Ah! Nog iemand die er zo over denkt!

De tekst die zo mijn aandacht trok staat hier:

http://delong.typepad.com/sdj/2010/04/earth-day-special-ii-more-on-my-global-warming-panic-attack.html

Wat Brad DeLong ons hier vertelt is dat "Global Warming" voor de lange termijn een serieus probleem is, en dat dus "de wereld" er naar zou moeten kijken. Maar dat betekent een gekakel van 150 verschillende landen door elkaar. En dus zou er een forum moeten komen van de zeven meest relevante "landen" (in onze 21ste eeuw begint dat al een beetje over continenten te gaan), in termen van bevolking en economische ontwikkeling. Die zeven "entiteiten" zijn:

De VS
De EU
China
Indië
Indonesië
Japan
Brazilië

Die zeven zouden, volgens DeLong, de boel een beetje moeten coordineren en vervolgens de rest meetrekken.

En ik vind dat allemaal lang niet zo absurd, omdat ik helemaal aan het begin van dit blog iets soortgelijks heb zitten bedenken, zij het niet voor het specifiek probleem van de ecologie van de planeet. Dat gebeurde in een serietje van vier posts over de huidige Verenigde Naties:

http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2006/09/de-verenigde-naties-een-historisch.html
http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2006/09/de-verenigde-naties-een.html
http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2006/09/de-verenigde-naties-een-technisch.html
http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2006/10/de-verenigde-naties-hoe-lossen-we-het.html

Het punt van die posts was dat de wereld (inderdaad) best wel een forum kan gebruiken, en dat de wereld zelfs al dat forum heeft (namelijk de Verenigde Naties), maar dat dat forum de facto zo goed als onbruikbaar is. Immers, om te beginnen drukt het de machtsverhoudingen uit van de wereld van 1,945 terwijl dat in de wereld van 2,010 zonder meer potsierlijk is. En verder is het een gedroomde afvoerpijp voor hopen gebuisde alfamannetjes en andere mensen wiens leven van flemen en slijmen bij de echte "groten" moet beloond worden, en tenslotte is het vaak een kwestie van nationaal prestige.

En dus evolueert de wereld elke dag een beetje verder weg van dat forum met zijn machtsverhoudingen uit 1,945 en wordt de behoefte aan een bruikbaar forum alleen maar groter en groter. Het punt van Brad Delong.

De laatste post uit de serie erkent dat het niet mogelijk zal zijn de boel gewoon te herorganizeren. Dus moeten we naar een soort "voldongen feit" strategie. Een beetje zoals DeLong nu ook voorstelt. Je brengt een aantal relevante landen bij elkaar - waarbij "relevant" niet langer "relevant in 1,945" betekent - waarmee wel degelijk iets mee aan te vangen valt. En daar kan mogelijk wel iets uit de bus van komen, en de volgende keer dat je een forum nodig hebt doe je het opnieuw met die landen, en geef het enkele decennia en de oude Verenigde Naties kunnen rustig uitsterven, wegzinkend in de irrelevantie. En de wereld heeft intussen toch maar dat broodnodige, èn werkend, forum..

Waarom heb ik er zelf niet aan gedacht?

Baby Simon is één jaar oud!

Aangezien ik vorige keer al een "mens wat vliegt de tijd" post geschreven heb, en aangezien de site tegenwoordig uitpuilt van de kleuters, peuters en baby's zal ik het maar een beetje zakelijk houden. Het lijkt er op dat baby Simon een snellere fysieke ontwikkeling kent dan zijn zus, die pas begon te kruipen toen ze één jaar oud was. Baby Thomas was nog slechter, maar die had wel vier tandjes. Baby Sarah had er maar één, en baby Simon heeft er twee.

Maar baby Simon kruipt alsof hij nooit iets anders gedaan heeft. Hij is wendbaar, hij is enthousiast, hij gaat achter een ballon aan en kraait van de pret terwijl zijn handjes van pets pets pets doen op de tegels. En het belangrijkste: hij trekt zich al heel goed recht en probeert als het ware eerste pasjes te zetten terwijl hij zich vasthoudt. Baby Sarah was daar op die leeftijd nog lang niet aan toe...

Maar ach, wat is hij schattig, die baby Simon. Hij zit parmantig in zijn stoel als ik thuiskom, en de deur gaat open en hij ziet mij en een enorme glimlach trekt over babysnoet en hij begint in zijn handjes te klappen! Hij is al een tijdje gewoon dat wij in onze handen klappen als de kindjes iets goeds doen, en hij heeft door dat handen klappen erg positief is, en als hij mij ziet... klapt hij ook in zijn handjes!

Baby Simon kan niets meer fout doen bij zijn papa...

En iets zegt me dat we dààr binnen een veertien jaar nog wel eens zuchtend aan zullen terugdenken...?

Goldman: ik probeer het scenario te raden...

Een geheim verklap ik niet, zeker, als ik zeg dat het niet met de financiële pers is dat je zal te weten komen wat de wereld nu juist aan Goldman Sachs verwijt? Ik pik hier en daar een krantenartikel en een blogpost mee en probeer met veel zoeken en raden en af en toe een herinnering aan "mijn eigen tijd" (in de markten) het geval te reconstrueren. Alle correcties en betere inzichten zéér welkom...

Het begint (zoals steeds in deze crisis) met een stapeltje "herverpakte" kredieten. Dat wil zeggen, Je neemt een hele stapel kredieten samen, je maakt er als het ware een beleggingsfonds van, en als er eens eentje over kop gaat, dan betalen alle andere wel nog steeds hun kapitaal en hun rente terug, en aan het eind van de rit heb je nog steeds een mooi rendement op heel het pak. Althans, in theorie, en dus ook heel vaak in werkelijkheid (maar daar praat natuurlijk nooit iemand van) en dus is het een goede manier om risico's te spreiden. Waarmee we bij de kern van de zaak komen: dan moet je ze in je "beleggingsfonds" ook werkelijk spreiden; je moet er voor zorgen dat je stapel kredieten in je fonds erg gediversifiëerd is. Want als ze allemaal erg op elkaar lijken, en er komt er eentje in de problemen, dan is de kans natuurlijk veel groter dat er veel meer in problemen komen: om dezelfde reden. Als ze op elkaar lijken, dan zullen ze ook wel voor hetzelfde vatbaar zijn, nietwaar?

Hier moet ik echt beginnen raden op basis van wat je links en rechts kan vinden. Beeld je in dat zo'n Goldman juist niet een gediversifiëerde portefeuille kredieten heeft verpakt, maar integendeel een stapel kredieten die inderdaad op elkaar leken. Naar de vorm ziet het er alweer uit als een klassiek "beleggingsfonds", en ik kan me voorstellen (maar ik ben heel erg aan het raden) dat het wel lukt om het quasi onmogelijk te maken erdoor te kijken, en te zien dat het in werkelijkheid een stapel herverpakte rotte vis is (vrij naar Willem Elsschot).

Dus nu verkoop je met een uitgestreken gezicht je "beleggingsfonds" aan beleggers die (per serieuze theorie) denken dat het een manier is om risico's te spreiden, terwijl het in werkelijkheid een valstrik was die risico's concentreerde. Dat kan in onze moderne markten aan de hand van de intussen wereldberuchte "credit default swap" ("CDS") die ik hier eerder uit de doeken heb gedaan (1).

Dat wil zeggen, je betaalt aan een tegenpartij een geregelde "premie" (zeer goed vergelijkbaar met een verzekeringspremie) en in ruil moet de tegenpartij je vergoeden indien je portefeuille slechter presteert dan een afgesproken prestatie. Natuurlijk staat de vergoeding (die premies) die de tegenpartij daarvoor vraagt in verhouding tot de kans dat er falingen optreden in de portefeuille. En even natuurlijk kan die tegenpartij niet weten wat die kans "werkelijk" is wanneer mijn scenario is zoals ik het hier heb uitgetekend; wanneer Goldman een veel slechter risico zo heeft ingepakt dat het er als een veel beter risico uitziet.

Kortom, dat scenario zou verklaren waarom er nu een hevige discussie woedt of Goldman inderdaad alles correct heeft voorgesteld of juist niet. En waarom ze maar meteen van "fraude" beschuldigd worden. Want op dit punt zie je het waarschijnlijk al gebeuren. Als het scenario is zoals ik beschrijf heeft Goldman veel minder premies betaalt dan gerechtvaardigd was voor het risico dat ze verzekerden, en zodra het risico zich ook werkelijk voordeed hebben ze veel meer teruggekregen dan de "verzekeraar" voor mogelijk had gehouden.

Maar ik kan het niet genoeg herhalen: ik ben aan het raden wat er zoal gebeurd is, dus ik heb ongetwijfeld sterk gesimplifiëerd. En natuurlijk kan Goldman best ook onschuldig zijn...

---------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2009/02/credit-default-swaps.html

Weer een eerste schooldag!

Peuter Thomas' eerste schooldag is achter de rug. Geleerd door de vorige keer toen de toenmalige peuter Sarah aan de beurt was (1) hebben we het deze keer veel constructiever aangepakt. Juichende aankondigingen van "Thomasje gaat naar school!" eerder dan "Thomasje moet niet wenen hoor", deze keer. En dus trok peuter Thomas blijgezind op weg, het rugzakje (met een tijgermotief, tegenover het lieveheersbeestje van kleuter Sarah) trots op de rug, en met grote passen het schoolplein op.

Daar keek hij wel met grote oogjes om zich heen, maar toch. Door schoolfeesten en andere onthaaldagen was hij het er al een beetje gewend geraakt, en het helpt ook als je een grote zus hebt die de hele tijd alles aanwijst en duidelijk erg in haar schik is met "haar scholeke". Toch zagen we het gezichtje langer worden toen hij in een hele troep ukken terechtkwam en zo aan een nochtans heel lieve Juf Kathleen werd voorgesteld. Maar alles bijeen bleef hij zich heel flink gedragen en hij liep al vol belangstelling het klasje in om naar allerlei speeltjes te kijken. Het moment van de onvermijdelijke traantjes was dan ook gemakkelijk draagbaar, en ik kon met enig vertrouwen tegen juf Kathleen zeggen dat ik verwachtte dat het van korte duur zou zijn.

Aangezien ik speciaal verlof had genomen stond ik in de namiddag al ruim op tijd aan de schoolpoort. En daar tussen de tralies zag ik ineens kleuter Sarah de speelplaats ophuppelen. Aangezien ze me op dat uur helemaal niet verwacht had ze me ook niet gezien. En ik zie haar zich omdraaien, wijzend met het vingertje in de richting waar de peutertjes buitenkomen, overduidelijk toestemming vragend... en nadat ze die vanuit ongeziene hoek heeft gekregen huppelt ze de hele speelplaats over, klaarblijkelijk op weg naar haar broertje.

Weinig later gaat de poort open en papa loert voorzichtig om het hoekje... Daar staan al de peutertjes op een rij, met daartussen het blonde hoofdje van een iets groter exemplaar: kleuter Sarah die met een vastberaden blik in de ogen het handje van haar broertje vasthoudt!

Ze heeft haar paaseitje echt wel verdiend, vandaag. "Papa, Thomasje heeft al zijn bokes opgegeten!". En ook "Papa, Thomasje heeft deze middag een chocomelkske gekregen omdat ik dat gevraagd heb".

(Papa: "Thomasje? Was het een lekker chokomelkske?
Peuter Thomas: "Jàààààà".)

Peuter Thomas ziet er heel normaal uit. Misschien een tikje moe, maar zelfs nu, alweer zoveel later, doet hij heel normaal, springt op de trampoline, prutst aan een brandnetel en kijkt verbaasd naar zijn handje (kleuter Sarah zou hier een enorm concert voor opzetten) en vraagt een bekertje melk. Hij kan nog niet goed praten, onze peuter Thomas, dus het is moeilijk te weten wat er allemaal gebeurd is, maar hij verklaard dat "hij geweend heeft" (nu ja, welke peuter zou dat nu niet doen?) maar dat juf Kathleen toch lief was.

Het ziet er naar uit dat het wel in orde zal komen, met dat scholeke. En zo zijn mama en papa van alweer een zorg verlost. Want het blijft toch altijd wel een grote dag, zowel voor de kindjes als voor de ouders.

-----------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/04/die-eerste-schooldag.html

Beschouwingen bij "niets doen".

Misschien heb je wel gedacht, bij die lange windstilte van de laatste week, dat we hier weer een grote crisis doormaakten. Of misschien dacht je wel dat we met de Paasvakantie aan de andere kant van de planeet zaten. En dat was dan twee keer mis. Het is hier in feite sinds lang niet meer zo goed gegaan. We hadden inderdaad een week vakantie genomen, maar we zijn thuis gebleven omdat kleuter Sarah aan haar oogjes moest geopereerd worden. Niets ernstigs, hopelijk praten we er al gauw niet meer over, een kwestie van oogspieren die op elkaar moesten afgestemd worden.

Maar voor kleuter Sarah was het de moeilijkste dag van haar leven tot nu toe. Ze was enthousiast binnengegaan - zo'n kleuter staat natuurlijk enorm in het centrum van de belangstelling met die operatie - maar na het ontwaken uit de narcose lag ze aandoenlijk te huilen en toen ze toch weer in slaap viel lag ze daar zo uitgeteld met haar gezwollen oogjes en haar betraande wangetjes - en toen moesten er nog geregeld druppels in haar oogjes ook. Nee, kleuter Sarah heeft haar buikje vol van de medische wereld, hoewel de herinnering intussen ook alweer oude geschiedenis is geworden. Ze klautert alweer enthousiast op de trampoline en vertelt haar broertje opgewonden over het peuterklasje waar die morgen start.

Peuter Thomas lijkt er helemaal klaar voor. Tijdens de vakantieweek waren we in een grote speeltuin waar peuter Thomas naar gewoonte zat te klimmen in speeltjes voor veel groter dan hijzelf, en daarbij geregeld onder de voet werd gelopen door kinderen van een kop groter dan hij. Zo ontrolde zich voor de verbaasde ogen van papa het spektakel van peuter Thomas die wraak nam op een kind van verschillende jaren ouder door hem van achter een flinke duw te geven. Het slachtoffer keek verbaasd om, zag een uk die hij nauwelijks zag staan, en draaide zich onverschillig weer in de rij waar hij net peuter Thomas had uitgezet.

En peuter Thomas ging achteruit, nam een aanloopje en gaf dat kind van enkele jaren ouder dan hijzelf alweer een fikse duw. Waarop de ander zich fronsend naar peuter Thomas keerde, hem een duw gaf die peuter Thomas wankelend ettelijke passen naar achter stuurde waar hij op zijn zitvlak op de grond terecht kwam. Zijn tegenstander beschouwde daarmee het incident als afgedaan, en zette zich opnieuw in de rij.

En peuter Thomas krabbelde recht, nam een aanloopje, en bezorgde hem voor de derde keer een fikse duw.

Nu kan ik niet ontkennen dat ikzelf, als trotse papa, temidden van serieuze bezorgdheid alsook een zekere ontsteltenis over dat vriendelijk baaske dat zoveel agressie herbergt, ook een zekere trots voelde. Hij laat zich potverdikke niet op zijn kop zitten! Hij is echt niet bang van grotere kinderen. Dat laatste kan natuurlijk serieus veranderen bij de eerste flinke (en welverdiende) tok op zijn neus, maar geef toe dat er timidere karakters zijn.

Hoe dan ook, het gevecht ging niet verder omdat de bezorgde papa - dat andere kind was dus echt wel een stuk groter en zwaarder dan onze dappere peuter Thomas - haastig interveniëerde en peuter Thomas wees op de voordelen van een zachtere, meer geduldige aanpak. Peuter Thomas luisterde met ernstige oogjes naar de preek die, omdat hij niet langer dan gewoonlijk duurde, het andere kind ruimschoots de gelegenheid gaf om heel de wachtrij uit te lopen, naar boven te klimmen, weer naar beneden te glijden en achteloos andere oorden op te zoeken. Incident gesloten.

En met baby Simon gaat ook alles naar wens. Hij kan nog niet erg lang kruipen, maar hij trekt zich nu ook al heel flink recht en kijkt dan glunderend rond. Hij is nu een echte senior baby! Hij kan wel nog niet meespelen met kleuter Sarah en peuter Thomas, maar hij voelt dat het verschil begint te verkleinen. Tijdens deze mooie lentedagen zaten we op het gras, en baby Simon is toch al mobiel. Hij lijkt zijn ziektes helemaal te boven, hij eet zeer goed en de laatste tien tot twintig dagen slaapt hij meestal (maar nog niet altijd) de hele nacht door. OK, vanaf 06.00 is er bij ons een serieuze kans dat één van de drie voor een algeheel reveil zorgt, week-end of niet, en in vergelijking met "vroeger" is dat bepaald Spartaans. Maar als je uit een regime komt waarin je vele maanden aan een stuk geen enkele volledige nacht hebt gehad...

En zo vraag ik me af waarom ik zo weinig heb geblogd. Het simpele antwoord is: omdat ik geen zin had. Ik heb een paar keer in de tuin gezeten en helemaal niets gedaan: geen boek gelezen, geen wandeling gemaakt, helemaal niets. De eerste keer in ik weet niet hoeveel tijd. De baby en de peuter slapen, de kleuter speelt in de zandbak en papa hoeft helemaal niets te doen. Ik weet veel te weinig van psychologie om het te begrijpen, maar met veel meer energie en toch ook de vrije tijd van vakantie leek "niets doen" me werkelijk het allerhoogste dat een mens kan bereiken.

Niets doen. Het valt me op dat vaak het beste wat je kan doen helemaal niets is.

Peuter Thomas is afgestudeerd!

Gisteren was het de dag waarop we aanbelden bij de crèche, de deur openging, en peuter Thomas verscheen, glunderend met zijn platte Oxford hoedje op zijn hoofd en zijn peuterdiploma in de hand. Peuter Thomas heeft de opleiding van de crèche met succes afgelegd en is nu helemaal klaar voor het peuterklasje. Ach, wat is de tijd gevlogen, sinds die eerste dagen dat hij naar de crèche ging. En zeggen dat wij destijds dachten dat het leven nu wel echt druk ging worden, nu er twee kindjes op tijd moesten vertrekken en mama weer aan het werk zou gaan...

Binnen een dikke week, dus, gaat peuter Thomas naar school. Mama zal nu 's morgens elke dag twee kindjes naar school brengen, terwijl papa, veel vroeger, nog maar één baby naar de crèche zal brengen. En 's avonds zal papa eerst langs het scholeke (zoals kleuter Sarah dat noemt) passeren om er twee kindjes op te halen, en dan via de crèche voor nummer drie weer naar huis gaan... En vanaf dan zal er niets veranderd zijn: de dagtaak begint dan pas echt!

Maar voor peuter Thomas verandert er heel wat. Alleen, hij is er helemaal klaar voor. Hij komt aanvaardbaar uit zijn woorden, en eventuele achterstand zal hij nu echt wel gaan goedmaken. Maar hij is levendig, actief, nieuwsgierig, en hoewel hij altijd heel erg graag naar "den Ukkepuk" (1) (zo heet de crèche in Heffen) is gegaan denk ik dat hij op het punt is waar hij de school nog beter zal vinden.

Natuurlijk, de eerste dag zal zwaar zijn, en de volgende dagen ook... Maar ik herinner me dat de toenmalige peuter Sarah minder dan een week nodig had om zonder traantjes naar school te kunnen, en ik denk dat peuter Thomas er mentaal minstens even goed op voorbereid is. En natuurlijk zal zijn grote zus er rondcrossen, en we hebben gemerkt dat het bezit van een klein broertje of zusje in school een grote bron van prestige is onder die ukken van de kleuterklasjes. Dus een beetje extra opvang zal hij wel krijgen.

En zo is alweer een tijdperk afgesloten en peuter Thomas zal zijn eerste stappen in de schoolwereld zetten. Ik veronderstel dat dat in verhouding ongeveer even zwaarwegend is als baby Simon die net in zijn eentje van de ene kamer tot in de andere is gekropen?