen, vertoont licht rammelende kenmerken, juist wat er in het kleuterparadijs alle dagen te vinden is. Na het nodige gepruts (en er zijn negen kleinkinderen, hé, het mirakel is dat er nog nooit een glas is gesneuveld) verschijnt een mooie lego doos, met als afbeelding verschillende kleurige autootjes.
Kleuter Simon is dol op autootjes.Van toen hij klein peutertje was kon Oma zich verwonderd afvragen: dat kind is zo stil? Na enig zoeken was dat kind terug gevonden in de plaats waar zich de speeltjes van papa van vroeger bevonden, alwaar hij allemaal autootjes had uitgeplukt, en de volgende uren was dat kind heel stil gebleven. En dat is heel representatief gebleven voor de gedragingen en voorkeuren van de intussen kleuter geworden Simon.
Kleuter Simon krijgt dus zijn doos met autootjes te zien. Ondanks de drukte (eventueel uitgestootte klanken heb ik niet kunnen opvangen) zie ik hem met verschillende grote sprongen, de voetjes nochtans perfect naast elkaar gehouden, door de breedte van de hele ruimte bewegen, onderwijl (dit is wel een leuk paleologisme om te recupereren, vind je ook niet?) enthousiast met de grote doos door de lucht zwaaiend. Daarna komt hij naar mama gehold.
Kleuter Simon: "Mama? Mama? Doos opemake?"
Mama: "Oei Simon, ik denk dat je dan je kleine stukjes zal verliezen, misschien maken we de doos beter morgen thuis open."
Kleuter Simon: "Mama? Wil naar huis!"
Mama: "Maar Simon, we moeten nog eten! En daarna mogen jullie allemaal logeren!"
Kleuter Simon: "Wil nie logeren. Wil naar huis."
De rest van de avond heeft kleuter Simon rond gelopen met de grote doos. Niet meer dan drie keer per vijf minuten heeft hij gevraagd wanneer de doos open mocht. De volgende ochtend, vanaf het ontbijt, heeft hij hetzelfde gedaan met dezelfde frequentie. En toen wij voor de deur stonden stond hij achter de grote nicht met zijn doos in zijn handen, en vroeg "mama? Nu doos ope make?".
Intussen zijn de autootjes veilig thuis. Overeenkomstig de entropiewet verspreiden ze zich langzaam doorheen de beschikbare ruimte.
-----------------------------------------------
(1) http://www.speelsmaarserieus.blogspot.be/2013/01/we-hebben-onze-zolder-verbouwd.html
Natuurlijk, ons huis heeft er voelbaar een hoop ruimte bijgekregen (1); in de nieuwe slaapkamers, maar ook in de bestaande ruimtes waaruit een hoop speelmateriaal is geëvacueerd. Dus als Sinterklaas een groot ridderkasteel brengt, dan heeft kleuter Thomas nu plaats om dat ook ergens te zetten - en idem ditto voor de drakenburcht en de autogarage van kleuter Simon. Bij scholier Sarah kan je voelen dat ze al wat groter wordt: boeken en "spulletjes om haar kamer mooi te maken" zijn haar voorkeur, maar weet je, er was ook nog wel wat poppenmateriaal bij, hoor...
De mooiste herinnering zal wel "de doos" blijven. Zoals elk jaar verzamelt de familie Robeys zich met de negen kleinkinderen met kerstavond bij mijn zus. Zoals elk jaar is een deel van de pret dat de zes niet-inwonende kleinkinderen daar dan blijven logeren. Zo was het ook bij kleuter Simon, de jongste nazaat, maar een erg levendig en enthousiast kind: "Simon ook logeren eh?".
Maar voor het zo ver is, eerst nog de cadeautjes! Kleuter Simon krijgt een veelbelovend pak. Je weet wel, kleurig van papier, rechthoekige afmetingen, vertoont licht rammelende kenmerken, juist wat er in het kleuterparadijs alle dagen te vinden is. Na het nodige gepruts (en er zijn negen kleinkinderen, hé, het mirakel is dat er nog nooit een glas is gesneuveld) verschijnt een mooie lego doos, met als afbeelding verschillende kleurige autootjes.
Kleuter Simon is dol op autootjes.Van toen hij klein peutertje was kon Oma zich verwonderd afvragen: dat kind is zo stil? Na enig zoeken was dat kind terug gevonden in de plaats waar zich de speeltjes van papa van vroeger bevonden, alwaar hij allemaal autootjes had uitgeplukt, en de volgende uren was dat kind heel stil gebleven. En dat is heel representatief gebleven voor de gedragingen en voorkeuren van de intussen kleuter geworden Simon.
Kleuter Simon krijgt dus zijn doos met autootjes te zien. Ondanks de drukte (eventueel uitgestootte klanken heb ik niet kunnen opvangen) zie ik hem met verschillende grote sprongen, de voetjes nochtans perfect naast elkaar gehouden, door de breedte van de hele ruimte bewegen, onderwijl (dit is wel een leuk paleologisme om te recupereren, vind je ook niet?) enthousiast met de grote doos door de lucht zwaaiend. Daarna komt hij naar mama gehold.
Kleuter Simon: "Mama? Mama? Doos opemake?"
Mama: "Oei Simon, ik denk dat je dan je kleine stukjes zal verliezen, misschien maken we de doos beter morgen thuis open."
Kleuter Simon: "Mama? Wil naar huis!"
Mama: "Maar Simon, we moeten nog eten! En daarna mogen jullie allemaal logeren!"
Kleuter Simon: "Wil nie logeren. Wil naar huis."
De rest van de avond heeft kleuter Simon rond gelopen met de grote doos. Niet meer dan drie keer per vijf minuten heeft hij gevraagd wanneer de doos open mocht. De volgende ochtend, vanaf het ontbijt, heeft hij hetzelfde gedaan met dezelfde frequentie. En toen wij voor de deur stonden stond hij achter de grote nicht met zijn doos in zijn handen, en vroeg "mama? Nu doos ope make?".
Intussen zijn de autootjes veilig thuis. Overeenkomstig de entropiewet verspreiden ze zich langzaam doorheen de beschikbare ruimte.
-----------------------------------------------
(1) http://www.speelsmaarserieus.blogspot.be/2013/01/we-hebben-onze-zolder-verbouwd.html
zondag 13 januari 2013
We hebben onze zolder verbouwd!
Officiëel heeft ons huis vier slaapkamers. Alleen, één kant kijkt quasi recht op het zuiden, en dat is ook de kant waar een heel drukke steenweg loopt. Met moderne isolatie hebben we daar geen last van: tenminste, zolang we de ramen gesloten houden. Maar in de zomer wordt die zuidkant smoorheet: tenminste, zolang we ramen gesloten houden. Dus hebben we voor twee van de vier kamers het dilemma tussen te warm (met de ramen dicht) of te lawaaierig (met de ramen open). De achterkant - wat een verschil tien meter en een andere oriëntatie kunnen maken - heeft daar allemaal geen last van, en dus slapen we 's zomers in twee van de vier kamers met de ramen open.
Het netto resultaat was dat mama en papa een bruikbare kamer hebben, en dat de twee grootste kindjes samen een bruikbare kamer hebben... en dat we de toenmalige peuter Simon met spijt in het hart in een af en toe smoorhete kamer te slapen legden. Peutertjes kunnen daar wel tegen, maar het was ver van ideaal. Bovendien had het nu eenmaal niet veel zin de "onbruikbare" slaapkamer ook als slaapkamer in te richten, en dus stond zijn bedje tussen een paar kleed- en opbergkasten en het was allemaal niet zoals het moest zijn.
Maar er was ook nog een ongebruikte zolder over de hele oppervlakte van het huis. De rechte muur is één meter hoog, en dan begint het dak met een helling van 45 graden. Daar kan je één en ander mee doen, en "één en ander" is wat er intussen gebeurd is. En zo heeft scholier Sarah een heel aardige slaapkamer, met één schuine muur (vanaf die ene meter hoog), helemaal ingericht in roze en wit. Ze had er heel erg naar uitgekeken en nu is ze er in de zevende hemel mee. Een bed, een paar kastjes en een hoop speelruimte waar later nog wel wat meer meubeltjes kunnen komen: het universum kan niet meer stuk. Kleuter Thomas heeft in oppervlak een iets grotere kamer, omdat hij twee schuine wanden heeft. Maar omdat in die hoek ook zijn bedje staat verliest hij er haast geen ruimte mee. Het resultaat is alweer een heel leuk kamertje, deze keer in blauw en wit, waar de extra schuine muur gecompenseerd wordt door een extra speelhoek die uit het spel van muren en gangen een beetje vanzelf tevoorschijn kwam.
Kleuter Thomas had er eerst een beetje tegenop gezien. Er was meestal veel ambiance wanneer hij samen met zijn grote zus naar zijn bedje ging, en zo helemaal alleen in een kamer op zolder... Maar hij was er meteen mee verzoend, toen hij de fraaie kleuren en de leuke speelhoek had gezien, en nu wil hij er al "nooit meer weg". De zolder omvat nu ook nog een doucheruimte met een lavabo en een toilet, en zo zijn er daar twee helemaal vertrokken. Kleuter Simon kreeg natuurlijk de vrijgekomen kamer op de eerste verdieping. Een mooie hoekkamer met ramen in twee richtingen, waarvan één uitkijkt op de tuin, met daarachter een klein natuurgebied. Hij had er nog het meeste moeite mee. De eerste dagen ging het van "wanneer mag ik terug naar mijn kamertje?", ocharme, dat kleine mannetje dat niet het verschil voelt tussen een hete quasi-rommelkamer en een veel koelere fatsoenlijke slaapkamer, maar wel dat hij niet meer in zijn vertrouwde omgeving ligt. Maar het komt allemaal goed. Zijn autootjes, zijn garage, zijn speelmat met straat- en parkeermotieven: er is in de nieuwe kamer allemaal plaats voor, en kleuter Simon draait al heel erg bij.
De volgende stap zal zijn één van de twee "onbruikbare" kamers in te zetten als ruimte waar puzzels kunnen gelegd worden, of poppenhuizen een stabiele plaats kunnen krijgen. Nu staat het natuurlijk vol rommel, maar als we eens uitgeblazen raken van de vorige inspanningen... Voor de kindjes zelf is het alvast nu al een enorme verbetering.
Het netto resultaat was dat mama en papa een bruikbare kamer hebben, en dat de twee grootste kindjes samen een bruikbare kamer hebben... en dat we de toenmalige peuter Simon met spijt in het hart in een af en toe smoorhete kamer te slapen legden. Peutertjes kunnen daar wel tegen, maar het was ver van ideaal. Bovendien had het nu eenmaal niet veel zin de "onbruikbare" slaapkamer ook als slaapkamer in te richten, en dus stond zijn bedje tussen een paar kleed- en opbergkasten en het was allemaal niet zoals het moest zijn.
Maar er was ook nog een ongebruikte zolder over de hele oppervlakte van het huis. De rechte muur is één meter hoog, en dan begint het dak met een helling van 45 graden. Daar kan je één en ander mee doen, en "één en ander" is wat er intussen gebeurd is. En zo heeft scholier Sarah een heel aardige slaapkamer, met één schuine muur (vanaf die ene meter hoog), helemaal ingericht in roze en wit. Ze had er heel erg naar uitgekeken en nu is ze er in de zevende hemel mee. Een bed, een paar kastjes en een hoop speelruimte waar later nog wel wat meer meubeltjes kunnen komen: het universum kan niet meer stuk. Kleuter Thomas heeft in oppervlak een iets grotere kamer, omdat hij twee schuine wanden heeft. Maar omdat in die hoek ook zijn bedje staat verliest hij er haast geen ruimte mee. Het resultaat is alweer een heel leuk kamertje, deze keer in blauw en wit, waar de extra schuine muur gecompenseerd wordt door een extra speelhoek die uit het spel van muren en gangen een beetje vanzelf tevoorschijn kwam.
Kleuter Thomas had er eerst een beetje tegenop gezien. Er was meestal veel ambiance wanneer hij samen met zijn grote zus naar zijn bedje ging, en zo helemaal alleen in een kamer op zolder... Maar hij was er meteen mee verzoend, toen hij de fraaie kleuren en de leuke speelhoek had gezien, en nu wil hij er al "nooit meer weg". De zolder omvat nu ook nog een doucheruimte met een lavabo en een toilet, en zo zijn er daar twee helemaal vertrokken. Kleuter Simon kreeg natuurlijk de vrijgekomen kamer op de eerste verdieping. Een mooie hoekkamer met ramen in twee richtingen, waarvan één uitkijkt op de tuin, met daarachter een klein natuurgebied. Hij had er nog het meeste moeite mee. De eerste dagen ging het van "wanneer mag ik terug naar mijn kamertje?", ocharme, dat kleine mannetje dat niet het verschil voelt tussen een hete quasi-rommelkamer en een veel koelere fatsoenlijke slaapkamer, maar wel dat hij niet meer in zijn vertrouwde omgeving ligt. Maar het komt allemaal goed. Zijn autootjes, zijn garage, zijn speelmat met straat- en parkeermotieven: er is in de nieuwe kamer allemaal plaats voor, en kleuter Simon draait al heel erg bij.
De volgende stap zal zijn één van de twee "onbruikbare" kamers in te zetten als ruimte waar puzzels kunnen gelegd worden, of poppenhuizen een stabiele plaats kunnen krijgen. Nu staat het natuurlijk vol rommel, maar als we eens uitgeblazen raken van de vorige inspanningen... Voor de kindjes zelf is het alvast nu al een enorme verbetering.
zaterdag 10 november 2012
Mijn advocaat!
Zeer schattig, zo'n kleutertje Simon die, als mama hem in zijn bedje heeft gelegd, vraagt dat "papa ook nog een zoentje komt geven". Hij vraagt ook dat mama nog een zoentje komt geven als papa hem in zijn bedje heeft gelegd, maar dit terzijde. Hij zit dan "verstopt" onder zijn dekentjes, en als papa verwonderd verklaart dat Simon nergens te zien is en dat hij maar even op het bed gaat zitten rusten klinken de gesmoorde lachbuien al op. Kietelpartij, zoentje... de standaardbehandeling.
Iets heel anders dus dan de scène waarin kleuter Simon op zijn stoel, achter zijn bordje, zijn vorkje en zijn lepeltje en zijn bekertje, met een boos gezicht voor zich uit zit te kijken, de armpjes defensief naast het bordje naar voren gestrekt en de vuistjes verbeten dicht geklemd. Er had ons dan ook een zeer zakelijk gestelde brief van het schooltje bereikt, waarin stond dat kleuter Simon met opzet een boekje had stuk gescheurd, en dat wij de kosten moesten vergoeden.
Zoiets was ons nu werkelijk nog nooit eerder overkomen - en we zaten er dan ook echt even van voor ons uit te kijken. We hadden wel al lang gemerkt dat onze zeer levensblije, zeer ondernemende kleuter ook wel eens de grenzen van het bruut geweld aftast, maar dit? Onze zoon was een vandaal, een hooligan! "That boy will be hung", zou "the gentleman in the white coat" gezegd hebben, "I know that boy will be hung".
Dus daar zat kleuter Simon, boos fronsend, met al zijn drie jaar en zes maanden helemaal alleen op de wereld, tegenover een papa die boos kijkt, een mama die boos kijkt, en ook nog een grote broer die boos kijkt en een grote zus die boos kijkt. Zij laten zich in feite alleen maar meeslepen door de gebeurtenissen, maar toch: hun eigen speeltjes en boekjes zijn eerder ook al niet veilig gebleken voor de grijpgrage handjes van de kleine schattebout.
"Simon, hoe is dat gebeurd?" probeert mama, deels voorzichtig om het manneke toch niet helemààl de grond in te boren.
Kleuter Simon fronst nog dieper, trekt zijn mond in een smalle streep tesamen, knijpt zijn handjes nog verbetener in elkaar en blaft dan kortaf: "K ga toch niks zeggen!".
Het is moeilijk, zeer moeilijk, om niet dubbelgeplooid in proesten uit te barsten, want in feite is dit toch wel een Zeer Belangrijke Zaak. Maar daar zit hij, achter zijn bordje met die boze frons op zijn gezicht, alsof hij meespeelt in een scène waarin de verdachte naar zijn advocaat vraagt. Ik vrees dat we er niet erg in geslaagd zijn dit de hoogst ernstige afhandeling te geven die het toch wel verdiende, maar anderzijds, hij zat daar toch zo helemaal in zijn eentje, verpletterd onder tonnen en tonnen existentie. Deze avond geen verhaaltje, luidde het verdict, en alles is alweer vergeven en vergeten.
Iets heel anders dus dan de scène waarin kleuter Simon op zijn stoel, achter zijn bordje, zijn vorkje en zijn lepeltje en zijn bekertje, met een boos gezicht voor zich uit zit te kijken, de armpjes defensief naast het bordje naar voren gestrekt en de vuistjes verbeten dicht geklemd. Er had ons dan ook een zeer zakelijk gestelde brief van het schooltje bereikt, waarin stond dat kleuter Simon met opzet een boekje had stuk gescheurd, en dat wij de kosten moesten vergoeden.
Zoiets was ons nu werkelijk nog nooit eerder overkomen - en we zaten er dan ook echt even van voor ons uit te kijken. We hadden wel al lang gemerkt dat onze zeer levensblije, zeer ondernemende kleuter ook wel eens de grenzen van het bruut geweld aftast, maar dit? Onze zoon was een vandaal, een hooligan! "That boy will be hung", zou "the gentleman in the white coat" gezegd hebben, "I know that boy will be hung".
Dus daar zat kleuter Simon, boos fronsend, met al zijn drie jaar en zes maanden helemaal alleen op de wereld, tegenover een papa die boos kijkt, een mama die boos kijkt, en ook nog een grote broer die boos kijkt en een grote zus die boos kijkt. Zij laten zich in feite alleen maar meeslepen door de gebeurtenissen, maar toch: hun eigen speeltjes en boekjes zijn eerder ook al niet veilig gebleken voor de grijpgrage handjes van de kleine schattebout.
"Simon, hoe is dat gebeurd?" probeert mama, deels voorzichtig om het manneke toch niet helemààl de grond in te boren.
Kleuter Simon fronst nog dieper, trekt zijn mond in een smalle streep tesamen, knijpt zijn handjes nog verbetener in elkaar en blaft dan kortaf: "K ga toch niks zeggen!".
Het is moeilijk, zeer moeilijk, om niet dubbelgeplooid in proesten uit te barsten, want in feite is dit toch wel een Zeer Belangrijke Zaak. Maar daar zit hij, achter zijn bordje met die boze frons op zijn gezicht, alsof hij meespeelt in een scène waarin de verdachte naar zijn advocaat vraagt. Ik vrees dat we er niet erg in geslaagd zijn dit de hoogst ernstige afhandeling te geven die het toch wel verdiende, maar anderzijds, hij zat daar toch zo helemaal in zijn eentje, verpletterd onder tonnen en tonnen existentie. Deze avond geen verhaaltje, luidde het verdict, en alles is alweer vergeven en vergeten.
zondag 14 oktober 2012
Scholier Sarah verrast ons
In deze tijden van verkiezingen en economische crisis moet een mens toch oog blijven hebben voor de echt belangrijke dingen van het leven. Vandaag was het "Cross Leest". Daar hielden de Chiro afdelingen van enkele lokale buurtgemeenten van Mechelen loopwedstrijden, en daaraan kon scholier Sarah bij de allerkleinsten meedoen.
En ze zag het helemaal zitten! Alleen, kleuter Sarah is helemaal haar papa. Ze doet geen sport, ze verroert geen vin als het niet nodig is, en ze vraagt vaak of het nog ver is. In de klas zit ze haar van thuis meegenomen boekje te lezen, tot ze verschrikt ontdekt dat de les al begonnen is, en ze heel voorzichtig probeert, om niet op te vallen, haar lesboek te voorschijn te peuteren. Ik weet nog goed dat ikzelf destijds pas jaren later begreep dat de meester dat natuurlijk al heel lang gezien had, en het al lang best vond...
Helemaal haar vader, dus, en scholier Sarah begon aan de cross gewapend met een hoop advies van "jij gaat dat hier echt niet winnen, hoor Saartje", en "meedoen is belangrijker dan overwinnen", en meer van dat fraais. Nu, dat was natuurlijk ook zo, maar zoals je al voelt aankomen werd het echt iets beter dan "niet laatst zijn".
Het ging zo. Het startschot klonk en de hele bende zette zich in beweging, weg van een héél brede vertreklijn, een trechter in die zich ineens een bos in slingerde, vanwaar ze ook ineens weer in rechte lijn op de aankomst afstormden, alwaar papa met kleuter Thomas stonden opgesteld.
Dus na enkele minuten wachten verschijnt een eerste meisje in de bocht, op enkele passen afstand gevolgd door een tweede, en dan een derde, en ik moet zeggen dat ik daar enthousiast "bravo!" heb staan roepen toen die ukken daar met hun ingespannen gezichtjes passeerden, want je moet het toch maar doen, daar van al die tientallen scholiertjes als eerste drie eindigen.
Hoe dan ook, me vaag bewust van een start van scholier Sarah die nog niet eens zo belachelijk slecht was - ze had niet eens haar sportschoentjes aan en papa was zelfs vergeten haar jasje uit te trekken zodat ze was vertrokken als een grote met haar vleugels klapperende meeuw - kijk ik naar links waar stilaan de rest van de bende moet passeren...
En daar verschijnen inderdaad nog een zevental kabouters en... en...
GVD!
Ze zit er tussen!
Ze passeert me met haar flapperende jasje en haar vertrokken gezichtje, en mijn mond valt open van verbazing en nu komt er pas echt een "hoera" en een "bravo" uit mijn keel en ze hoort me en ze kijkt even schuin op met dat hijgend gezichtje en ze ziet me en even passeert een flauw lachje haar mond en dan is ze voorbij, en ik denk dat ze als negende de finish passeert.
Groooote triomf! Wie had dat ooit van onze met haar neus in de boeken scholier Sarah verwacht? De hele bende passeert een paar seconden en minuten later, en als scholier Sarah al haar prijs heeft uitgekozen staan er nog altijd een paar van die tientallen scholiertjes aan te schuiven.
Ze blijft er filosoof onder, die scholier Sarah. Ze glundert natuurlijk om al die stomverbaasde complimenten, maar ze vindt niet dat ze vanaf nu moet oefenen. "Ik doe het gewoon omdat ik het leuk vind", zegt ze, en als je het dan ook nog behoorlijk goed doet, wel, dat is dan toch meegenomen?
En ze zag het helemaal zitten! Alleen, kleuter Sarah is helemaal haar papa. Ze doet geen sport, ze verroert geen vin als het niet nodig is, en ze vraagt vaak of het nog ver is. In de klas zit ze haar van thuis meegenomen boekje te lezen, tot ze verschrikt ontdekt dat de les al begonnen is, en ze heel voorzichtig probeert, om niet op te vallen, haar lesboek te voorschijn te peuteren. Ik weet nog goed dat ikzelf destijds pas jaren later begreep dat de meester dat natuurlijk al heel lang gezien had, en het al lang best vond...
Helemaal haar vader, dus, en scholier Sarah begon aan de cross gewapend met een hoop advies van "jij gaat dat hier echt niet winnen, hoor Saartje", en "meedoen is belangrijker dan overwinnen", en meer van dat fraais. Nu, dat was natuurlijk ook zo, maar zoals je al voelt aankomen werd het echt iets beter dan "niet laatst zijn".
Het ging zo. Het startschot klonk en de hele bende zette zich in beweging, weg van een héél brede vertreklijn, een trechter in die zich ineens een bos in slingerde, vanwaar ze ook ineens weer in rechte lijn op de aankomst afstormden, alwaar papa met kleuter Thomas stonden opgesteld.
Dus na enkele minuten wachten verschijnt een eerste meisje in de bocht, op enkele passen afstand gevolgd door een tweede, en dan een derde, en ik moet zeggen dat ik daar enthousiast "bravo!" heb staan roepen toen die ukken daar met hun ingespannen gezichtjes passeerden, want je moet het toch maar doen, daar van al die tientallen scholiertjes als eerste drie eindigen.
Hoe dan ook, me vaag bewust van een start van scholier Sarah die nog niet eens zo belachelijk slecht was - ze had niet eens haar sportschoentjes aan en papa was zelfs vergeten haar jasje uit te trekken zodat ze was vertrokken als een grote met haar vleugels klapperende meeuw - kijk ik naar links waar stilaan de rest van de bende moet passeren...
En daar verschijnen inderdaad nog een zevental kabouters en... en...
GVD!
Ze zit er tussen!
Ze passeert me met haar flapperende jasje en haar vertrokken gezichtje, en mijn mond valt open van verbazing en nu komt er pas echt een "hoera" en een "bravo" uit mijn keel en ze hoort me en ze kijkt even schuin op met dat hijgend gezichtje en ze ziet me en even passeert een flauw lachje haar mond en dan is ze voorbij, en ik denk dat ze als negende de finish passeert.
Groooote triomf! Wie had dat ooit van onze met haar neus in de boeken scholier Sarah verwacht? De hele bende passeert een paar seconden en minuten later, en als scholier Sarah al haar prijs heeft uitgekozen staan er nog altijd een paar van die tientallen scholiertjes aan te schuiven.
Ze blijft er filosoof onder, die scholier Sarah. Ze glundert natuurlijk om al die stomverbaasde complimenten, maar ze vindt niet dat ze vanaf nu moet oefenen. "Ik doe het gewoon omdat ik het leuk vind", zegt ze, en als je het dan ook nog behoorlijk goed doet, wel, dat is dan toch meegenomen?
maandag 8 oktober 2012
Scholier Sarah googelt
"Papa? Papa? Wat is het postnummer van Heindonk?"
Heindonk, dat is waar de sinds jaar en dag beste vriendin van scholier Sarah woont. Bovendien zwaaide scholier Sarah met een fraaie, zelfgemaakte tekening en een grote enveloppe, dus, enfin, kortom: je begrijpt het.
Alleen, papa heeft een hele dag gewerkt. Papa was al om 06.30 bokesdoosjes aan het vullen, is naar het werk gehold (een uur pendelen), heeft ook nog gewerkt, een uur terug pendelen, de schattebollers afhalen, een eitje bakken, melkskes maken, hé, ik zie dat ik ineens weer de litanie van een paar jaar geleden aan het afdraaien ben. Maar het slaapgebrek is echt heel veel beter, hoor!
Hoe dan ook, papa heeft de hele dag gewerkt, is ook nog bezig met de afwas, en nu wil scholier Sarah weten wat het postnummer van Heindonk is. Papa kreunt. "Hoe meer ik weet, hoe meer ik besef dat ik niets weet" sprak reeds Socrates, zoals bijvoorbeeld het postnummer van Heindonk. Wedden dat Socrates dat niet wist? Wedden?
Ergens daar en toen ontsnapte papa een kreunend geluid en, zeer waarschijnlijk, een zin waarin de term "Google" voorkwam.
Scholier Sarah is al weg. Ze zet de computer aan. Ze opent Firefox. Ze typt "Heindonk", maar dat is geen succes: wandelingen, café, duivenclub, watersport, maar géén postnummer. Maar daarmee laat scholier Sarah zich niet afschepen: ze is tenslotte al zeven jaar. Ze probeert opnieuw "Heindonk" en ze voegt er nu ook "postnummer" aan toe.
Het postnummer van Heindonk is 2830.
Belangrijke update, de volgende dag!
Vandaag moest scholier Sarah, als onderdeel van haar huistaak, twee keer drie vakjes kleuren: één keer zoals de Italiaanse vlag, en één keer zoals de Franse vlag. Scholier Sarah zet de computer aan. Scholier Sarah opent Firefox met Google erbij. Scholier Sarah...
Maar je weet het al.
Ze is vertrokken.
Heindonk, dat is waar de sinds jaar en dag beste vriendin van scholier Sarah woont. Bovendien zwaaide scholier Sarah met een fraaie, zelfgemaakte tekening en een grote enveloppe, dus, enfin, kortom: je begrijpt het.
Alleen, papa heeft een hele dag gewerkt. Papa was al om 06.30 bokesdoosjes aan het vullen, is naar het werk gehold (een uur pendelen), heeft ook nog gewerkt, een uur terug pendelen, de schattebollers afhalen, een eitje bakken, melkskes maken, hé, ik zie dat ik ineens weer de litanie van een paar jaar geleden aan het afdraaien ben. Maar het slaapgebrek is echt heel veel beter, hoor!
Hoe dan ook, papa heeft de hele dag gewerkt, is ook nog bezig met de afwas, en nu wil scholier Sarah weten wat het postnummer van Heindonk is. Papa kreunt. "Hoe meer ik weet, hoe meer ik besef dat ik niets weet" sprak reeds Socrates, zoals bijvoorbeeld het postnummer van Heindonk. Wedden dat Socrates dat niet wist? Wedden?
Ergens daar en toen ontsnapte papa een kreunend geluid en, zeer waarschijnlijk, een zin waarin de term "Google" voorkwam.
Scholier Sarah is al weg. Ze zet de computer aan. Ze opent Firefox. Ze typt "Heindonk", maar dat is geen succes: wandelingen, café, duivenclub, watersport, maar géén postnummer. Maar daarmee laat scholier Sarah zich niet afschepen: ze is tenslotte al zeven jaar. Ze probeert opnieuw "Heindonk" en ze voegt er nu ook "postnummer" aan toe.
Het postnummer van Heindonk is 2830.
Belangrijke update, de volgende dag!
Vandaag moest scholier Sarah, als onderdeel van haar huistaak, twee keer drie vakjes kleuren: één keer zoals de Italiaanse vlag, en één keer zoals de Franse vlag. Scholier Sarah zet de computer aan. Scholier Sarah opent Firefox met Google erbij. Scholier Sarah...
Maar je weet het al.
Ze is vertrokken.
zaterdag 15 september 2012
Omgeving of aangeboren?
Hoogdravende titel, maar in feite gaan we niet verder dan een paar mijmeringen bij een paar anekdotes. Het is nog niet zo lang geleden dat we een beetje sip zaten te kijken naar de verbale vorderingen van kleuter Thomas. Zeker in vergelijking met de toenmalige peuter Sarah - die een paar maanden na haar tweede verjaardag alle letters kon lezen - leek het er bij kleuter Thomas erbarmelijk traag aan toe te gaan. En toen hebben we daar bij peuter Sarah bewust niet veel mee gedaan: dus halfweg de tweede kleuterklas kon ze haar naam schrijven zoals de meeste kindjes... Maar aan het einde van de derde kleuterklas kon ze ineens simpele boekjes lezen. Zo ging scholier Sarah naar de lagere school als één van de betere lezertjes, en dat was toch al dat.
En nu blijkt ineens dat kleuter Thomas ook alle lettertjes kan lezen. Dat is dan bijna drie jaar ouder dan de leeftijd waarop peuter Sarah het kon. Maar kleuter Thomas kan ook al woordjes van twee, soms drie lettertjes lezen! Met andere woorden, iets waar veel kindjes van het eerste leerjaar de komende maanden mee zullen worstelen, kan kleuter Thomas al in zijn eerste weken derde kleuterklas. Zelfs kleuter Sarah is dat pas beginnen doen na het midden van de derde kleuterklas - maar toen ging het dan ook wel heel snel.
Maar toch - wie zou ooit gedacht hebben dat kleuter Thomas in minstens één opzicht van het lezen zijn zus relatief zou voorbijsteken? Je moet er geen moment aan twijfelen dat de invloed van de grote zus enorm is. Kleuter Thomas ziet haar lezen, ziet hoe ze complimenten krijgt over hoe goed ze het doet, hoort dat ze pluimen krijgt op school... Mijn vrouw en ik zijn het er roerend over eens: geef ons die twee zelfde kinderen in omgekeerde volgorde, en het was nooit van z'n leven zo gegaan. Oh, peuter Sarah zou wel de lettertjes gelezen hebben toen ze dik twee jaar was. Maar kleuter Thomas zou op dit moment alleen maar zijn naam kunnen lezen zoals iedereen van het klasje. En kleuter Thomas zou op het einde van de derde kleuterklas nooit boekjes zitten lezen.
Nu zet ik kleuter Thomas op schoot en vraag of hij behalve de drukletters ook eens met schrijfletters wil proberen. Kleuter Thomas is altijd dolenthousiast op dit soort voorstellen. En tot mijn grote verbazing herkent hij de helft (van de gevallen waar de drukletters en de schrijfletters niet dezelfde zijn). Hoe heeft hij dat in godsnaam geleerd? Wij hebben ons er niet mee bezig gehouden. Ook zijn fouten zijn heel begrijpelijk: hij ziet de "h" en zegt "k", en zo nog een hoop varianten op het thema van op elkaar lijkende letters.
Wat zegt het ons allemaal over de verbeten controverses "aangeboren" versus "omgeving"? Het moet te maken hebben met omgeving; opnieuw, laat dezelfde kinderen in omgekeerde volgorde komen, en de geschiedenis ziet er anders uit. Maar toch moet het tegelijk ook in het hoofdje zitten: de meest getalenteerde zussen van de wereld (en er zijn betere lezertjes dan kleuter Sarah, alleen niet zo heel veel) zullen geen broertje doen lezen als dat broertje het er erg moeilijk mee heeft. Waarmee je weer op het punt bent dat je denkt dat kleuter Thomas het toch wel verbazend vlot opslorpt - en je bedenkt dat we hem altijd erg traag in zijn verbale ontwikkeling hebben genoemd.
Ik zal maar gewoon bedenken dat simpele verklaringsmodellen en theorieën, weer eens, hopeloos tekort schieten.
En nu blijkt ineens dat kleuter Thomas ook alle lettertjes kan lezen. Dat is dan bijna drie jaar ouder dan de leeftijd waarop peuter Sarah het kon. Maar kleuter Thomas kan ook al woordjes van twee, soms drie lettertjes lezen! Met andere woorden, iets waar veel kindjes van het eerste leerjaar de komende maanden mee zullen worstelen, kan kleuter Thomas al in zijn eerste weken derde kleuterklas. Zelfs kleuter Sarah is dat pas beginnen doen na het midden van de derde kleuterklas - maar toen ging het dan ook wel heel snel.
Maar toch - wie zou ooit gedacht hebben dat kleuter Thomas in minstens één opzicht van het lezen zijn zus relatief zou voorbijsteken? Je moet er geen moment aan twijfelen dat de invloed van de grote zus enorm is. Kleuter Thomas ziet haar lezen, ziet hoe ze complimenten krijgt over hoe goed ze het doet, hoort dat ze pluimen krijgt op school... Mijn vrouw en ik zijn het er roerend over eens: geef ons die twee zelfde kinderen in omgekeerde volgorde, en het was nooit van z'n leven zo gegaan. Oh, peuter Sarah zou wel de lettertjes gelezen hebben toen ze dik twee jaar was. Maar kleuter Thomas zou op dit moment alleen maar zijn naam kunnen lezen zoals iedereen van het klasje. En kleuter Thomas zou op het einde van de derde kleuterklas nooit boekjes zitten lezen.
Nu zet ik kleuter Thomas op schoot en vraag of hij behalve de drukletters ook eens met schrijfletters wil proberen. Kleuter Thomas is altijd dolenthousiast op dit soort voorstellen. En tot mijn grote verbazing herkent hij de helft (van de gevallen waar de drukletters en de schrijfletters niet dezelfde zijn). Hoe heeft hij dat in godsnaam geleerd? Wij hebben ons er niet mee bezig gehouden. Ook zijn fouten zijn heel begrijpelijk: hij ziet de "h" en zegt "k", en zo nog een hoop varianten op het thema van op elkaar lijkende letters.
Wat zegt het ons allemaal over de verbeten controverses "aangeboren" versus "omgeving"? Het moet te maken hebben met omgeving; opnieuw, laat dezelfde kinderen in omgekeerde volgorde komen, en de geschiedenis ziet er anders uit. Maar toch moet het tegelijk ook in het hoofdje zitten: de meest getalenteerde zussen van de wereld (en er zijn betere lezertjes dan kleuter Sarah, alleen niet zo heel veel) zullen geen broertje doen lezen als dat broertje het er erg moeilijk mee heeft. Waarmee je weer op het punt bent dat je denkt dat kleuter Thomas het toch wel verbazend vlot opslorpt - en je bedenkt dat we hem altijd erg traag in zijn verbale ontwikkeling hebben genoemd.
Ik zal maar gewoon bedenken dat simpele verklaringsmodellen en theorieën, weer eens, hopeloos tekort schieten.
donderdag 28 juni 2012
Kleuter Thomas wordt vijf jaar
Het lijkt alsof hij nog maar pas geboren is, die Thomas die daar zo prachtig met zijn knuistjes naast zijn oortjes lag te slapen, en voor je het weet staat hij glunderend voor je met in diezelfde twee knuistjes een schaal met versgebakken cake om mee te nemen naar school, en op zijn hoofd een grote kroon met daarop de tekst "vijf jaar". Er is niet veel meer over van dat kleine baby'tje dat altijd zo rustig was of dat lachende peutertje dat zo'n eigenaardige kruipstijl had. Nu is hij een volwassen kleuter geworden, met op zijn gezicht een glimlach dat me nu al doet vrezen voor de hartjes van de vrouwelijke pubers van binnen een aantal jaren. Zijn spreekachterstand waarover we ons wel eens verbaasd hebben lijkt me helemaal weggewerkt. De juf zegt dat kleuter Thomas heel goed kan puzzelen (ha ja) en heel goed met blokken kan spelen.
En dus staat er al enkele dagen een groot pak te wachten met daarin het vliegveld van Lego. We zullen proberen de middeleeuwse wereld met Playmobil uit te bouwen, en de moderne Citywereld met Lego. Natuurlijk, geen enkel plan overleeft ooit het contact met de vijand, dus we zullen wel zien hoe het evolueert, de komende jaren... Hoe dan ook, kleuter Thomas had het al van ver zien staan, dat groot pak, en zijn commentaar was dan ook een tevreden "amai, zo'n groot pak".
Vandaag mocht het pak dan ook open. 's Ochtends hadden ze al allemaal een CD'tje gekregen, en anders dan op een gewone dag een chocomelkske gedronken, maar iedereen wist dat dat maar symbolisch was. De gebeurtenis van de dag, dat was natuurlijk Het Groot Pak. En tevoorschijn kwam de grote doos, met daarop de afbeeldingen van een vliegveldgebouw, een verkeerstoren, een hele serie wagentjes en figuurtjes die horen bij een vliegveld, en vooral, een groot vliegtuig. Eerst keek kleuter Thomas zelfs een beetje sip. Maar dat zijn we van hem al een beetje gewoon; als je niet heel precies weet wat hij graag wil lijkt het er altijd op dat hij zich iets heel anders had ingebeeld. Het manneke is ook pas vijf, hé...
In elk geval was er heel weinig tijd nodig om hem glunderend naar zijn grote zus te doen hollen, om te zeggen dat ze moest komen kijken naar wat voor mooi cadeau hij had gekregen. Gelukkig zit al dat spul verdeeld in verschillende zakjes, en na enig zoeken konden we vermijden dat al die piepkleine stukjes van al die onderdelen kriskras door elkaar de grond oprolden. Toen begon het betere werk. Papa bezit het ruimtelijk inzicht en de handigheid van het gemiddeld nijlpaard, en scholier Sarah lijkt nauwelijks beter. Kleuter Thomas is dan weer nog maar een kleuter. Maar dat viel mee! Scholier Sarah ontpopte zich als een stuk beter dan dat nijlpaard, en ze heeft een reeks doosjes en raampjes in mekaar geprutst waarvan ik echt blij was dat ik het niet moest doen. Kleuter Thomas probeerde zoveel mogelijk alles in mekaar te zetten, maar het concept "naar het plannetje kijken" is hem nog wat te hoog gegrepen. Gelukkig liet hij zich genereus helpen door de grote zus en de papa, en toen het 20.00 uur was stond er al een herkenbaar vliegtuig op ons tafeltje. Toen was het na een vermoeiende en warme dag ook voor kleuter Thomas genoeg, en de hele bende begaf zich naar boven. Morgen hebben we er nog veel werk aan...
En volgend jaar gaat dat al naar de derde kleuterklas, dat baaske dat drie jaar geleden zo parmantig naar het peuterklasje ging.
En dus staat er al enkele dagen een groot pak te wachten met daarin het vliegveld van Lego. We zullen proberen de middeleeuwse wereld met Playmobil uit te bouwen, en de moderne Citywereld met Lego. Natuurlijk, geen enkel plan overleeft ooit het contact met de vijand, dus we zullen wel zien hoe het evolueert, de komende jaren... Hoe dan ook, kleuter Thomas had het al van ver zien staan, dat groot pak, en zijn commentaar was dan ook een tevreden "amai, zo'n groot pak".
Vandaag mocht het pak dan ook open. 's Ochtends hadden ze al allemaal een CD'tje gekregen, en anders dan op een gewone dag een chocomelkske gedronken, maar iedereen wist dat dat maar symbolisch was. De gebeurtenis van de dag, dat was natuurlijk Het Groot Pak. En tevoorschijn kwam de grote doos, met daarop de afbeeldingen van een vliegveldgebouw, een verkeerstoren, een hele serie wagentjes en figuurtjes die horen bij een vliegveld, en vooral, een groot vliegtuig. Eerst keek kleuter Thomas zelfs een beetje sip. Maar dat zijn we van hem al een beetje gewoon; als je niet heel precies weet wat hij graag wil lijkt het er altijd op dat hij zich iets heel anders had ingebeeld. Het manneke is ook pas vijf, hé...
In elk geval was er heel weinig tijd nodig om hem glunderend naar zijn grote zus te doen hollen, om te zeggen dat ze moest komen kijken naar wat voor mooi cadeau hij had gekregen. Gelukkig zit al dat spul verdeeld in verschillende zakjes, en na enig zoeken konden we vermijden dat al die piepkleine stukjes van al die onderdelen kriskras door elkaar de grond oprolden. Toen begon het betere werk. Papa bezit het ruimtelijk inzicht en de handigheid van het gemiddeld nijlpaard, en scholier Sarah lijkt nauwelijks beter. Kleuter Thomas is dan weer nog maar een kleuter. Maar dat viel mee! Scholier Sarah ontpopte zich als een stuk beter dan dat nijlpaard, en ze heeft een reeks doosjes en raampjes in mekaar geprutst waarvan ik echt blij was dat ik het niet moest doen. Kleuter Thomas probeerde zoveel mogelijk alles in mekaar te zetten, maar het concept "naar het plannetje kijken" is hem nog wat te hoog gegrepen. Gelukkig liet hij zich genereus helpen door de grote zus en de papa, en toen het 20.00 uur was stond er al een herkenbaar vliegtuig op ons tafeltje. Toen was het na een vermoeiende en warme dag ook voor kleuter Thomas genoeg, en de hele bende begaf zich naar boven. Morgen hebben we er nog veel werk aan...
En volgend jaar gaat dat al naar de derde kleuterklas, dat baaske dat drie jaar geleden zo parmantig naar het peuterklasje ging.
maandag 7 mei 2012
Jeugdsentiment
Scholier Sarah was dit weekend op kamp geweest. Zomaar, twee nachten weg van huis, slapen in een slaapzak en een tent en meehelpen een potje koken en natuurlijk veel kwebbelen met scholier Lena! Niet dat het avontuurlijk ver weg was: gewoon op het terrein van de jeugdbeweging hier, maar toch... Kleuter Thomas had de voorbereidselen met grote oogjes meegevolgd, maar toen we vroegen of hij zelf ook al graag mee op kamp was gegaan verklaarde hij toch dat het hem "een beetje bang" maakte. Niet erg, kleuter Thomas, jouw tijd komt ook nog wel.
Dus scholier Sarah onder grote ambiance met de hele familie afgezet ("daar! de tent"!) en slaapzak en slaapgerief uitgepakt temidden van de bedrijvige andere scholieren van het eerste leerjaar, en veldbed opgezet en nog wat uitleg gegeven en gevraagd aan de leidsters, en toen zette de rest van de familie zich in beweging en scholier Sarah bleef achter. Bij het verlaten van het terrein zagen we haar nog juist met grote sprongen samen met de rest het enorme, gevaarlijke bos naast het terrein inrennen. Omgekeken? Nee, ze heeft niet omgekeken.
En toen was het geen schitterend weer en 's nachts regende het en dus zaten papa en mama zich wel eens af te vragen of dat wel allemaal gegaan was zoals het moest.
Maar zondag op het terrein troffen we een uitgelaten scholier Sarah op het terrein aan. Ze hadden spaghetti gemaakt en een kampvuur en liedjes gezongen en spelletjes gespeeld en een tocht gemaakt (en..., en... en...!), en een vermoeid uitziende leidster zei dat heel de bende om 05.30 uur was wakker geworden en niet meer in slaap in te krijgen was (wacht, meiske, als je zelf kinderen zal hebben zal je dat vanzelf weten) en er waren ook nog koekjes bij het ontbijt geweest.
Maar toen het grootste deel van de meute de terreinen had verlaten vond ik ineens scholier Sarah in haar eentje achter de tent terug, waar ze nog eens met een verdrietig gezichtje met haar handje langs het zeil streek en tegen het touw leunde. Ze hield zich nog goed, maar toen ik haar vroeg "ben je verdrietig, Saartje", toen kwamen met het langgerekte "jààààààh" ineens de traantjes. En ik herken dat zo goed! Ik heb dat ook gehad, dat gevoel van weg van huis en verbondenheid met de kornuiten en de tijd die om vliegt en zomaar opeens is dat voorbij en zijn de vriendinnetjes weg en strijk je nog eens met je hand langs de tent waar je zo hebt huisgehouden en dan is het tijd om weer gewoon te doen.
Zo uit de grond van mijn hart kwam mijn "ach, ik herken dat zo goed, ik heb dat ook altijd gehad" dat ik scholier Sarah niet hoefde te overtuigen. Ze zat op mijn arm en ze was wel heel verdrietig, maar ze was tegelijk toch ook alweer een beetje getroost. En dat hoort bij de mooiste momenten van het vaderschap, wanneer je dochtertje met al haar zes jaar al zo groot is, maar toch ook nog zo klein, en dus op je arm moet getroost worden, en even later alweer genereus aan kleuter Thomas belooft dat hij nu ook eens in de slaapzak mag slapen. Ik zal maar hopen dat ze er zich later ook nog iets van zal herinneren.
Dus scholier Sarah onder grote ambiance met de hele familie afgezet ("daar! de tent"!) en slaapzak en slaapgerief uitgepakt temidden van de bedrijvige andere scholieren van het eerste leerjaar, en veldbed opgezet en nog wat uitleg gegeven en gevraagd aan de leidsters, en toen zette de rest van de familie zich in beweging en scholier Sarah bleef achter. Bij het verlaten van het terrein zagen we haar nog juist met grote sprongen samen met de rest het enorme, gevaarlijke bos naast het terrein inrennen. Omgekeken? Nee, ze heeft niet omgekeken.
En toen was het geen schitterend weer en 's nachts regende het en dus zaten papa en mama zich wel eens af te vragen of dat wel allemaal gegaan was zoals het moest.
Maar zondag op het terrein troffen we een uitgelaten scholier Sarah op het terrein aan. Ze hadden spaghetti gemaakt en een kampvuur en liedjes gezongen en spelletjes gespeeld en een tocht gemaakt (en..., en... en...!), en een vermoeid uitziende leidster zei dat heel de bende om 05.30 uur was wakker geworden en niet meer in slaap in te krijgen was (wacht, meiske, als je zelf kinderen zal hebben zal je dat vanzelf weten) en er waren ook nog koekjes bij het ontbijt geweest.
Maar toen het grootste deel van de meute de terreinen had verlaten vond ik ineens scholier Sarah in haar eentje achter de tent terug, waar ze nog eens met een verdrietig gezichtje met haar handje langs het zeil streek en tegen het touw leunde. Ze hield zich nog goed, maar toen ik haar vroeg "ben je verdrietig, Saartje", toen kwamen met het langgerekte "jààààààh" ineens de traantjes. En ik herken dat zo goed! Ik heb dat ook gehad, dat gevoel van weg van huis en verbondenheid met de kornuiten en de tijd die om vliegt en zomaar opeens is dat voorbij en zijn de vriendinnetjes weg en strijk je nog eens met je hand langs de tent waar je zo hebt huisgehouden en dan is het tijd om weer gewoon te doen.
Zo uit de grond van mijn hart kwam mijn "ach, ik herken dat zo goed, ik heb dat ook altijd gehad" dat ik scholier Sarah niet hoefde te overtuigen. Ze zat op mijn arm en ze was wel heel verdrietig, maar ze was tegelijk toch ook alweer een beetje getroost. En dat hoort bij de mooiste momenten van het vaderschap, wanneer je dochtertje met al haar zes jaar al zo groot is, maar toch ook nog zo klein, en dus op je arm moet getroost worden, en even later alweer genereus aan kleuter Thomas belooft dat hij nu ook eens in de slaapzak mag slapen. Ik zal maar hopen dat ze er zich later ook nog iets van zal herinneren.
Abonneren op:
Posts (Atom)