Mijn eerste post over de verkiezingen, 12 januari 2,007 (1) bevatte de gevleugelde woorden:
“kan je je werkelijk voorstellen dat al die poeha rond Obama er dan nog zal zijn? Ik niet – en je mag me er gerust aan herinneren als hij binnen twee jaar als de volgende Jimmy of Billy de eed aflegt.”
Je hoeft me er dus niet eens aan te herinneren, dat doe ik heus zelf wel. En overigens, er stond aan de andere kant ook in (en het is toch bijna twee jaar geleden):
“In elk geval denk ik dat, om die reden, vandaag de vraag zou zijn wie de Democratische voorverkiezing wint, want die wordt dan president.”
Aangezien ik geen aanspraken maak op goeroeschap valt het al bij al nog mee. Hillary ging de president zijn, maar anderzijds, het woord “landslide” dook hier voor de eerste keer op in april 2,008. Maar toch vraag ik me af, als het niet beweerde voorspellingen te maken; had de serie dan een andere bestaansreden? Was het instructief? Was het amusant?
Een goede vuistregel zegt dat als het amusant is om te schrijven het voor sommigen amusant zal zijn om te lezen. Dus so far, so good. Maar als ik het zo eens teruglees zie ik toch grote fouten op “instructief”. Het meest springt een gebrek aan belangrijke details in mijn oog. De eerste post zegt dat ik in dat zeer vroeg stadium eens een blik op het deelnemersveld wil werpen – en vervolgens staat er bijna geen enkele naam in! Later, veel later, als de voorverkiezingen volop bezig zijn – en ze waren spannend, bij de Democraten, want dat was immers waar het presidentschap werd beslist, remember? – maak ik verslag van resultaten, maar vaak staat er niet in om welke staat het gaat, en nog vaker staat er niet in wat het resultaat in cijfers was.
Aangezien het toch een beetje bedoeld was om voor mezelf een soort geschiedschrijving vast te leggen: volgende keer beter. Ik denk dat ik net een verschil tussen amateurs en echte journalisten heb ontdekt.
Wat ik er wel aan heb overgehouden is de rol van de peilingen: dat vind ik zelfs zeer interessant. Laat me even doen alsof ik “het allemaal altijd wel heb geweten” (ik heb vaak genoeg toegegeven dat dat niet zo is om even als methodologische truc te doen alof). Dan zie je twee gevallen waarin ik schrijf dat de polls een bepaald resultaat voorspellen en dat “ik het niet geloof als het voor mijn ogen staat” (2). Dat zou uitstekend zijn voor, iemand die “het” allemaal (beter) weet, alleen… Als je de volgende teksten leest zie je iemand die zich gedraagt alsof hij er toch in gelooft!
Dat is waar het filosofisch interessant wordt. Dit is geen natuurwetenschap. In de natuurwetenschap hebben we heel preciese, mathematisch berekenbare theorieën, tegenover hier: vage indrukken, vermoedens, de rol die de economie misschien wel, maar misschien ook niet zal spelen… En in de wetenschap hebben we experimenten die nauwkeurig onze voorspellingen controleren, tegenover polls die een benadering zijn van wat er die dag zou kunnen gebeuren, maar natuurlijk geen rekening kunnen houden met wat er tussen dan en 4 november nog zal gebeuren.
Daarom lijkt het me zeer redelijk de polls serieus te nemen, niet omdat ze zo serieus zijn, maar omdat ze het minst slechte zijn dat we hebben. En als de waarnemingen niet kloppen met de feiten… In de wetenschap, tenminste onder serieuze mensen, geeft dat een dringende suggestie om de theorie te herzien. Maar in dit onderwerp is het best mogelijk dat de theorie juist is en dat je het aan de best beschikbare feiten niet kan zien. En dus houd je relatief veel meer rekening met de mogelijkheid dat je terecht “je ogen niet gelooft”. Gedeeltelijk terecht in januari 2,008 (Clinton smolt zeer zeker niet, maar ze verloor vele maanden later alsnog) en helemaal terecht in september 2,008 (de landslide zat er aan te komen, en achteraf bezien was McCains “surge” alleen maar de typisch tijdelijke “bounce” na een Conventie).
Maar natuurlijk blijft dat allemaal zeer glad ijs, en zoals ik meteen toegaf: ik was lang niet sterk genoeg om ook te durven ingaan tegen de waargenomen feiten, ik hield alleen “rekening met de mogelijkheid”. Beter kan ik niet: waarmee enkel de vraag overblijft of het amusant was.
Ah, ba ja, zekerst? Er waren toch best een paar leuke momentjes. Neem in die “Clinton smelt” post: we kunnen misschien twijfelen of Obama wel tegen een Republiekein op kan, maar we twijfelden er toch ook aan dat hij wel tegen de Clintonmachine opkon? Of neem de post die in april voor het eerst een “landslide” aankondigde (3). Midden in de vrees dat de strijd tussen Clinton en Obama de Democraten zal verscheuren ontdek ik (omdat ik het ergens lees) dat dat helemaal niet zo’n vaart hoeft te lopen. En met dat stukje ontbrekende informatie in het achterhoofd stel ik “de theorie” bij, en ineens kan ik zeggen dat de Republiekeinen er niet in geslaagd zijn een fatsoenlijke kandidaat aan te wijzen (we hadden van Palin nog niet eens gehoord…) en dat de Democraat moet winnen “met de handen in de zakken”, kortom, enzovoort, en nog wat verder staat het woord “landslide”. De manier waarop die veel betere theorie vervolgens de confrontatie aangaat met die altijd zeer wankele feiten: achteraf bezien was het verslag dat de volgende posts daarvan geven zo’n beetje waarom ik het deed.
Dus jammer van het missen van belangrijke details in het eerste stuk, maar vanaf dan kijk ik toch met plezier op het serietje terug. Vanaf 23 april kwoteer ik de serie een 3 op 5 op mijn eigen schaal van “kwotering” (4). Het beantwoordt aan de normen en vereisten van dit blog; ik vermoed dat wie dit blog bewust opzoekt ze “interessant” heeft gevonden. In dat geval dank ik u voor de aandacht.
-------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2007/01/amerikaanse-presidentsverkiezingen-2008.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/01/die-clinton-smelt-gewoon.html
EN http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/09/john-mccain-neemt-de-leiding.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/04/het-slechtst-mogelijk-resultaat.html
(4) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2006/03/kwotering.html
Posts tonen met het label verkiezingen 2008. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verkiezingen 2008. Alle posts tonen
woensdag 5 november 2008
Woorden OK, nu de daden
Obama is de nieuwe president. Het is op de rand van een "landslide"; net een tikje meer en het was helemaal zo, goed genoeg voor iemand als ik die zich al een tijdje afvroeg: "spannende strijd? Hoezo, spannende strijd?".
Obama... Ik denk terug aan de woorden van de collega die het "een teken van maturiteit" ging vinden als een "zwarte" president werd. Hoewel ik enkele keren geklaagd heb over het adembenemend oppervlakkige als iemand "zwart" is met één blanke en één zwarte ouder, zie ik natuurlijk het punt. Zijn ze niet schattig, die twee zwarte dochtertjes van de nieuwe first family? Ja, 't wordt toch wel een heel ander zicht...
Maar nu serieus. Ik denk niet dat een grijnzende Obama nu ineens een masker zal afrukken en de Unie der Socialistische Sovjet Republieken zal uitroepen. Ik denk wel dat een president Obama een beleid zal voeren dat naar onze maatstaven behoorlijk rechts is, en ik hoop dat het een fatsoenlijk, zeg maar luciede rechts zal zijn. We zullen het natuurlijk niet met alles eens zijn; in onze luciede momenten zullen we beseffen dat het niet noodzakelijk de president is die het dan mis heeft, en op andere momenten zal het gewoon zijn zoals het altijd geweest is: politiekers blijven nu eenmaal politiekers.
Natuurlijk, het zal al een groot verschil zijn als gewoon een bepaald soort basisclownerijen niet meer gebeuren. Over waar de politieke leiders van de planeet hun tijd (en onze middelen) moeten in steken kunnen we nog lang filosoferen, en het zou niet eens zo'n slecht tijdsverdrijf zijn. Dat Bush nu echt op weg is van het toneel te verdwijnen is een opluchting van formaat. Pek en veren lijken me wel een gepaste uitdrukking van waardering.
Obama... Ik denk terug aan de woorden van de collega die het "een teken van maturiteit" ging vinden als een "zwarte" president werd. Hoewel ik enkele keren geklaagd heb over het adembenemend oppervlakkige als iemand "zwart" is met één blanke en één zwarte ouder, zie ik natuurlijk het punt. Zijn ze niet schattig, die twee zwarte dochtertjes van de nieuwe first family? Ja, 't wordt toch wel een heel ander zicht...
Maar nu serieus. Ik denk niet dat een grijnzende Obama nu ineens een masker zal afrukken en de Unie der Socialistische Sovjet Republieken zal uitroepen. Ik denk wel dat een president Obama een beleid zal voeren dat naar onze maatstaven behoorlijk rechts is, en ik hoop dat het een fatsoenlijk, zeg maar luciede rechts zal zijn. We zullen het natuurlijk niet met alles eens zijn; in onze luciede momenten zullen we beseffen dat het niet noodzakelijk de president is die het dan mis heeft, en op andere momenten zal het gewoon zijn zoals het altijd geweest is: politiekers blijven nu eenmaal politiekers.
Natuurlijk, het zal al een groot verschil zijn als gewoon een bepaald soort basisclownerijen niet meer gebeuren. Over waar de politieke leiders van de planeet hun tijd (en onze middelen) moeten in steken kunnen we nog lang filosoferen, en het zou niet eens zo'n slecht tijdsverdrijf zijn. Dat Bush nu echt op weg is van het toneel te verdwijnen is een opluchting van formaat. Pek en veren lijken me wel een gepaste uitdrukking van waardering.
maandag 3 november 2008
Wie heeft er last van een kater?
Het is me eerder overkomen dat ik me na een postje dat geleidelijk een serietje werd een tikje verweesd (blog niveau, natuurlijk) voelde toen het voorbij was. Ik weet nu al dat het morgen ook zo zal zijn. Een volle twee jaar campagne, en zomaar ineens zal die niet langer het nieuws zijn. Ik kan me voorstellen dat de echte “political junkies” een zware kater zullen hebben wanneer “het” voorbij zal zijn.
Want hoe hard ik mijn eigen “inzichten” altijd als “show” en “entertainment” heb gezien, soms is het echt wel interessant. Neem deze. Op deze valreep, zo vernemen we, heeft al een kwart van de kiezers zijn stem uitgebracht. Die stemmen zouden in een net geen 60 – 40 verhouding naar Obama gegaan zijn.
OK, dus zeg dat er 40 kiezers zijn. Dan hebben er al 10 gestemd, waarvan 6 stemmen voor Obama. Dus heeft hij er nog 14 nodig om 20 en de helft van de stemmen te krijgen. 14 over de 30 kiezers die nog moeten stemmen is een kleine 47%. Dat valt praktisch binnen de foutmarge waarmee de polls gemaakt worden. Kortom, natuurlijk zou je liever in Obama’s situatie zitten wat de vroege stemmers betreft, maar dit is nog altijd heel ver verwijderd van “in ze pocket”.
Maar alleen al het feit dat er nu echt gestemd wordt… Niet langer zijn het voorbeschouwingen bij voorverkiezingen. Niet langer zijn het stemmen bij voorverkiezingen. Niet langer zijn het polls voor het “electoral” college”. Neen, de mensen brengen echte stemmen voor de echte presidentsverkiezingen uit: het is echt begonnen.
En dus krijgen we nu al voorbeschouwingen bij de politieke kater die sommigen woensdagochtend zullen hebben! Ik lees dat dit de hevigste campagne ooit is en dus tot de grootste katers ooit zal leiden; wie er ook wint.
Eerlijk gezegd, ik geloof het niet. Ik kan me wel iets voorstellen bij de emoties die “zwarten” – die facto iedereen die niet “blank” is (1); wat een dwaze manier van denken, maar soit – voelen, als ze bijvoorbeeld nog de apartheid van veertig jaar geleden hebben meegemaakt. Ik kan me iets voorstellen bij de kater die zij zouden voelen als Obama verliest; dat gevoel van eindelijk voor vol te worden aanzien, nadat je ooit nog achterin een bus moest plaatsnemen omdat je “zwart” was. Dus daar zie ik inderdaad heviger katers dan ooit tevoren.
Maar kijk dan eens naar het verlicht-kosmopolitisch deel van de VS, voornamelijk de stedelijke bevolking, dat vier jaar geleden op Kerry stemde. Volgens mij was de kater toen een bewezen dwaas herkozen werd oneindig veel groter dan hij zal zijn als een respectabel man met (soms grote) politieke meningsverschillen het haalt. En het dom links deel van de Democratische Partij? Ik neem aan dat de kater enorm zou zijn, maar opnieuw, hoe die groter kan zijn dan in 2,004 – ik zou het echt niet weten.
En hoe zit het aan de andere kant van het spectrum? Ik neem aan dat “president Obama” een enorme afknapper zou zijn bij de blanke supremacisten, maar (zonder het te checken) hoeveel zullen dat er nog zijn? Als dat representatief moet zijn… Mary and Saint Patrick between us and evil!
En bij dom rechts? Het zal erger zijn dan bij het dom links van de Democraten, maar toch… Dom rechts is nu acht jaar aan de macht, en ze weten het al. OK, ze hebben werkelijk geloofd dat ze met Bush aan een generatielang domineren van de Amerikaanse politiek begonnen. Maar ze hebben de verkiezingsuitslag van 2,006 heus ook wel gezien. Ze hebben zelf erkend, jaren geleden intussen (2), dat hun ideeëngoed in Irak gediscrediteerd is. (Laten we het vooral niet vergeten: het feit dàt ze het erkennen toont dat er nog intellectueel leven inzit!) Ik denk dat hun kater al lang gepasseerd is, en dat een nederlaag alleen maar de fysische uitdrukking van een al lang bekende psychische realiteit zou zijn. Dus die kater kan niet groter zijn dan de kater van 2,004. Of, om het niet te vergeten, de kater toen Clinton aan de macht kwam, en die dom rechts destijds de volle acht jaar lang niet te boven is gekomen.
En de laatste categorie lijkt me het deel van de Republiekeinen die zelf het Verlichte Europese liberale ideaal van vrije markten, en economische en intellectuele ontplooiing voorstaan. Maar die hebben volgens mij hun kater al lang achter de rug. Sterker nog, het zijn precies de mensen waarover ik twee jaar geleden (3) al schreef dat de partij onder Bush zo in elkaar gestort was, dat ze zelf op de Democraten zouden stemmen.
Dus ik denk dat het verhaal van “de grootste kater ooit” weer eens de overdrijving is van het moment. Er zijn altijd katers bij verkiezingen, en zeker wanneer het zulke belangrijke verkiezingen zijn, maar om nu te gaan beweren dat vandaag zo verschrikkelijk uniek is… Wie herinnert zich nog hoe in 1,992 Bill Clinton ook eens heel de wereld ging veranderen – en zestien jaar zijn voorbij gegaan en hij is nu al een klein kraaltje in een lange ketting van kleine kraaltjes.
----------------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/02/obama-op-het-voorplan.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2006/11/voetje-voor-voetje.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2007/01/amerikaanse-presidentsverkiezingen-2008.html
Want hoe hard ik mijn eigen “inzichten” altijd als “show” en “entertainment” heb gezien, soms is het echt wel interessant. Neem deze. Op deze valreep, zo vernemen we, heeft al een kwart van de kiezers zijn stem uitgebracht. Die stemmen zouden in een net geen 60 – 40 verhouding naar Obama gegaan zijn.
OK, dus zeg dat er 40 kiezers zijn. Dan hebben er al 10 gestemd, waarvan 6 stemmen voor Obama. Dus heeft hij er nog 14 nodig om 20 en de helft van de stemmen te krijgen. 14 over de 30 kiezers die nog moeten stemmen is een kleine 47%. Dat valt praktisch binnen de foutmarge waarmee de polls gemaakt worden. Kortom, natuurlijk zou je liever in Obama’s situatie zitten wat de vroege stemmers betreft, maar dit is nog altijd heel ver verwijderd van “in ze pocket”.
Maar alleen al het feit dat er nu echt gestemd wordt… Niet langer zijn het voorbeschouwingen bij voorverkiezingen. Niet langer zijn het stemmen bij voorverkiezingen. Niet langer zijn het polls voor het “electoral” college”. Neen, de mensen brengen echte stemmen voor de echte presidentsverkiezingen uit: het is echt begonnen.
En dus krijgen we nu al voorbeschouwingen bij de politieke kater die sommigen woensdagochtend zullen hebben! Ik lees dat dit de hevigste campagne ooit is en dus tot de grootste katers ooit zal leiden; wie er ook wint.
Eerlijk gezegd, ik geloof het niet. Ik kan me wel iets voorstellen bij de emoties die “zwarten” – die facto iedereen die niet “blank” is (1); wat een dwaze manier van denken, maar soit – voelen, als ze bijvoorbeeld nog de apartheid van veertig jaar geleden hebben meegemaakt. Ik kan me iets voorstellen bij de kater die zij zouden voelen als Obama verliest; dat gevoel van eindelijk voor vol te worden aanzien, nadat je ooit nog achterin een bus moest plaatsnemen omdat je “zwart” was. Dus daar zie ik inderdaad heviger katers dan ooit tevoren.
Maar kijk dan eens naar het verlicht-kosmopolitisch deel van de VS, voornamelijk de stedelijke bevolking, dat vier jaar geleden op Kerry stemde. Volgens mij was de kater toen een bewezen dwaas herkozen werd oneindig veel groter dan hij zal zijn als een respectabel man met (soms grote) politieke meningsverschillen het haalt. En het dom links deel van de Democratische Partij? Ik neem aan dat de kater enorm zou zijn, maar opnieuw, hoe die groter kan zijn dan in 2,004 – ik zou het echt niet weten.
En hoe zit het aan de andere kant van het spectrum? Ik neem aan dat “president Obama” een enorme afknapper zou zijn bij de blanke supremacisten, maar (zonder het te checken) hoeveel zullen dat er nog zijn? Als dat representatief moet zijn… Mary and Saint Patrick between us and evil!
En bij dom rechts? Het zal erger zijn dan bij het dom links van de Democraten, maar toch… Dom rechts is nu acht jaar aan de macht, en ze weten het al. OK, ze hebben werkelijk geloofd dat ze met Bush aan een generatielang domineren van de Amerikaanse politiek begonnen. Maar ze hebben de verkiezingsuitslag van 2,006 heus ook wel gezien. Ze hebben zelf erkend, jaren geleden intussen (2), dat hun ideeëngoed in Irak gediscrediteerd is. (Laten we het vooral niet vergeten: het feit dàt ze het erkennen toont dat er nog intellectueel leven inzit!) Ik denk dat hun kater al lang gepasseerd is, en dat een nederlaag alleen maar de fysische uitdrukking van een al lang bekende psychische realiteit zou zijn. Dus die kater kan niet groter zijn dan de kater van 2,004. Of, om het niet te vergeten, de kater toen Clinton aan de macht kwam, en die dom rechts destijds de volle acht jaar lang niet te boven is gekomen.
En de laatste categorie lijkt me het deel van de Republiekeinen die zelf het Verlichte Europese liberale ideaal van vrije markten, en economische en intellectuele ontplooiing voorstaan. Maar die hebben volgens mij hun kater al lang achter de rug. Sterker nog, het zijn precies de mensen waarover ik twee jaar geleden (3) al schreef dat de partij onder Bush zo in elkaar gestort was, dat ze zelf op de Democraten zouden stemmen.
Dus ik denk dat het verhaal van “de grootste kater ooit” weer eens de overdrijving is van het moment. Er zijn altijd katers bij verkiezingen, en zeker wanneer het zulke belangrijke verkiezingen zijn, maar om nu te gaan beweren dat vandaag zo verschrikkelijk uniek is… Wie herinnert zich nog hoe in 1,992 Bill Clinton ook eens heel de wereld ging veranderen – en zestien jaar zijn voorbij gegaan en hij is nu al een klein kraaltje in een lange ketting van kleine kraaltjes.
----------------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/02/obama-op-het-voorplan.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2006/11/voetje-voor-voetje.html
(3) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2007/01/amerikaanse-presidentsverkiezingen-2008.html
vrijdag 31 oktober 2008
Obama, "by a landslide"
Als je de commentaren over de laatste dagen van de presidentsverkiezingen bekijkt zie je een enorme inspanning om te vertellen dat het allemaal heel spannend is. Zal McCain Pennsylvania winnen? Zullen de kiezers afhaken omdat Obama “zwart” (1) is? "De voorsprong van Obama is de vorige week geslonken!". En de vraag is: waarom schrijven ze niet wat de beste benadering van de realiteit is? Waarom schrijven ze niet: “het wordt Obama by a landslide” en “de verrassing kan zijn (a) hoe groot die landslide wel is, of integendeel (b) dat het toch nipter is dan we hadden verwacht”?
Dat is op basis van de polls de beste benadering van de realiteit. Er is niet één enkele poll die McCain een voorsprong geeft, niet in de competitie tussen de staten, wat nu eenmaal de manier is waarop het in de VS is georganizeerd, en niet in aantallen individuele stemmen. Integendeel, de polls leggen Obama op vele lengtes voorsprong. En het gaat niet over één of twee polls, het gaat over vele tientallen polls, en dat nu al vele weken lang.
En dus is de vraag: waarom doen ze dat? Ik heb geprobeerd een aantal mogelijke verklaringen te vinden, die ik rangschik van "goede" tot "slechte" redenen.
De beste reden is dat de toekomst nu eenmaal onvoorspelbaar is. Polls kunnen fout zijn. Er kunnen onverwachte dingen gebeuren. Het zou jammer zijn met veel aplomb te verklaren dat Obama zal winnen en vervolgens het tegendeel te zien gebeuren. Dus dat is een zeer goede reden voor wat er gebeurt. In dat geval zou ik zeggen dat de manier waarop me wat overdreven lijkt, maar ik erken het punt. Zoals iedereen weet, of zou moeten weten, zijn polls alleen maar een goede benadering, of zelfs maar een poging daartoe. Maar we doen niets anders dan wat de hardste natuurwetenschap doet, als we opmerken: “naar onze beste waarnemingen en berekeningen leren ziet de realiteit er uit als volgt: (Obama by a landslide), maar er zijn (inderdaad) geen zekerheden”.
Dus waarom schrijven we het dan niet op die manier? Een tweede oorzaak die me best redelijk lijkt is “commerciëel”. Als je het behandelt als een uitgemaakte zaak, zelfs met de nucane hierboven, dan verkoop je minder kranten, dan genereer je minder kliks op je site, dan ziet het leven er veel minder opwindend uit in deze donkere herfstdagen; je voelt het punt. Dat is natuurlijk niet echt een goede reden. Het is immers een beetje artificiëel, maar het lijkt me iets dat best mogelijk is, en begrijpelijk zou zijn, en dat tot het resultaat dat we ook werkelijk te zien krijgen zou leiden.
Op hetzelfde niveau is er een “politieke” reden. Beide partijen hebben er belang bij de zaak voor te stellen alsof het nog lang geen uitgemaakte zaak is, want als dat niet zo was zouden aanhangers van beide kanten kunnen afhaken. Je moet tenslotte nog steeds door de novemberkou naar de stembus en aanschuiven en de rest, allemaal voor dingen die toch al lang zijn uitgemaakt. En dus krijg je van beide kampen bloedstollende verhalen over hoe McCain wel eens Pennsylvania kon inpakken, terwijl je maar af en toe leest over de kansen van Obama om in pakweg Georgia of Arizona te stunten. Alweer: een beetje eerder onschuldig manipuleren van de voorstelling van zaken omdat je daar nu eenmaal een zeker belang bij hebt.
En tenslotte is er de vrees voor politiek leedvermaak. Nog maar pas las ik op een site waar vaak dom linkse praat te horen valt (niveau “het kapitalisme is de oorzaak van de armoede in de wereld”) de gnuivende oproep om de “verdrinkende” (sic: we hebben het hier over een democratische verkiezingsuitslag, hé jongens: je wint er een paar en je verliest er een paar) Republiekeinen nog snel wat stenen achterna te gooien. Op de site van LVB stond dan weer Bart De Wever die een tijd geleden vond dat Sarah Palin best mocht winnen om nog eens “al die beteuterde gezichten” van links te kunnen zien. Iemand anders verklaarde dat hij nog harder zou lachen dan in 2,004 als McCain toch nog won, en hij had in 2,004 al zo hard gelachen. (Ik heb er ook eens de vraag gesteld of ze onder een president Obama dan zoveel schrik hadden van een verschrikkelijke economische crisis, een enorme achteruitgang van het Amerikaans prestige in het buitenland en record deficits, maar ik heb tot heden nog geen antwoord mogen ontvangen.)
Dus als je nu gewoon uitspreekt wat “onze beste waarnemingen en berekeningen uitwijzen” en het onverwachte gebeurt toch nog, dan zijn het nog die mensen die zichzelf het meest in de aandacht werken ook. En dus staan we allemaal bedeesd in een hoekje te stamelen dat de polls weer wat dichter naar elkaar lijken te lopen, en wachten me met onze (op een toon van grote vanzelfsprekendheid uitgesproken) analyses waarom McCain natuurlijk moest verliezen tot het werkelijk zover gekomen is.
Volgens mij is dat allemaal veel te bescheiden. Volgens mij wordt het Obama by a landslide. Volgens mij is McCain een respectabel, in veel opzichten werkelijk bewonderenswaardig man, zij het wel wat oud om aan het presidentsschap te beginnen. Een zwak punt: zeer verblind en/of koppig over de Irakoorlog, of in het beste geval de gewone politieke hypocrisie van iemand die beter weet, maar nu eenmaal spreekt (en moet spreken) voor de basis. Voor mij het diskwalificerende punt. Maar niet voor de meerderheid van de Amerikanen, voor wie de economie zwaarder weegt; zeker momenteel. (McCain, zoals Obama niet moe wordt te herinneren, is de man die verklaarde niet zo beslagen in de economie te zijn, en waarschijnlijk beroep te zullen doen op economisch ervaren medewerkers zoals, bijvoorbeeld, de vice-president…)
Daarmee komen de onoplosbare problemen in beeld waar McCain zelf geen schuld aan heeft. De kloof bij de Republiekeinen tussen het economisch rationalisme à la Hayek en het religieus fundamentalisme van de creationisten was deze keer te groot. Wie Sarah Palin kiest als kandidaat veep beseft een groot gat te hebben aan de kant van de fundamentalisten, maar hoe beter je dat opvult, hoe groter de leegte gaapt aan je andere kant. Het omgekeerde zou precies hetzelfde effect hebben opgeleverd: wat heeft de huidige Republiekeinse partij aan de stemmen van luciede rechts als de fundamentalisten afhaken? Hoewel Palin op zich een erg ongelukkige, erg oppervlakkige (wie vertrouwt die man om een kabinet samen te stellen?) keus was, zie ik echt niet hoe het McCains' schuld kan zijn dat de Republiekeinen zulke tegenstellingen moeten overwinnen.
En dus denk ik dat de Amerikanen - die het feit dat ze dat allemaal ook doorhebben illustreren met massale financiële steun aan Obama - met duidelijk verschil, in de buurt van (en volgens mij voorbij die grens) een landslide, op Obama zullen stemmen. En natuurlijk is dit lang geen exacte wetenschap en kan ik dit compleet en totaal mis hebben. Maar wat doet het er toe dat dom rechts dan zal staan gnuiven om “al die beteuterde gezichten”? Of het nu dom links is dat staat te gnuiven als Obama wint, dan wel dom rechts als McCain wint – dàt schouwspel zal ons toch hoe dan ook vervullen met plaatsvervangende schaamte?
-------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2007/03/barack-obama-zwart.html
Dat is op basis van de polls de beste benadering van de realiteit. Er is niet één enkele poll die McCain een voorsprong geeft, niet in de competitie tussen de staten, wat nu eenmaal de manier is waarop het in de VS is georganizeerd, en niet in aantallen individuele stemmen. Integendeel, de polls leggen Obama op vele lengtes voorsprong. En het gaat niet over één of twee polls, het gaat over vele tientallen polls, en dat nu al vele weken lang.
En dus is de vraag: waarom doen ze dat? Ik heb geprobeerd een aantal mogelijke verklaringen te vinden, die ik rangschik van "goede" tot "slechte" redenen.
De beste reden is dat de toekomst nu eenmaal onvoorspelbaar is. Polls kunnen fout zijn. Er kunnen onverwachte dingen gebeuren. Het zou jammer zijn met veel aplomb te verklaren dat Obama zal winnen en vervolgens het tegendeel te zien gebeuren. Dus dat is een zeer goede reden voor wat er gebeurt. In dat geval zou ik zeggen dat de manier waarop me wat overdreven lijkt, maar ik erken het punt. Zoals iedereen weet, of zou moeten weten, zijn polls alleen maar een goede benadering, of zelfs maar een poging daartoe. Maar we doen niets anders dan wat de hardste natuurwetenschap doet, als we opmerken: “naar onze beste waarnemingen en berekeningen leren ziet de realiteit er uit als volgt: (Obama by a landslide), maar er zijn (inderdaad) geen zekerheden”.
Dus waarom schrijven we het dan niet op die manier? Een tweede oorzaak die me best redelijk lijkt is “commerciëel”. Als je het behandelt als een uitgemaakte zaak, zelfs met de nucane hierboven, dan verkoop je minder kranten, dan genereer je minder kliks op je site, dan ziet het leven er veel minder opwindend uit in deze donkere herfstdagen; je voelt het punt. Dat is natuurlijk niet echt een goede reden. Het is immers een beetje artificiëel, maar het lijkt me iets dat best mogelijk is, en begrijpelijk zou zijn, en dat tot het resultaat dat we ook werkelijk te zien krijgen zou leiden.
Op hetzelfde niveau is er een “politieke” reden. Beide partijen hebben er belang bij de zaak voor te stellen alsof het nog lang geen uitgemaakte zaak is, want als dat niet zo was zouden aanhangers van beide kanten kunnen afhaken. Je moet tenslotte nog steeds door de novemberkou naar de stembus en aanschuiven en de rest, allemaal voor dingen die toch al lang zijn uitgemaakt. En dus krijg je van beide kampen bloedstollende verhalen over hoe McCain wel eens Pennsylvania kon inpakken, terwijl je maar af en toe leest over de kansen van Obama om in pakweg Georgia of Arizona te stunten. Alweer: een beetje eerder onschuldig manipuleren van de voorstelling van zaken omdat je daar nu eenmaal een zeker belang bij hebt.
En tenslotte is er de vrees voor politiek leedvermaak. Nog maar pas las ik op een site waar vaak dom linkse praat te horen valt (niveau “het kapitalisme is de oorzaak van de armoede in de wereld”) de gnuivende oproep om de “verdrinkende” (sic: we hebben het hier over een democratische verkiezingsuitslag, hé jongens: je wint er een paar en je verliest er een paar) Republiekeinen nog snel wat stenen achterna te gooien. Op de site van LVB stond dan weer Bart De Wever die een tijd geleden vond dat Sarah Palin best mocht winnen om nog eens “al die beteuterde gezichten” van links te kunnen zien. Iemand anders verklaarde dat hij nog harder zou lachen dan in 2,004 als McCain toch nog won, en hij had in 2,004 al zo hard gelachen. (Ik heb er ook eens de vraag gesteld of ze onder een president Obama dan zoveel schrik hadden van een verschrikkelijke economische crisis, een enorme achteruitgang van het Amerikaans prestige in het buitenland en record deficits, maar ik heb tot heden nog geen antwoord mogen ontvangen.)
Dus als je nu gewoon uitspreekt wat “onze beste waarnemingen en berekeningen uitwijzen” en het onverwachte gebeurt toch nog, dan zijn het nog die mensen die zichzelf het meest in de aandacht werken ook. En dus staan we allemaal bedeesd in een hoekje te stamelen dat de polls weer wat dichter naar elkaar lijken te lopen, en wachten me met onze (op een toon van grote vanzelfsprekendheid uitgesproken) analyses waarom McCain natuurlijk moest verliezen tot het werkelijk zover gekomen is.
Volgens mij is dat allemaal veel te bescheiden. Volgens mij wordt het Obama by a landslide. Volgens mij is McCain een respectabel, in veel opzichten werkelijk bewonderenswaardig man, zij het wel wat oud om aan het presidentsschap te beginnen. Een zwak punt: zeer verblind en/of koppig over de Irakoorlog, of in het beste geval de gewone politieke hypocrisie van iemand die beter weet, maar nu eenmaal spreekt (en moet spreken) voor de basis. Voor mij het diskwalificerende punt. Maar niet voor de meerderheid van de Amerikanen, voor wie de economie zwaarder weegt; zeker momenteel. (McCain, zoals Obama niet moe wordt te herinneren, is de man die verklaarde niet zo beslagen in de economie te zijn, en waarschijnlijk beroep te zullen doen op economisch ervaren medewerkers zoals, bijvoorbeeld, de vice-president…)
Daarmee komen de onoplosbare problemen in beeld waar McCain zelf geen schuld aan heeft. De kloof bij de Republiekeinen tussen het economisch rationalisme à la Hayek en het religieus fundamentalisme van de creationisten was deze keer te groot. Wie Sarah Palin kiest als kandidaat veep beseft een groot gat te hebben aan de kant van de fundamentalisten, maar hoe beter je dat opvult, hoe groter de leegte gaapt aan je andere kant. Het omgekeerde zou precies hetzelfde effect hebben opgeleverd: wat heeft de huidige Republiekeinse partij aan de stemmen van luciede rechts als de fundamentalisten afhaken? Hoewel Palin op zich een erg ongelukkige, erg oppervlakkige (wie vertrouwt die man om een kabinet samen te stellen?) keus was, zie ik echt niet hoe het McCains' schuld kan zijn dat de Republiekeinen zulke tegenstellingen moeten overwinnen.
En dus denk ik dat de Amerikanen - die het feit dat ze dat allemaal ook doorhebben illustreren met massale financiële steun aan Obama - met duidelijk verschil, in de buurt van (en volgens mij voorbij die grens) een landslide, op Obama zullen stemmen. En natuurlijk is dit lang geen exacte wetenschap en kan ik dit compleet en totaal mis hebben. Maar wat doet het er toe dat dom rechts dan zal staan gnuiven om “al die beteuterde gezichten”? Of het nu dom links is dat staat te gnuiven als Obama wint, dan wel dom rechts als McCain wint – dàt schouwspel zal ons toch hoe dan ook vervullen met plaatsvervangende schaamte?
-------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2007/03/barack-obama-zwart.html
dinsdag 21 oktober 2008
The "handwriting on the wall"?
Verschillende nieuwssites melden dat McCain de facto de staat Colorado opgeeft. Tijd om het lijstje van enkele dagen geleden (1) opnieuw te bekijken. Colorado was één van de staten die McCain moet binnenhalen omdat hij anders – behoudens zéér spectaculaire verschillen tussen de huidige polls en het resultaat binnen slechts twee weken – doodeenvoudig niet genoeg stemmen heeft om te winnen. En dus, per simpele logica, is de vraag in welke andere staat hij alsnog die zeer spectaculaire ommekeer wil realizeren.
En de winnaar is… Pennsylvania! Mijn favoriete site voor het onderwerp (2) kleurt sinds vele weken de staat in donkerblauw, dat wil zeggen, Obama heeft er constant een voorsprong van meer dan 10% in de polls. In feite heeft McCain er héél even heel licht voorgelegen (begin april…) en een maand geleden was het verschil "slechts" 5% voor Obama.
Sommigen nemen dan ook al hun wensen voor werkelijkheid en zien er tekenen van “toenemende wanhoop” bij McCain in. Maar waar je nooit berenvellen moet verkopen die je nog te pakken moet zien te krijgen zal de grootste McCain aanhanger erkennen dat het beter had gekund wanneer je McCain ziet campagne voeren in staten als Missouri (waar Bush met 7% voorsprong won) terwijl Obama juist Florida aanvalt.
En er is nog meer "handwriting on the wall", zoals je ziet in een post van Brad DeLong (3). Kenneth Adelman, één van de grote steunpilaren van de Irakoorlog, kondigt aan voor Obama te stemmen. Ofwel moeten we aannemen dat Adelman samen met Collin Powell tot het socialisme is bekeerd, of misschien was de kandidaat McCain (over Palin durf ik gewoon al niets meer te zeggen) toch niet zo'n sterke kandidaat.
En de winnaar is… Pennsylvania! Mijn favoriete site voor het onderwerp (2) kleurt sinds vele weken de staat in donkerblauw, dat wil zeggen, Obama heeft er constant een voorsprong van meer dan 10% in de polls. In feite heeft McCain er héél even heel licht voorgelegen (begin april…) en een maand geleden was het verschil "slechts" 5% voor Obama.
Sommigen nemen dan ook al hun wensen voor werkelijkheid en zien er tekenen van “toenemende wanhoop” bij McCain in. Maar waar je nooit berenvellen moet verkopen die je nog te pakken moet zien te krijgen zal de grootste McCain aanhanger erkennen dat het beter had gekund wanneer je McCain ziet campagne voeren in staten als Missouri (waar Bush met 7% voorsprong won) terwijl Obama juist Florida aanvalt.
En er is nog meer "handwriting on the wall", zoals je ziet in een post van Brad DeLong (3). Kenneth Adelman, één van de grote steunpilaren van de Irakoorlog, kondigt aan voor Obama te stemmen. Ofwel moeten we aannemen dat Adelman samen met Collin Powell tot het socialisme is bekeerd, of misschien was de kandidaat McCain (over Palin durf ik gewoon al niets meer te zeggen) toch niet zo'n sterke kandidaat.
Nu moeten we erkennen dat Adelman zich al eerder presenteerde als een man die tenminste in staat was het in te zien wanneer hij het mis had. "Al" tegen einde 2,006 (Brad DeLong zou nog altijd zeggen "three years late and a billion dollars short") zag hij in dat er met het Republiekeins beleid één en ander mis was (4):
"The whole philosophy of using American strength for good in the world, for a foreign policy that is really value-based instead of balanced-power-based, I don't think is disproven by Iraq. But it's certainly discredited."
Dat is interessant omdat het een thema raakt dat we eerder bij Friedrich Hayek hebben gezien (5). In zijn Why I am not a conservative schreef die over "het gevaarlijke" wanneer de liberaal zich verenigt met de conservatief, terwijl die laatste helemaal niet zo bekommerd is om de vrijheid, als wel om het in stand houden van het gezag. Daar zagen we de waarschuwing tegen de bemoeizucht van die conservatieve overheid, die zomaar als het past alle principes die de liberaal nauw aan het hart liggen overboord zet. Ik citeer opnieuw:
"(...) the more a person dislikes the strange and thinks his own ways superior, the more he tends to regard it as his mission to "civilize" others - not by the voluntary and unhampered intercourse with the liberal favors, but by bringing them the blessings of efficient government. It is significant that here again we frequently find the conservatives joining hand in hand with the socialists against the liberals."
En dus moeten we niet verbaasd zijn wanneer we Adelman zien ontdekken dat die overheidsinterventie om de anderen de eigen "beschaving te brengen" in het honderd loopt, en de feiten dat "idealisme" discrediteren. En twee jaar later slaagt hij er zowaar in de politieke conclusie te trekken.
Dat is meer dan waar veel andere mensen, zelfs nu er nog eens twee jaar zijn overgegaan, toe in staat bleken. Laten we hopen dat de meerderheid er inderdaad in slaagt de "gediscrediteerde ideologie" af te schrijven.
-----------------------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/10/amerikaanse-verkiezingen-laatste-rechte.html
(2) http://www.electoral-vote.com/
(3) http://delong.typepad.com/sdj/2008/10/falling-dominoe.html
(4) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2006/11/voetje-voor-voetje.html
(5) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/01/friedrich-hayek-zooo-actueel.html
donderdag 16 oktober 2008
Amerikaanse verkiezingen: laatste rechte lijn
Deze morgen hoorde ik op de "hoofdpunten" van het nieuws dat McCain tijdens het laatste debat een goede beurt had gemaakt. Ik zet een zuur gezicht. Als een kandidaat een oorlog tegen een land dat niemand had aangevallen en niemand had bedreigd een goed idee vindt, dan moet de andere kandidaat al ongeveer kinderslavernij bepleiten voor ik opnieuw begin te twijfelen. Om van een kandidaat vice-president die gelooft dat de Aarde 6,000 jaar geleden is geschapen en dat mensen en dinosaurussen hier samen hebben rondgelopen maar te zwijgen.
Wachtend op het echte nieuws hoor ik een analyse over hoe Obama in het defensief raakte over Ayers en over abortus, en dat echte nieuws heeft het opnieuw over het succes van McCain. Daarna bevestigen twee studiogasten nog eens opnieuw het verhaal, en helemaal op het einde verneem ik dat de polls na de debatten... Obama tot de winnaar hadden uitgeroepen!
Dat had eens omgekeerd moeten gebeurd zijn, ik denk dat het zonnestelsel te klein was om de beschuldigingen tegen de linkse VRT te absorberen.
Intussen zitten we toch maar in laatste rechte lijn naar de verkiezingen. Wat is 12 januari 2,007 - de dag van mijn eerste post over het onderwerp - alweer lang geleden! Toen schreef ik dat de verkiezing eigenlijk neerkwam op de voorverkiezing bij de Democraten: de Republiekeinen waren immers zo'n puinhoop dat ze zelf in de verleiding moesten zijn om op de Democraat te stemmen.
Als we nu naar de site kijken waarop ik me voornamelijk baseer (2), dan lijkt dat nog uit te komen ook. Misschien is het moment aangebroken om dat eens van wat dichterbij te bekijken dan alleen maar in termen van "rood" en "blauw".
De Amerikanen stemmen niet rechtstreeks voor de kandidaat, maar wel over welke kandidaat hun staat zal steunen. Dus als Obama in Californië de meerderheid haalt, dan stemt Californië voor Obama, en als Texas naar McCain gaat, dan stemt Texas voor McCain. Het doet er daarbij helemaal niet toe of ze grote of kleine meerderheden halen: zie "Florida 2,000".
Dus valt de beslissing in dat "electoral college" waar de staten voor de aangeduide kandidaat stemmen. Op dat punt moet je weten dat niet alle staten even zwaar wegen. Je ziet op de site in voetnoot (2) een cijfer staan in elke staat, waarmee die staat in het college gewogen wordt. De zwaarste staat is Californië met 55 stemmen. Dan komen Texas en New York met in de 30. Enkele staten zitten boven de 20 (Ohio, Pennsylvania en Florida) en dan heb je een reeks boven de 10. Staten met minder dan 10 stemmen horen stilaan bij het klein grut. Als je naar de kaart kijkt zie je ongeveer even veel rood (van de Republiekeinen) als (Democratisch) blauw. Alleen zijn de meeste van die rode staten "klein grut" staten. Terwijl de blauwkleurende staten in het noorden veel zwaarder wegen - en dus staat Obama een lengte of twee voor.
Werp dan nu een blik op de eindkaart van 2,004 (3). Alleen enkele randen van de kaart zijn blauw, en toch is het maar een nipte overwinning voor Bush: wéér die zwaarwegende staten in het noorden die (zeer nipt overigens) naar Kerry gingen. Je ziet in één oogopslag het dubbele probleem van McCain. De blauwe staten van nu zien er veel en veel blauwer uit dan toen: er valt weinig extra's te rapen. Maar een hoop rode staten van nu zijn maar heel nipt rood, of ze zien er zelfs blauw uit. Als je weet dat dat zo is voor de zwaargewichten Florida en Ohio, dan weet je dat de verkiezing er om gaat of McCain voldoende van de Bushstaten zal weten te behouden. En dat wordt moeilijk: er zijn er gewoon zo veel waar hij in het defensief is, zonder veel kans op een tegenoffensief, dat er stilaan een aardverschuiving nodig is om Obama nog te doen verliezen.
Maar het kan, natuurlijk. Je mag er donder op zeggen dat Bin Laden heel graag zou zien dat de VS zichzelf nog ettelijke jaren verder laten leegbloeden in Irak, om de kans op nog een paar andere van dat soort briljante ideeën maar haastig weg te moffelen. Die kan dus net voor de verkiezing weer (zoals vier jaar geleden) voor een gesmaakt optreden zorgen, dat maakt dat al die brave Amerikanen toch maar voor de "veilige" stem kiezen. Zo ging vier jaar geleden de opmars van Kerry tijdens de laatste weken helemaal verloren aan de stunt van Bin Laden. Maximale return over kost ratio die den Bin Laden ooit gezien heeft, maar zo gaat dat. Ik denk niet dat hij het al vergeten is, dus wie weet waar die nog mee aankomt?
In afwachting daarvan zitten we op de rand van de "landslide voor Obama" waar ik zo vaak om geroepen heb. Ik heb de term voor het eerst gebruikt in april (4), met eigenlijk de correcte redenering erbij: acht jaar Bush, vijf jaar Irak, wanneer gààn ze het anders doorhebben? (Maar vanzelfsprekend geef ik toe dat ik dat niet durfde blijven beweren toen de polls om allerlei redenen begonnen te schommelen. Als iemand van bij het begin voorspelde dat Obama zou winnen met grote voorsprong, dat door dik en dun durfde volhouden en binnen enkele weken gelijk krijgt, dan zou ik dàt een hele prestatie vinden.)
Je begint stilaan te zien waarom ik die kaart van voetnoot (2) al van bij de post van voetnoot (1) begon aan te raden. Je ziet in één oogopslag hoe de kaarten verdeeld liggen over de verschillende staten met hun gewicht erbij, en je ziet hoe doorheen de tijd de kaart verkleurt van blauw naar rood (5) en omgekeerd (6). En je kan er gemakkelijk voor amateur strateeg gaan spelen en de redeneringen opmaken waar de echte strategen nachten over liggen te piekeren. Iets als: "Kerry, 251 stemmen. Nodig om te winnen: 270 stemmen. Tekort: 19. Aantal dat zal verloren gaan: blijkbaar nul. Aantal dat er kan bijkomen: New Mexico, donkerblauw, 5. Iowa, donkerblauw, 7. Nog zeven te kort".
Dat wil zeggen dat van de volgende "battleground states" McCain er niet één mag verliezen:
Florida
Ohio
North Carolina
Virginia
Indiana
Missouri
Colorado
Het volstaat dat Obama de staten waar hij momenteel ruim op kop ligt ook wint, en één enkele van de bovenstaande binnenhaalt, en het is "president Obama". Elke extra staat uit die reeks is een extra stap naar de "landslide victory". En dan zijn er nog een paar kleine strijdstaten als North Dakota en West Virginia die nog extra slagroom kunnen meebrengen, terwijl ik me laat vertellen dat Obama in een zuidelijke zwaargewicht als Georgia ook nog niet is uitgepraat.
En ik denk werkelijk dat wij, kritisch-rationalistische kosmopolieten ons mogen aansluiten bij de Amerikaanse kosmopolieten uit de staten aan de oceanen die vier jaar geleden al voor Kerry stemden, in hun hoop dat deze keer de fundamentalisten uit de binnenlanden niet opnieuw met de overwinning gaan lopen.
----------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2007/01/amerikaanse-presidentsverkiezingen-2008.html
(2) http://www.electoral-vote.com/
(3) http://electoral-vote.com/evp2004/dec/dec31.html
(4) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/04/het-slechtst-mogelijk-resultaat.html
(5) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/09/john-mccain-neemt-de-leiding.html
(6) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/09/die-mccain-toch.html
Wachtend op het echte nieuws hoor ik een analyse over hoe Obama in het defensief raakte over Ayers en over abortus, en dat echte nieuws heeft het opnieuw over het succes van McCain. Daarna bevestigen twee studiogasten nog eens opnieuw het verhaal, en helemaal op het einde verneem ik dat de polls na de debatten... Obama tot de winnaar hadden uitgeroepen!
Dat had eens omgekeerd moeten gebeurd zijn, ik denk dat het zonnestelsel te klein was om de beschuldigingen tegen de linkse VRT te absorberen.
Intussen zitten we toch maar in laatste rechte lijn naar de verkiezingen. Wat is 12 januari 2,007 - de dag van mijn eerste post over het onderwerp - alweer lang geleden! Toen schreef ik dat de verkiezing eigenlijk neerkwam op de voorverkiezing bij de Democraten: de Republiekeinen waren immers zo'n puinhoop dat ze zelf in de verleiding moesten zijn om op de Democraat te stemmen.
Als we nu naar de site kijken waarop ik me voornamelijk baseer (2), dan lijkt dat nog uit te komen ook. Misschien is het moment aangebroken om dat eens van wat dichterbij te bekijken dan alleen maar in termen van "rood" en "blauw".
De Amerikanen stemmen niet rechtstreeks voor de kandidaat, maar wel over welke kandidaat hun staat zal steunen. Dus als Obama in Californië de meerderheid haalt, dan stemt Californië voor Obama, en als Texas naar McCain gaat, dan stemt Texas voor McCain. Het doet er daarbij helemaal niet toe of ze grote of kleine meerderheden halen: zie "Florida 2,000".
Dus valt de beslissing in dat "electoral college" waar de staten voor de aangeduide kandidaat stemmen. Op dat punt moet je weten dat niet alle staten even zwaar wegen. Je ziet op de site in voetnoot (2) een cijfer staan in elke staat, waarmee die staat in het college gewogen wordt. De zwaarste staat is Californië met 55 stemmen. Dan komen Texas en New York met in de 30. Enkele staten zitten boven de 20 (Ohio, Pennsylvania en Florida) en dan heb je een reeks boven de 10. Staten met minder dan 10 stemmen horen stilaan bij het klein grut. Als je naar de kaart kijkt zie je ongeveer even veel rood (van de Republiekeinen) als (Democratisch) blauw. Alleen zijn de meeste van die rode staten "klein grut" staten. Terwijl de blauwkleurende staten in het noorden veel zwaarder wegen - en dus staat Obama een lengte of twee voor.
Werp dan nu een blik op de eindkaart van 2,004 (3). Alleen enkele randen van de kaart zijn blauw, en toch is het maar een nipte overwinning voor Bush: wéér die zwaarwegende staten in het noorden die (zeer nipt overigens) naar Kerry gingen. Je ziet in één oogopslag het dubbele probleem van McCain. De blauwe staten van nu zien er veel en veel blauwer uit dan toen: er valt weinig extra's te rapen. Maar een hoop rode staten van nu zijn maar heel nipt rood, of ze zien er zelfs blauw uit. Als je weet dat dat zo is voor de zwaargewichten Florida en Ohio, dan weet je dat de verkiezing er om gaat of McCain voldoende van de Bushstaten zal weten te behouden. En dat wordt moeilijk: er zijn er gewoon zo veel waar hij in het defensief is, zonder veel kans op een tegenoffensief, dat er stilaan een aardverschuiving nodig is om Obama nog te doen verliezen.
Maar het kan, natuurlijk. Je mag er donder op zeggen dat Bin Laden heel graag zou zien dat de VS zichzelf nog ettelijke jaren verder laten leegbloeden in Irak, om de kans op nog een paar andere van dat soort briljante ideeën maar haastig weg te moffelen. Die kan dus net voor de verkiezing weer (zoals vier jaar geleden) voor een gesmaakt optreden zorgen, dat maakt dat al die brave Amerikanen toch maar voor de "veilige" stem kiezen. Zo ging vier jaar geleden de opmars van Kerry tijdens de laatste weken helemaal verloren aan de stunt van Bin Laden. Maximale return over kost ratio die den Bin Laden ooit gezien heeft, maar zo gaat dat. Ik denk niet dat hij het al vergeten is, dus wie weet waar die nog mee aankomt?
In afwachting daarvan zitten we op de rand van de "landslide voor Obama" waar ik zo vaak om geroepen heb. Ik heb de term voor het eerst gebruikt in april (4), met eigenlijk de correcte redenering erbij: acht jaar Bush, vijf jaar Irak, wanneer gààn ze het anders doorhebben? (Maar vanzelfsprekend geef ik toe dat ik dat niet durfde blijven beweren toen de polls om allerlei redenen begonnen te schommelen. Als iemand van bij het begin voorspelde dat Obama zou winnen met grote voorsprong, dat door dik en dun durfde volhouden en binnen enkele weken gelijk krijgt, dan zou ik dàt een hele prestatie vinden.)
Je begint stilaan te zien waarom ik die kaart van voetnoot (2) al van bij de post van voetnoot (1) begon aan te raden. Je ziet in één oogopslag hoe de kaarten verdeeld liggen over de verschillende staten met hun gewicht erbij, en je ziet hoe doorheen de tijd de kaart verkleurt van blauw naar rood (5) en omgekeerd (6). En je kan er gemakkelijk voor amateur strateeg gaan spelen en de redeneringen opmaken waar de echte strategen nachten over liggen te piekeren. Iets als: "Kerry, 251 stemmen. Nodig om te winnen: 270 stemmen. Tekort: 19. Aantal dat zal verloren gaan: blijkbaar nul. Aantal dat er kan bijkomen: New Mexico, donkerblauw, 5. Iowa, donkerblauw, 7. Nog zeven te kort".
Dat wil zeggen dat van de volgende "battleground states" McCain er niet één mag verliezen:
Florida
Ohio
North Carolina
Virginia
Indiana
Missouri
Colorado
Het volstaat dat Obama de staten waar hij momenteel ruim op kop ligt ook wint, en één enkele van de bovenstaande binnenhaalt, en het is "president Obama". Elke extra staat uit die reeks is een extra stap naar de "landslide victory". En dan zijn er nog een paar kleine strijdstaten als North Dakota en West Virginia die nog extra slagroom kunnen meebrengen, terwijl ik me laat vertellen dat Obama in een zuidelijke zwaargewicht als Georgia ook nog niet is uitgepraat.
En ik denk werkelijk dat wij, kritisch-rationalistische kosmopolieten ons mogen aansluiten bij de Amerikaanse kosmopolieten uit de staten aan de oceanen die vier jaar geleden al voor Kerry stemden, in hun hoop dat deze keer de fundamentalisten uit de binnenlanden niet opnieuw met de overwinning gaan lopen.
----------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2007/01/amerikaanse-presidentsverkiezingen-2008.html
(2) http://www.electoral-vote.com/
(3) http://electoral-vote.com/evp2004/dec/dec31.html
(4) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/04/het-slechtst-mogelijk-resultaat.html
(5) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/09/john-mccain-neemt-de-leiding.html
(6) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/09/die-mccain-toch.html
dinsdag 7 oktober 2008
Zin en Onzin van de debatten
Vanavond, lokale tijd, volgt er een tweede debat tussen de kandidaten voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen, Obama en McCain. Op een paar kleine nieuwsberichten uit de financiële wereld na staan de kranten en websites er vol mee. En zoals gewoonlijk is de spektakelwaarde zeer groot.
Maar het eigenlijk belang is minimaal. We worden natuurlijk gebombardeerd met berichten over hoe Kennedy won tegen Nixon, gebaseerd op debatten (anders verkoop je veel minder artikels over het onderwerp, of wat dacht je?), maar dat is (a) maar ten dele waar, en (b) iets dat de hedendaagse campagnes ook weten. En dus gaan er gigantische inspanningen naar het vermijden van de soort fouten die er in die dagen nog gebeurden, zodat de debatten practisch even goed niet gehouden konden worden.
Zoals je kan zien aan het feit dat vier jaar geleden Kerry nogal duidelijk de debatten won, maar toch de verkiezing verloor. En als hij had gewonnen had iedereen gezegd dat het door precies deelfde debatten kwam, waarmee hij in werkelijkheid verloor.
Niet teveel van wakker liggen, dus. Laten we nog eens een kijkje nemen op de site waarover ik het eerder had:
http://www.electoral-vote.com/
En in het bijzonder de grafiek:
http://www.electoral-vote.com/evp2008/Pres/ec_graph-2008.html
Gegeven dat gebeurtenissen zich met enkele dagen vertraging in bewegingen vertalen is de consensus dat Obama de wind in de zeilen heeft omdat de economie nu zwaar op het voorplan zit, en dat komt McCain niet ten goede. Ik weet het niet: daarvoor ken ik er lang niet genoeg van; het zal wel, zeker? Interessanter is dat Obama weer zwaar op kop ligt. Wat je volgens mij te zien krijgt is dat de twee partijen kort na hun conventie een "bounce" krijgen, die een paar weken later weer verdwijnt: eigenlijk zoals voorspeld door alle kenners van het onderwerp. Vanaf dan gaat het om de vraag hoe het publiek reageert op de naderende verkiezingen, in combinatie met de concrete gebeurtenissen. Momenteel lijkt het er op dat het publiek daarop reageert door voor Obama te kiezen. En behoudens zéér onverwachte gebeurtenissen zal het niet het strikt georchestreerde gebeuren van deze nacht (onze tijd) zijn dat daar veel verandering in zal brengen.
Maar het eigenlijk belang is minimaal. We worden natuurlijk gebombardeerd met berichten over hoe Kennedy won tegen Nixon, gebaseerd op debatten (anders verkoop je veel minder artikels over het onderwerp, of wat dacht je?), maar dat is (a) maar ten dele waar, en (b) iets dat de hedendaagse campagnes ook weten. En dus gaan er gigantische inspanningen naar het vermijden van de soort fouten die er in die dagen nog gebeurden, zodat de debatten practisch even goed niet gehouden konden worden.
Zoals je kan zien aan het feit dat vier jaar geleden Kerry nogal duidelijk de debatten won, maar toch de verkiezing verloor. En als hij had gewonnen had iedereen gezegd dat het door precies deelfde debatten kwam, waarmee hij in werkelijkheid verloor.
Niet teveel van wakker liggen, dus. Laten we nog eens een kijkje nemen op de site waarover ik het eerder had:
http://www.electoral-vote.com/
En in het bijzonder de grafiek:
http://www.electoral-vote.com/evp2008/Pres/ec_graph-2008.html
Gegeven dat gebeurtenissen zich met enkele dagen vertraging in bewegingen vertalen is de consensus dat Obama de wind in de zeilen heeft omdat de economie nu zwaar op het voorplan zit, en dat komt McCain niet ten goede. Ik weet het niet: daarvoor ken ik er lang niet genoeg van; het zal wel, zeker? Interessanter is dat Obama weer zwaar op kop ligt. Wat je volgens mij te zien krijgt is dat de twee partijen kort na hun conventie een "bounce" krijgen, die een paar weken later weer verdwijnt: eigenlijk zoals voorspeld door alle kenners van het onderwerp. Vanaf dan gaat het om de vraag hoe het publiek reageert op de naderende verkiezingen, in combinatie met de concrete gebeurtenissen. Momenteel lijkt het er op dat het publiek daarop reageert door voor Obama te kiezen. En behoudens zéér onverwachte gebeurtenissen zal het niet het strikt georchestreerde gebeuren van deze nacht (onze tijd) zijn dat daar veel verandering in zal brengen.
donderdag 25 september 2008
Die McCain, toch!
Het lijkt er op dat de vorige post over de Amerikaanse verkiezingen (1) dan toch wat voorbarig was. Maar goed dat ik er weer bijschreef dat ik het nauwelijks kon geloven, toen de polls lieten zien dat Obama achterop raakte. Achteraf bezien lijkt het er op dat we gewoon een standaardverhaal hebben gezien. Na de conventies krijgen de kandidaten een "bounce", en na enkele weken ebt die weer weg.
Praktisch aansluitend daarop sloeg de financiële crisis heel nieuwe dimensies in, en John "the fundamentals of our economy are strong" McCain "schort zijn campagne op" (!) (??) wegens... de economische crisis!
Dat is nog eens een kandidaat president met greep op de werkelijkheid!
Maar ik moet er wel bijzeggen, elke kritiek op een kandidaat omdat die ongeschikt is voor zijn job wordt natuurlijk serieus gerelativeerd, omdat we doodeenvoudig kunnen wijzen op de laatste acht jaar, en de wereld is toch ook niet vergaan, nietwaar?
(Nu, als heel het Midden Oosten eind 2,008 een baken van democratie was geweest en de VS de laatste jaren een inflatieloze economische groei van 4% per jaar bij volledige werkgelegenheid en een Dow Jones op 36,000 hadden laten zien mag je er donder op zeggen dat de vergelijkingen tussen Bush en Winston Churchill van geen kanten meer hadden volstaan. U make deze bedenking tussen haakjes verder zelf af...)
Hoe dan ook, als je nu gewoon kijkt naar de realiteit - probeer het desnoods eens bij wijze van experiment - dan moet je toch zeggen: "Obama by a landslide"?
Maar hoewel Obama's kansen er terug een stuk beter uitzien zal de landslide wel een vrome wens blijven. Laten we nog maar eens naar "de site" voor dit onderwerp kijken:
http://www.electoral-vote.com/
Knalrood, toch, die Bush-staten? Je gelooft het haast niet, maar daar stemmen de mensen dus met verschillen van tussen de tien tot meer dan twintig percent op de Republiekeinen, zelfs na acht jaar Bush! Ik denk dat we misschien allemaal wat vaker op vakantie in Kansas en Utah en Idaho moesten gaan, zodat we toch een béétje aanvoelen wat er allemaal gebeurt. Die verhalen over creationisme, dat zijn dus echt geen grappen, hé, dat is allemaal - ècht!
Het heeft iets geks, de manier waarop die mensen het kosmopolitische, vooruitstrevende, liberale Amerika van de wetenschappelijke vooruitgang, de economische welvaart en de politieke vrijheid gegijzeld konden houden, en dat mogelijk nog zullen kunnen, en dat het niet het contact met de werkelijkheid is dat daar veel aan zal veranderen. Maar goed, als je ze enkele jaren geleden mocht geloven waren die kosmopolitische, vooruitstrevende en liberale Amerikanen zo goed als uitgespeeld. Misschien dat John "de economie is gezond" McCain en George "wanted, dead or alive" Bush toch nog voldoende ogen hebben doen opengaan...
-------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/09/john-mccain-neemt-de-leiding.html
Praktisch aansluitend daarop sloeg de financiële crisis heel nieuwe dimensies in, en John "the fundamentals of our economy are strong" McCain "schort zijn campagne op" (!) (??) wegens... de economische crisis!
Dat is nog eens een kandidaat president met greep op de werkelijkheid!
Maar ik moet er wel bijzeggen, elke kritiek op een kandidaat omdat die ongeschikt is voor zijn job wordt natuurlijk serieus gerelativeerd, omdat we doodeenvoudig kunnen wijzen op de laatste acht jaar, en de wereld is toch ook niet vergaan, nietwaar?
(Nu, als heel het Midden Oosten eind 2,008 een baken van democratie was geweest en de VS de laatste jaren een inflatieloze economische groei van 4% per jaar bij volledige werkgelegenheid en een Dow Jones op 36,000 hadden laten zien mag je er donder op zeggen dat de vergelijkingen tussen Bush en Winston Churchill van geen kanten meer hadden volstaan. U make deze bedenking tussen haakjes verder zelf af...)
Hoe dan ook, als je nu gewoon kijkt naar de realiteit - probeer het desnoods eens bij wijze van experiment - dan moet je toch zeggen: "Obama by a landslide"?
Maar hoewel Obama's kansen er terug een stuk beter uitzien zal de landslide wel een vrome wens blijven. Laten we nog maar eens naar "de site" voor dit onderwerp kijken:
http://www.electoral-vote.com/
Knalrood, toch, die Bush-staten? Je gelooft het haast niet, maar daar stemmen de mensen dus met verschillen van tussen de tien tot meer dan twintig percent op de Republiekeinen, zelfs na acht jaar Bush! Ik denk dat we misschien allemaal wat vaker op vakantie in Kansas en Utah en Idaho moesten gaan, zodat we toch een béétje aanvoelen wat er allemaal gebeurt. Die verhalen over creationisme, dat zijn dus echt geen grappen, hé, dat is allemaal - ècht!
Het heeft iets geks, de manier waarop die mensen het kosmopolitische, vooruitstrevende, liberale Amerika van de wetenschappelijke vooruitgang, de economische welvaart en de politieke vrijheid gegijzeld konden houden, en dat mogelijk nog zullen kunnen, en dat het niet het contact met de werkelijkheid is dat daar veel aan zal veranderen. Maar goed, als je ze enkele jaren geleden mocht geloven waren die kosmopolitische, vooruitstrevende en liberale Amerikanen zo goed als uitgespeeld. Misschien dat John "de economie is gezond" McCain en George "wanted, dead or alive" Bush toch nog voldoende ogen hebben doen opengaan...
-------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/09/john-mccain-neemt-de-leiding.html
vrijdag 12 september 2008
John McCain neemt de leiding!
Spectaculair, toch, de veranderingen die sinds een maand optreden in de polls voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen van november. Zoals altijd kijk ik naar de volgende site:
http://www.electoral-vote.com/
Daar zagen we Obama's voorsprong uit juli een hele tijd afkalven, niet alleen als je naar de grafiek zelf keek, maar ook als je in de gaten houdt hoe rood en blauw de respectievelijke staten er precies uitzagen. Ik denk dat we daarmee al een hele tijd het Amerikaans concept van een "tide" geïllustreerd zien. De donkerblauwe staten werden almaar lichter, en de lichtrode staten werden almaar donkerder, en nu is het dan echt zover. Ik laat nog de url van dezelfde site waar je die grafiek vindt apart zien:
http://www.electoral-vote.com/evp2008/Pres/ec_graph-2008.html
Vandaag lijken de grafieken elkaar te raken, maar als je gewoon naar het cijfer zelf kijkt zie je dat McCain iets hoger staat. Misschien wel een historische dag!
Er zijn nog een kleine twee maanden te gaan, dus de waarde van de polls lijkt me stilaan vrij groot te worden. Natuurlijk blijft het zo dat ze onmogelijk kunnen "voorspellen" wat er gaat gebeuren - denk aan de nek aan nek race van 2,004 toen een licht achteroplopende Kerry tijdens de laatste weken de "tide" in de goede richting zag gaan, tot Bin Laden op de valreep een boodschap afleverde en het tij letterlijk keerde. We moeten wel bedenken dat het destijds om zeer kleine verschilletjes ging, dus misschien was het alleen maar ruis - maar ik wil alleen illustreren: het effect van dingen die tussen nu en november zullen gebeuren is nu eenmaal niet mee te nemen.
Intussen maakt McCain sinds een tweetal maanden een enorme "surge" door. En ik vind dat tegelijk jammer, en moeilijk te geloven. Ik kon wel begrijpen (achteraf), destijds in 2,004 dat Bush won door de algemene mobilisatie van de religieuze fundamentalisten uit het Westen. Maar ik kan me moeilijk voorstellen dat die alsnog enthousiast gaan stemmen op McCain. Maar als dat klopt - wat is dan de betekenis van de polls die we nu zien? Hoewel ik niet geloof in de voorspellende kracht denk ik wel dat het iets zegt over hoe het resultaat zou zijn als de verkiezing vandaag werd gehouden. Dus wat zegt dit over de Amerikanen? Een kandidaat Veep die creationist is en (zogenaamd) "pro-life" is; een kandidaat president die tot vandaag denkt dat de oorlog in Irak een goed idee was - is dat het leiderschap dat de Amerikanen - en bij uitbreiding: het Westen - willen?
Ik weet dat het aan sommige van mijn mede-liberalen moeilijk te verkopen is, maar de simpele feiten liggen voor, voor iedereen die ze wil lezen: Friedrich Hayek keert zich om in zijn graf. Hij was niet zo erg aan collectieve acties, begrotingstekorten om met overheidsoptreden de maakbare samenleving op te leggen, misprijzen voor "the rule of law" of het obscurantisme van de conservatieven.
Maar dan, dit blijft een democratie, natuurlijk. De keuzes liggen heel duidelijk voor, en als de VS stemmen op waar ze nu op lijken te willen stemmen, dan zullen we dat aanvaarden. We zullen ons hart vasthouden, en we zullen vermoedelijk alweer in de (intellectuele) oppositie moeten gaan - laten we elke president evenwel afmeten aan zijn daden, en niet aan zijn verkiezingscampagne - en we zullen misschien alsnog teleurgesteld worden, maar zo gaat dat...
http://www.electoral-vote.com/
Daar zagen we Obama's voorsprong uit juli een hele tijd afkalven, niet alleen als je naar de grafiek zelf keek, maar ook als je in de gaten houdt hoe rood en blauw de respectievelijke staten er precies uitzagen. Ik denk dat we daarmee al een hele tijd het Amerikaans concept van een "tide" geïllustreerd zien. De donkerblauwe staten werden almaar lichter, en de lichtrode staten werden almaar donkerder, en nu is het dan echt zover. Ik laat nog de url van dezelfde site waar je die grafiek vindt apart zien:
http://www.electoral-vote.com/evp2008/Pres/ec_graph-2008.html
Vandaag lijken de grafieken elkaar te raken, maar als je gewoon naar het cijfer zelf kijkt zie je dat McCain iets hoger staat. Misschien wel een historische dag!
Er zijn nog een kleine twee maanden te gaan, dus de waarde van de polls lijkt me stilaan vrij groot te worden. Natuurlijk blijft het zo dat ze onmogelijk kunnen "voorspellen" wat er gaat gebeuren - denk aan de nek aan nek race van 2,004 toen een licht achteroplopende Kerry tijdens de laatste weken de "tide" in de goede richting zag gaan, tot Bin Laden op de valreep een boodschap afleverde en het tij letterlijk keerde. We moeten wel bedenken dat het destijds om zeer kleine verschilletjes ging, dus misschien was het alleen maar ruis - maar ik wil alleen illustreren: het effect van dingen die tussen nu en november zullen gebeuren is nu eenmaal niet mee te nemen.
Intussen maakt McCain sinds een tweetal maanden een enorme "surge" door. En ik vind dat tegelijk jammer, en moeilijk te geloven. Ik kon wel begrijpen (achteraf), destijds in 2,004 dat Bush won door de algemene mobilisatie van de religieuze fundamentalisten uit het Westen. Maar ik kan me moeilijk voorstellen dat die alsnog enthousiast gaan stemmen op McCain. Maar als dat klopt - wat is dan de betekenis van de polls die we nu zien? Hoewel ik niet geloof in de voorspellende kracht denk ik wel dat het iets zegt over hoe het resultaat zou zijn als de verkiezing vandaag werd gehouden. Dus wat zegt dit over de Amerikanen? Een kandidaat Veep die creationist is en (zogenaamd) "pro-life" is; een kandidaat president die tot vandaag denkt dat de oorlog in Irak een goed idee was - is dat het leiderschap dat de Amerikanen - en bij uitbreiding: het Westen - willen?
Ik weet dat het aan sommige van mijn mede-liberalen moeilijk te verkopen is, maar de simpele feiten liggen voor, voor iedereen die ze wil lezen: Friedrich Hayek keert zich om in zijn graf. Hij was niet zo erg aan collectieve acties, begrotingstekorten om met overheidsoptreden de maakbare samenleving op te leggen, misprijzen voor "the rule of law" of het obscurantisme van de conservatieven.
Maar dan, dit blijft een democratie, natuurlijk. De keuzes liggen heel duidelijk voor, en als de VS stemmen op waar ze nu op lijken te willen stemmen, dan zullen we dat aanvaarden. We zullen ons hart vasthouden, en we zullen vermoedelijk alweer in de (intellectuele) oppositie moeten gaan - laten we elke president evenwel afmeten aan zijn daden, en niet aan zijn verkiezingscampagne - en we zullen misschien alsnog teleurgesteld worden, maar zo gaat dat...
donderdag 21 augustus 2008
Obama: het tij keert.
Het begon met vragen, een maand geleden, waarom Obama in een voor de Democraten zeer gunstig klimaat geen grotere voorsprong had. (Nu ja, "begon" - dat was kort nadat het beeld van "een spannende strijd" was afgevoerd (1), maar zoals dat gaat in verkiezingen is dàt kleine puntje ook alweer ancient history. Dus laat het beginnen met die vraag.) Van daar ging het verder naar een voortdurend afkalven van de bescheiden maar toch duidelijke voorsprong die hij had. En momenteel staan de kranten vol over hoe McCain de leiding overneemt in "nationale polls". Merk op dat ook in de polls voor het "Electoral Eollege" - waar tenslotte de verkiezing beslist wordt - Obama's voorsprong volledig verdwenen is:
http://www.electoral-vote.com/
En ik sta er op te kijken, en ik geloof er geen woord van. Nu zal je opmerken: dat is het ongeloof van de man die op ditzelfde blog schreef dat Obama geen schijn van kans had op de nominatie, en die bij de kandidaten voor de Republiekeinen alleen maar de naam McCain liet vallen omdat die nu eenmaal op de lijst stond.
En je zou gelijk hebben! Zoals ik altijd zeg, dit is tenslotte alleen maar een blog dat registreert hoe het er op een bepaald moment uitziet, soms objectief ("de polls zeggen zus en zo"), en soms gewoon in mijn hoofd.
Hier is een eerdere gelegenheid waarbij ik schreef: ik zie dat de polls zeggen dat dat en dat zal gebeuren, en ik kan het gewoon niet geloven:
http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/01/die-clinton-smelt-gewoon.html
Dat was januari 2,008 - en zie nu, in dat geval was het toch juist! De peilingen smeten Clinton er dan en toen al uit, en hoewel ik zoals iedereen de peilingen volgde schreef ik erbij: ik geloof het zelfs niet nu het voor mijn ogen gebeurt.
Natuurlijk zegt het iets over de waarde die ik de facto hecht aan de polls. Als ze beweerden dat het een spannende strijd was zei ik: niks hoor. Toen Obama vervolgens omhoog ging zei ik: zie je wel! En nu hij weer zakt zeg ik: dat kan niet waar zijn. Het punt is: polls kunnen onmogelijk voorspellers zijn van wat er in november zal gebeuren, omdat ze nu eenmaal geen rekening kunnen houden met gebeurtenissen die nog moeten komen.
Dus komen we in de juiste verhouding terecht als we de zaken als volgt onder ogen zien. Ik kan me niet voorstellen dat na acht jaar Bush en vijf jaar Irak oorlog een Republiekein wordt verkozen die niet eens inziet wat een "kolossale blunder" heel die oorlog was. En hier is de opmerking terecht "dat komt van de man die zich ook niet kon voorstellen dat Obama de Democratische kandidaat zou zijn". Maar ik registreer hier alleen maar wat ik me midden augustus 2,008 niet kan voorstellen, en meer niet. En mijn opinie over de polls pas ik aan aan wat ik al geloof: zo simpel is dat!
Nietzsche heeft ergens geschreven dat mensen in politieke analyses vaak oorzaak en symptoom verwisselen. Als een bepaalde partij een bepaalde (foute) beslissing neemt (denken die mensen) riskeert het vanaf dan met die partij achteruit te gaan. Maar in werkelijkheid (vindt Nietzsche) is die partij al aan het achteruitgaan, en is dat soort beslissingen daar alleen maar het symptoom van.
Dat drukt voor een groot deel het probleem uit dat ik altijd (nuance: sinds 2,003) met Bush heb gehad. Gegeven de lange reeks posts die ik hier intussen kan voorleggen, waarin ik er op wees dat ze tot in de Amerikaanse regering inzien wat de eerste de beste antiglobalist ze in 2,003 had kunnen vertellen: is het mogelijk dat de regering Bush zelf, in het algemeen, en hun Irak"idee" in het bijzonder een vroeg symptoom is voor de neergang van het Westen - een beetje zoals de naderende ouderdom zich soms aandient in de vorm van onschuldige vergeetachtigheid? Ik heb het idee altijd een tikje melodramatisch gevonden. Maar als de VS in november McCain verkiest...
Maar in feite geloof ik er nog altijd niet in. Terwijl, terzijde, ik in 2,004 geld heb verdiend aan de herkiezing van Bush.
--------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/07/you-read-it-here-first.html
http://www.electoral-vote.com/
En ik sta er op te kijken, en ik geloof er geen woord van. Nu zal je opmerken: dat is het ongeloof van de man die op ditzelfde blog schreef dat Obama geen schijn van kans had op de nominatie, en die bij de kandidaten voor de Republiekeinen alleen maar de naam McCain liet vallen omdat die nu eenmaal op de lijst stond.
En je zou gelijk hebben! Zoals ik altijd zeg, dit is tenslotte alleen maar een blog dat registreert hoe het er op een bepaald moment uitziet, soms objectief ("de polls zeggen zus en zo"), en soms gewoon in mijn hoofd.
Hier is een eerdere gelegenheid waarbij ik schreef: ik zie dat de polls zeggen dat dat en dat zal gebeuren, en ik kan het gewoon niet geloven:
http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/01/die-clinton-smelt-gewoon.html
Dat was januari 2,008 - en zie nu, in dat geval was het toch juist! De peilingen smeten Clinton er dan en toen al uit, en hoewel ik zoals iedereen de peilingen volgde schreef ik erbij: ik geloof het zelfs niet nu het voor mijn ogen gebeurt.
Natuurlijk zegt het iets over de waarde die ik de facto hecht aan de polls. Als ze beweerden dat het een spannende strijd was zei ik: niks hoor. Toen Obama vervolgens omhoog ging zei ik: zie je wel! En nu hij weer zakt zeg ik: dat kan niet waar zijn. Het punt is: polls kunnen onmogelijk voorspellers zijn van wat er in november zal gebeuren, omdat ze nu eenmaal geen rekening kunnen houden met gebeurtenissen die nog moeten komen.
Dus komen we in de juiste verhouding terecht als we de zaken als volgt onder ogen zien. Ik kan me niet voorstellen dat na acht jaar Bush en vijf jaar Irak oorlog een Republiekein wordt verkozen die niet eens inziet wat een "kolossale blunder" heel die oorlog was. En hier is de opmerking terecht "dat komt van de man die zich ook niet kon voorstellen dat Obama de Democratische kandidaat zou zijn". Maar ik registreer hier alleen maar wat ik me midden augustus 2,008 niet kan voorstellen, en meer niet. En mijn opinie over de polls pas ik aan aan wat ik al geloof: zo simpel is dat!
Nietzsche heeft ergens geschreven dat mensen in politieke analyses vaak oorzaak en symptoom verwisselen. Als een bepaalde partij een bepaalde (foute) beslissing neemt (denken die mensen) riskeert het vanaf dan met die partij achteruit te gaan. Maar in werkelijkheid (vindt Nietzsche) is die partij al aan het achteruitgaan, en is dat soort beslissingen daar alleen maar het symptoom van.
Dat drukt voor een groot deel het probleem uit dat ik altijd (nuance: sinds 2,003) met Bush heb gehad. Gegeven de lange reeks posts die ik hier intussen kan voorleggen, waarin ik er op wees dat ze tot in de Amerikaanse regering inzien wat de eerste de beste antiglobalist ze in 2,003 had kunnen vertellen: is het mogelijk dat de regering Bush zelf, in het algemeen, en hun Irak"idee" in het bijzonder een vroeg symptoom is voor de neergang van het Westen - een beetje zoals de naderende ouderdom zich soms aandient in de vorm van onschuldige vergeetachtigheid? Ik heb het idee altijd een tikje melodramatisch gevonden. Maar als de VS in november McCain verkiest...
Maar in feite geloof ik er nog altijd niet in. Terwijl, terzijde, ik in 2,004 geld heb verdiend aan de herkiezing van Bush.
--------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/07/you-read-it-here-first.html
zaterdag 16 augustus 2008
Eén van die verkiezingsadvertenties...
http://www.youtube.com/watch?v=gBfngOsvmA0
Lijkt me een hele mooie. De beste propaganda is tenslotte de propaganda die ook nog waar is. Maar zoals Ivan (1) nog maar pas nog eens opmerkt; zoals het er vandaag uitziet blijft het een mysterie hoe Obama dan zo flauw blijft presteren in de polls.
---------------------------
(1) http://www.ivanjanssens.be/dutch/nartikel.asp?link=271
---------------------------
TOEVOEGING
Hier komt een stukje van Francis Fukuyama, één van de Grote Geesten van de Irakoorlog, in The Wall Street Journal: http://online.wsj.com/article/SB121876047023242841.html
"The Bush administration this week rebuked Russia for its disproportionate military intervention in Georgia; many rightly suspect Moscow's real goal is regime change of the pro-Western, democratic government in Tbilisi. But who set the most recent precedent for a big power intervening to change a regime it didn't like, without the sanction of the U.N. Security Council or any other legitimating international body?"
Nu zou ik gezworen hebben iets dergelijks al eens ergens eerder te hebben gezien; veel eerder zelfs. Laat me eens een tekstje van 15 augustus 2,005 opsnorren, haast dag op dag drie jaar voor Fukuyama het ook door heeft:
"En heel concreet denk ik dat we binnen, bijvoorbeeld, 50 jaar (of honderd jaar; ik richt me hier uitdrukkelijk op onsterfelijke roem voor een "voorspelling" die pas lang na mijn dood zal uitkomen) met vragen zullen geconfronteerd worden als "who lost Taiwan?", namelijk nadat de Chinezen dat zullen ingepakt hebben.
En het antwoord, dat afhankelijk van de machthebbers van dat moment, wel of niet zal mogen opgegeven worden, zal zijn: George Bush the second lost Taiwan, en wel in maart 2003, toen hij ook een land binnenviel dat niemand had aangevallen en niemand had bedreigd, omdat hij er ook in geslaagd was voldoende mensen voor dat idee warm te maken, zodat ze ook de gekste "rechtvaardigingen" bleven goedpraten, totdat ze uiteindelijk ook slikten dat het gerechtvaardigd was omdat Bush het zegt.
Want zoals je op je vingers kan natellen zullen de Chinezen ook beweren dat ze door Taiwan waren uitgedaagd, en ze zullen ook beweren dat Taiwan maar geen "stommiteiten" had moeten uithalen, en als het een beetje meezit zullen ze zich ook verschuilen achter een zware aanslag op hun grondgebied waar Taiwan niet - maar wel, zeg: Tibetaanse vrijheidsstrij- oeps, ik bedoel naturlijk: terroristen - eens iets mee te maken had.
En al die stoere rechtse knapen van vandaag zullen er geen vinger kunnen om uitsteken, want niet alleen zullen ze militair niet in staat zijn om in de achtertuin van de Chinezen tussen te komen, maar ze zullen hun "moral high ground" hebben weggegeven toen ze eendrachtig stonden te juichen toen Bush precies hetzelfde deed."
De url van dit stukje is http://lvb.net/item/1527#12873 En zeg nu zelf, als je de "Chinezen" uit dit stukje vervangt door "Russen", en "Taiwan" door "Georgië", dan ziet de "voorspelling" er ineens redelijk acuraat uit, nietwaar? Op het feit na, dan, dat het geen vijftig, maar slechts drie jaar geduurd heeft.
Maar laten we ons verheugen om kleine meevallers. Fukyama heeft het intussen toch ook maar door. En laten we terugdenken aan het eigenlijke punt. McCain, daarentegen, heeft het nog altijd niet door, wel integendeel, en als we de polls vandaag mogen geloven heeft een groot deel van de Amerikanen het ook nog altijd niet door.
Lijkt me een hele mooie. De beste propaganda is tenslotte de propaganda die ook nog waar is. Maar zoals Ivan (1) nog maar pas nog eens opmerkt; zoals het er vandaag uitziet blijft het een mysterie hoe Obama dan zo flauw blijft presteren in de polls.
---------------------------
(1) http://www.ivanjanssens.be/dutch/nartikel.asp?link=271
---------------------------
TOEVOEGING
Hier komt een stukje van Francis Fukuyama, één van de Grote Geesten van de Irakoorlog, in The Wall Street Journal: http://online.wsj.com/article/SB121876047023242841.html
"The Bush administration this week rebuked Russia for its disproportionate military intervention in Georgia; many rightly suspect Moscow's real goal is regime change of the pro-Western, democratic government in Tbilisi. But who set the most recent precedent for a big power intervening to change a regime it didn't like, without the sanction of the U.N. Security Council or any other legitimating international body?"
Nu zou ik gezworen hebben iets dergelijks al eens ergens eerder te hebben gezien; veel eerder zelfs. Laat me eens een tekstje van 15 augustus 2,005 opsnorren, haast dag op dag drie jaar voor Fukuyama het ook door heeft:
"En heel concreet denk ik dat we binnen, bijvoorbeeld, 50 jaar (of honderd jaar; ik richt me hier uitdrukkelijk op onsterfelijke roem voor een "voorspelling" die pas lang na mijn dood zal uitkomen) met vragen zullen geconfronteerd worden als "who lost Taiwan?", namelijk nadat de Chinezen dat zullen ingepakt hebben.
En het antwoord, dat afhankelijk van de machthebbers van dat moment, wel of niet zal mogen opgegeven worden, zal zijn: George Bush the second lost Taiwan, en wel in maart 2003, toen hij ook een land binnenviel dat niemand had aangevallen en niemand had bedreigd, omdat hij er ook in geslaagd was voldoende mensen voor dat idee warm te maken, zodat ze ook de gekste "rechtvaardigingen" bleven goedpraten, totdat ze uiteindelijk ook slikten dat het gerechtvaardigd was omdat Bush het zegt.
Want zoals je op je vingers kan natellen zullen de Chinezen ook beweren dat ze door Taiwan waren uitgedaagd, en ze zullen ook beweren dat Taiwan maar geen "stommiteiten" had moeten uithalen, en als het een beetje meezit zullen ze zich ook verschuilen achter een zware aanslag op hun grondgebied waar Taiwan niet - maar wel, zeg: Tibetaanse vrijheidsstrij- oeps, ik bedoel naturlijk: terroristen - eens iets mee te maken had.
En al die stoere rechtse knapen van vandaag zullen er geen vinger kunnen om uitsteken, want niet alleen zullen ze militair niet in staat zijn om in de achtertuin van de Chinezen tussen te komen, maar ze zullen hun "moral high ground" hebben weggegeven toen ze eendrachtig stonden te juichen toen Bush precies hetzelfde deed."
De url van dit stukje is http://lvb.net/item/1527#12873 En zeg nu zelf, als je de "Chinezen" uit dit stukje vervangt door "Russen", en "Taiwan" door "Georgië", dan ziet de "voorspelling" er ineens redelijk acuraat uit, nietwaar? Op het feit na, dan, dat het geen vijftig, maar slechts drie jaar geduurd heeft.
Maar laten we ons verheugen om kleine meevallers. Fukyama heeft het intussen toch ook maar door. En laten we terugdenken aan het eigenlijke punt. McCain, daarentegen, heeft het nog altijd niet door, wel integendeel, en als we de polls vandaag mogen geloven heeft een groot deel van de Amerikanen het ook nog altijd niet door.
dinsdag 5 augustus 2008
De golf kabbelt terug
Ivan Janssens postte laatst een artikel dat nogal tegen mijn eigen berichten inging:
http://www.ivanjanssens.be/dutch/nartikel.asp?link=269
Maar de simpele realiteit is: zoals de trends van de laatste dagen er uitzien is Ivans artikel accuraat. Als je op de site waarop ik me baseer naar de evolutie van de grafiek doorheen de tijd kijkt, dan krijg je dit:
http://www.electoral-vote.com/evp2008/Pres/ec_graph-2008.html
Ik veronderstel dat je kan ontkennen dat McCain serieus aan het stijgen is, maar dan alleen als de planeet waarop je woont driehoekig is.
Toch even niet vergeten (wat ik in mijn commentaar bij Ivans artikel ook al deed) dat waar ik het zelf recent over had ging over iets dat je op een heel andere plaats in de grafiek ziet. Toen ik het over een "landslide voor Obama" had was het eind april en eind mei. Zoals je ziet op de grafiek waarnaar ik net verwees zag het er toen uit alsof er "een spannende strijd" aan de gang was. Mijn punt was dat een nog niet eens bekende Democratische kandidaat die gelijk opging met McCain die al twee maand bekend was, waarschijnlijk een hoop voorsprong ging vertonen als hij eenmaal wel bekend was. En dat is ook precies wat je te zien krijgt.
Maar het punt dat we allemaal goed in de gaten moeten houden is dat die polls alleen maar beschrijven hoe de toestand er op dat moment uitziet. Nog maar pas las ik één van die sites waar ze beweerden dat ze proberen de uitslag van november te voorspellen, maar dat is (zoals vanzelf zou moeten spreken) onzin. De opinies van de kiezers zijn nog niet beïnvloed door de debatten, of de wederzijdse aanvallen, of door de politieke gebeurtenissen die nog moeten komen, en dus is het gewoon onmogelijk dat de polls van mei, of van juli, de verkiezing van november kunnen voorspellen. Zoals je dan ook kan zien aan de enorme verschillen er zijn tussen al die polls die nochtans allemaal pretenderen de verkiezing van november te voorspellen...
Eenmaal we weten waar we naar kijken - we kijken naar iets dat probeert te benaderen hoe het resultaat er zou uitzien als de verkiezing vandaag plaatsvond - trekt al die mist heel mooi op. Ik denk dat ik in april en mei iets gezegd heb (zelf al het gevolg van een veranderde opinie) dat destijds juist was: Obama stond er beter voor dan de polls van april en mei toonden. En dat is dan ook wat de polls van juni en juli bevestigden. Terwijl Ivan begin augustus kon opmerken dat er intussen andere effecten aan het optreden waren, en dat is iets dat je inderdaad ziet in de polls van begin augustus.
Een totaal ander onderwerp dan hoe de polls er vandaag uitzien is wat we zelf denken of hopen dat er in november zal gebeuren. Ikzelf, bijvoorbeeld, kan me niet voorstellen dat de Amerikanen in november, na acht jaar Bush en vijf jaar Irak, zullen stemmen op iemand die nog altijd denkt dat de Irakoorlog een goed idee was. En ik "hoopte" dat we dat al in de zomer aan de polls konden zien. Maar dat bleven natuurlijk de ideeën van iemand die een jaar geleden schreef "kan je je voorstellen dat al die poeha rond Obama er binnen een jaar nog zal zijn?"!
En dus wéét ik niet of Obama in november met een "landslide" zal winnen. Dat is gewoon een opinie, die niets met de polls te maken heeft, tussen een hoop andere opinies waarvan sommige achteraf blijken te kloppen ("Giuliani? Die maakt immers geen schijn van kans?") en andere niet ("Clinton? Die kan immers niet verliezen?"). Ik "wist" wel dat de polls van de vroege zomer er goed gingen uitzien voor Obama, en ik "weet" nu dat de golf alweer de andere richting uitgaat. Eerlijk is eerlijk: dat laatste "weet" ik omdat Ivan me dat als eerste heeft verteld.
----------------------------
PS Ik herinner me van vier jaar geleden dat ik geregeld naar dit soort grafieken voor verkiezingen uit het verleden zat te kijken. Het was wel eens interessant te zien wanneer de winnaar de hele tijd op kop lag, of juist voortdurend aan het wisselen was met de tegenkandidaat. Helaas weet ik geen enkele url meer waar ik dat soort dingen vind. Als iemand ideeën heeft...?
http://www.ivanjanssens.be/dutch/nartikel.asp?link=269
Maar de simpele realiteit is: zoals de trends van de laatste dagen er uitzien is Ivans artikel accuraat. Als je op de site waarop ik me baseer naar de evolutie van de grafiek doorheen de tijd kijkt, dan krijg je dit:
http://www.electoral-vote.com/evp2008/Pres/ec_graph-2008.html
Ik veronderstel dat je kan ontkennen dat McCain serieus aan het stijgen is, maar dan alleen als de planeet waarop je woont driehoekig is.
Toch even niet vergeten (wat ik in mijn commentaar bij Ivans artikel ook al deed) dat waar ik het zelf recent over had ging over iets dat je op een heel andere plaats in de grafiek ziet. Toen ik het over een "landslide voor Obama" had was het eind april en eind mei. Zoals je ziet op de grafiek waarnaar ik net verwees zag het er toen uit alsof er "een spannende strijd" aan de gang was. Mijn punt was dat een nog niet eens bekende Democratische kandidaat die gelijk opging met McCain die al twee maand bekend was, waarschijnlijk een hoop voorsprong ging vertonen als hij eenmaal wel bekend was. En dat is ook precies wat je te zien krijgt.
Maar het punt dat we allemaal goed in de gaten moeten houden is dat die polls alleen maar beschrijven hoe de toestand er op dat moment uitziet. Nog maar pas las ik één van die sites waar ze beweerden dat ze proberen de uitslag van november te voorspellen, maar dat is (zoals vanzelf zou moeten spreken) onzin. De opinies van de kiezers zijn nog niet beïnvloed door de debatten, of de wederzijdse aanvallen, of door de politieke gebeurtenissen die nog moeten komen, en dus is het gewoon onmogelijk dat de polls van mei, of van juli, de verkiezing van november kunnen voorspellen. Zoals je dan ook kan zien aan de enorme verschillen er zijn tussen al die polls die nochtans allemaal pretenderen de verkiezing van november te voorspellen...
Eenmaal we weten waar we naar kijken - we kijken naar iets dat probeert te benaderen hoe het resultaat er zou uitzien als de verkiezing vandaag plaatsvond - trekt al die mist heel mooi op. Ik denk dat ik in april en mei iets gezegd heb (zelf al het gevolg van een veranderde opinie) dat destijds juist was: Obama stond er beter voor dan de polls van april en mei toonden. En dat is dan ook wat de polls van juni en juli bevestigden. Terwijl Ivan begin augustus kon opmerken dat er intussen andere effecten aan het optreden waren, en dat is iets dat je inderdaad ziet in de polls van begin augustus.
Een totaal ander onderwerp dan hoe de polls er vandaag uitzien is wat we zelf denken of hopen dat er in november zal gebeuren. Ikzelf, bijvoorbeeld, kan me niet voorstellen dat de Amerikanen in november, na acht jaar Bush en vijf jaar Irak, zullen stemmen op iemand die nog altijd denkt dat de Irakoorlog een goed idee was. En ik "hoopte" dat we dat al in de zomer aan de polls konden zien. Maar dat bleven natuurlijk de ideeën van iemand die een jaar geleden schreef "kan je je voorstellen dat al die poeha rond Obama er binnen een jaar nog zal zijn?"!
En dus wéét ik niet of Obama in november met een "landslide" zal winnen. Dat is gewoon een opinie, die niets met de polls te maken heeft, tussen een hoop andere opinies waarvan sommige achteraf blijken te kloppen ("Giuliani? Die maakt immers geen schijn van kans?") en andere niet ("Clinton? Die kan immers niet verliezen?"). Ik "wist" wel dat de polls van de vroege zomer er goed gingen uitzien voor Obama, en ik "weet" nu dat de golf alweer de andere richting uitgaat. Eerlijk is eerlijk: dat laatste "weet" ik omdat Ivan me dat als eerste heeft verteld.
----------------------------
PS Ik herinner me van vier jaar geleden dat ik geregeld naar dit soort grafieken voor verkiezingen uit het verleden zat te kijken. Het was wel eens interessant te zien wanneer de winnaar de hele tijd op kop lag, of juist voortdurend aan het wisselen was met de tegenkandidaat. Helaas weet ik geen enkele url meer waar ik dat soort dingen vind. Als iemand ideeën heeft...?
donderdag 24 juli 2008
You read it here first!
Ik volg de Amerikaanse verkiezingen, maar ik volg ze niet genoeg om zeker te zijn van wat ik nu ga beweren. Maar als ik, bijvoorbeeld, dit...
http://www.centerforpolitics.org/crystalball/article.php?id=AIA2008072401
http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/04/het-slechtst-mogelijk-resultaat.html
http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/05/een-spannende-strijd.html
http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/06/obama-krijgt-een-bounce.html
... dan zie ik mijn teksten resp. drie maand, twee maand en één maand geleden voorzichtig opmerken wat vandaag interessant genoeg is om er grote columns aan te wijden. Het is op dit punt helemaal geen "spannende strijd"; het is op dit punt zo dat Obama wint op zijn één been. En iedereen weet dat er een groot verschil is tussen hoe het er vandaag uitziet en hoe het in november zal zijn. Maar als we praten over hoe het er vandaag uitziet... A "landslide victory", dus.
Intussen stelden mijn artikelen de kwestie alleen maar in vraagvorm - maar ik was toch net op tijd om aan te kondigen dat ik mijn vraag intussen als positief beantwoord ging beschouwen:
http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/07/de-bounce-is-nog-daar.html
Geloof me, ik ben nog altijd niet vergeten dat ik begin 2,007 heb aangekondigd dat Obama geen schijn van kans had, en zo nog een paar andere, maar toch: in dit geval denk ik toch dat ik een punt had.
Een ander interessant punt, overigens, bij die eerste url van me is iets dat ik klaarblijkelijk helemààl niet goed heb gezien:
http://www.electoral-vote.com/evp2008/Pres/Maps/Jul23.html
Want hier vernemen we over de mate waarin de partijen er in slagen nieuwe kiezers te registreren:
"In only one state did the Republicans have a net gain over the Democrats, New Mexico, and then by only 2,000. Obama can thank his lucky stars for this development, or better yet, thank Sen. Hillary Clinton for her spirited run and refusal to give up until the last dog died. By running the primary calendar to the very end, the Democrats kept registering voters across the whole country for months after the Republican nomination was over and Republicans stopped registered voters on a large scale. All those (Obama) Democrats who were moaning that Clinton's refusal to give in was going to hurt the party need to eat a second helping of crow tonight. Her persistence led to huge registration gains which may serve the party well in November."
Hier kan ik vanzelfsprekend alleen toegeven dat ik "meehuilde met de wolven in het bos", terwijl er ruimte zat was om "het beter te zien dan de anderen". Ik eet, dus, mee "a second helping of crow". En hoop dat intussen duidelijk is dat het uitroepteken in de titel staat voor geamuseerde ironie...
http://www.centerforpolitics.org/crystalball/article.php?id=AIA2008072401
... en dit...
http://www.time.com/time/politics/article/0,8599,1825337,00.html
... vergelijk met dit...http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/04/het-slechtst-mogelijk-resultaat.html
http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/05/een-spannende-strijd.html
http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/06/obama-krijgt-een-bounce.html
... dan zie ik mijn teksten resp. drie maand, twee maand en één maand geleden voorzichtig opmerken wat vandaag interessant genoeg is om er grote columns aan te wijden. Het is op dit punt helemaal geen "spannende strijd"; het is op dit punt zo dat Obama wint op zijn één been. En iedereen weet dat er een groot verschil is tussen hoe het er vandaag uitziet en hoe het in november zal zijn. Maar als we praten over hoe het er vandaag uitziet... A "landslide victory", dus.
Intussen stelden mijn artikelen de kwestie alleen maar in vraagvorm - maar ik was toch net op tijd om aan te kondigen dat ik mijn vraag intussen als positief beantwoord ging beschouwen:
http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/07/de-bounce-is-nog-daar.html
Geloof me, ik ben nog altijd niet vergeten dat ik begin 2,007 heb aangekondigd dat Obama geen schijn van kans had, en zo nog een paar andere, maar toch: in dit geval denk ik toch dat ik een punt had.
Een ander interessant punt, overigens, bij die eerste url van me is iets dat ik klaarblijkelijk helemààl niet goed heb gezien:
http://www.electoral-vote.com/evp2008/Pres/Maps/Jul23.html
Want hier vernemen we over de mate waarin de partijen er in slagen nieuwe kiezers te registreren:
"In only one state did the Republicans have a net gain over the Democrats, New Mexico, and then by only 2,000. Obama can thank his lucky stars for this development, or better yet, thank Sen. Hillary Clinton for her spirited run and refusal to give up until the last dog died. By running the primary calendar to the very end, the Democrats kept registering voters across the whole country for months after the Republican nomination was over and Republicans stopped registered voters on a large scale. All those (Obama) Democrats who were moaning that Clinton's refusal to give in was going to hurt the party need to eat a second helping of crow tonight. Her persistence led to huge registration gains which may serve the party well in November."
Hier kan ik vanzelfsprekend alleen toegeven dat ik "meehuilde met de wolven in het bos", terwijl er ruimte zat was om "het beter te zien dan de anderen". Ik eet, dus, mee "a second helping of crow". En hoop dat intussen duidelijk is dat het uitroepteken in de titel staat voor geamuseerde ironie...
dinsdag 15 juli 2008
De "bounce" is nog daar.
Ik had gezegd dat ik half juli nog eens ging terugkomen op de "landslide" victory (1). De vraag was of de Amerikaanse presidentsverkiezingen er in de late lente uitzagen als “een spannende strijd” dan wel dat het leek op “Obama ligt mijlen voorop” (2). Mijn idee was, anders dan veel artikelen beweerden, dat Obama mijlen voorop lag. Immers, zelfs toen ze nog niet zeker waren dat hij de Democratische kandidaat zou worden verkozen praktisch evenveel kiezers al Obama als McCain.
Dat leek te kloppen nadat Obama de nominatie op zak had. Er was immers een duidelijke stijging te zien in de cijfers van Obama. Alleen, vernam ik toen ook nog, het simpele feit dat iemand de nominatie op zak steekt is genoeg voor een “bounce”. Als het daar aan lag zou die bounce dan ook weer afnemen na pakweg een maand. En dus, heb ik geconcludeerd, zou ik wachten om mijn gelijk te verkondigen tot een maand later – “midden juli” – duidelijk was of Obama zijn bounce behield, of juist niet.
Destijds was de stand op de site die ik volg (3) als volgt:
08 juni: Obama: 287 – McCain: 227
20 juni: Obama: 317 – McCain: 194.
En momenteel is de stand op diezelfde site:
15 juli: Obama: 320 – McCain: 204.
Het lijkt er op dat de voorsprong van Obama weliswaar intussen weer een beetje afsmelt, maar nog altijd een stuk uitgesprokener blijft dan het was begin juni. Dus blijf ik maar bij mijn standpunt, zij het dat ik het een beetje wil herformuleren. Het punt is namelijk dat de polls van juni en juli niet voorspellen wat er in november zal gebeuren. De polls van juni en juli vertellen ongeveer wat er (misschien, mogelijk, wie weet) zou kunnen gebeuren indien de verkiezingen niet in november, maar wel in juni of juli plaatsvonden.
Dus herformuleer ik mijn gelijk als volgt: de cijfers van mei en juni suggereerden dat een toen nog onzekere kandidaat Obama een behoorlijke voorsprong op McCain zou hebben, indien de verkiezingen op dat moment plaatsvonden. Of ook: indien er zich geen grote schokken voordoen tussen nu en november (onwaarschijnlijk, natuurlijk) zal Obama afgetekend de verkiezing winnen. Maar vanzelfsprekend zullen de gebeurtenissen tussen nu en november veel zwaarder wegen dan de gebeurtenissen tot nu toe. Dus in werkelijkheid kan het allemaal nog heel sterk vernaderen. Alleen in juni beweren dat het er naar uitziet dat het op dat moment een “spannende strijd” is – dat lijkt me meer iets voor als je de belangstelling wil opkloppen, bijvoorbeeld omdat je leescijfers hebt hoog te houden.
--------------------------------
UPDATE 17 juli.
Ik lees net een nieuwsbericht dat Obama een vrij grote voorsprong heeft in de polls, maar dat "twijfels of hij in staat zou zijn internationale crises te behandelen de race "competitief" houden.
http://www.msnbc.msn.com/id/25697186/
Dus, na acht jaar Bush zijn er nog altijd mensen die denken dat een Amerikaanse president in staat moet zijn internationale crises aan te kunnen.
En na vijf jaar Irak zijn er nog altijd mensen die denken dat een kandidaat die vindt dat de Irakoorlog een goed idee was daarmee bewijst internationale crises aan te kunnen.
Zonder verder commentaar...
---------------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/06/obama-krijgt-een-bounce.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/05/een-spannende-strijd.html
(3) http://www.electoral-vote.com/
Dat leek te kloppen nadat Obama de nominatie op zak had. Er was immers een duidelijke stijging te zien in de cijfers van Obama. Alleen, vernam ik toen ook nog, het simpele feit dat iemand de nominatie op zak steekt is genoeg voor een “bounce”. Als het daar aan lag zou die bounce dan ook weer afnemen na pakweg een maand. En dus, heb ik geconcludeerd, zou ik wachten om mijn gelijk te verkondigen tot een maand later – “midden juli” – duidelijk was of Obama zijn bounce behield, of juist niet.
Destijds was de stand op de site die ik volg (3) als volgt:
08 juni: Obama: 287 – McCain: 227
20 juni: Obama: 317 – McCain: 194.
En momenteel is de stand op diezelfde site:
15 juli: Obama: 320 – McCain: 204.
Het lijkt er op dat de voorsprong van Obama weliswaar intussen weer een beetje afsmelt, maar nog altijd een stuk uitgesprokener blijft dan het was begin juni. Dus blijf ik maar bij mijn standpunt, zij het dat ik het een beetje wil herformuleren. Het punt is namelijk dat de polls van juni en juli niet voorspellen wat er in november zal gebeuren. De polls van juni en juli vertellen ongeveer wat er (misschien, mogelijk, wie weet) zou kunnen gebeuren indien de verkiezingen niet in november, maar wel in juni of juli plaatsvonden.
Dus herformuleer ik mijn gelijk als volgt: de cijfers van mei en juni suggereerden dat een toen nog onzekere kandidaat Obama een behoorlijke voorsprong op McCain zou hebben, indien de verkiezingen op dat moment plaatsvonden. Of ook: indien er zich geen grote schokken voordoen tussen nu en november (onwaarschijnlijk, natuurlijk) zal Obama afgetekend de verkiezing winnen. Maar vanzelfsprekend zullen de gebeurtenissen tussen nu en november veel zwaarder wegen dan de gebeurtenissen tot nu toe. Dus in werkelijkheid kan het allemaal nog heel sterk vernaderen. Alleen in juni beweren dat het er naar uitziet dat het op dat moment een “spannende strijd” is – dat lijkt me meer iets voor als je de belangstelling wil opkloppen, bijvoorbeeld omdat je leescijfers hebt hoog te houden.
--------------------------------
UPDATE 17 juli.
Ik lees net een nieuwsbericht dat Obama een vrij grote voorsprong heeft in de polls, maar dat "twijfels of hij in staat zou zijn internationale crises te behandelen de race "competitief" houden.
http://www.msnbc.msn.com/id/25697186/
Dus, na acht jaar Bush zijn er nog altijd mensen die denken dat een Amerikaanse president in staat moet zijn internationale crises aan te kunnen.
En na vijf jaar Irak zijn er nog altijd mensen die denken dat een kandidaat die vindt dat de Irakoorlog een goed idee was daarmee bewijst internationale crises aan te kunnen.
Zonder verder commentaar...
---------------------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/06/obama-krijgt-een-bounce.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/05/een-spannende-strijd.html
(3) http://www.electoral-vote.com/
vrijdag 20 juni 2008
Obama krijgt een "bounce"
Op 7 juni sleepte Obama de nominatie voor de Democraten in de wacht als kandidaat voor de presidentsverkiezingen. Nu had ik kort daarvoor in een vlug postje (1) gezegd dat ik voor de eigenlijke verkiezingen in november een “landslide victory” voor Obama “voorspelde” – overigens onder vermelding van genoeg andere van mijn “voorspellingen” om duidelijk te maken dat ik geen aanspraak maak op veel inzicht. Ik denk eerder een soort politiek entertainment te brengen, en dus “voorspel” ik sinds enkele weken maar dat Obama afgetekend wint. Dat is hoe het er nu, vijf maand voor de verkiezing, in mijn ogen uitziet.
Mijn idee was dat zelfs toen niet duidelijk was wie de Democratische kandidaat werd, de “abstracte” kandidaat ongeveer even hoog scoorde als McCain. Dus, dacht ik, als de kandidaat alsnog bekend werd, dan moest die een duidelijke verbetering in de cijfers te zien krijgen: vermits zijn aanhang niet langer verdeeld zou zijn binnen de partij. En daaruit zou dan blijken dat de Democraten "in werkelijkheid" mijlen voorop lagen, en dat alleen de uitgesponnen voorverkiezing maakte dat het er nogal gelijk opgaand uitzag.
Welnu, eerst het goede nieuws. Sta me toe nog eens te verwijzen naar één van de sites die ik hierover volg:
http://www.electoral-vote.com/
Hier krijg je staat per staat het resultaat van de jongste poll (voor zover de site die interessant vindt), wat naarmate de verkiezing nadert neerkomt op een idee van hoe de uitslag er zou uitzien als het vandaag verkiezing was. Op de dag van Clintons speech waarin ze haar nederlaag toegaf, was de stand:
08 juni: Obama: 287 – McCain: 227.
Dat ziet er breder uit dan het is, gegeven de methodologie, de lange tijd tot de verkiezing, het feit dat de “statistical ties” er toch ingaan in de richting van de winnaar, etcetera. Maar zolang we citroenen met citroenen blijven vergelijken, en gegeven dat we op deze site de stand dag per dag kunnen volgen, is het interessant enkele tussenstanden sindsdien (wanneer er iets verandert) op te geven:
12 juni: Obama: 304 – McCain: 221 (Michigan, 17 votes in het college, is geflipt)
17 juni: Obama: 317 – McCain: 221. (Virginia (13) van totale “tie” naar “amper Obama”)
19 juni: Obama: 344 – McCain: 194. (Florida, (27) geflipt).
20 juni: Obama: 317 – McCain: 194. (Florida, (27) wordt exact “tie”).
Dat ziet er goed uit, nietwaar? Op het eerste zicht had ik een falsifiëerbare theorie – Obama had even goed achteruit kunnen gaan, sindsdien, en de hele wereld had (achteraf) kunnen vertellen dat het aan zijn huidskleur lag, of zijn soort campagne, of whatever. Bovendien komt de “voorspelling” uit. Daarmee is niet bewezen is dat de “landslide” er aan komt, maar toch: de Democraat ligt toch maar mijlen op kop, dus het heeft allemaal toch een zekere betekenis.
Twee kleine wolkjes aan deze schitterende hemel. De site waarnaar ik verwijs is de eerste om te zeggen dat het nog zeer kort dag is, en dat polls uit juni voor de verkiezing van november nog heel weinig waarde hebben. Bovendien ontdek ik nu bij het surfen naar de sites waar ik deze verkiezing volg dat de uiteindelijke kandidaat, wanneer hij eenmaal bekend is, altijd een “bounce” krijgt.
Aha. Dat wist ik dus niet, en daar had ik ook nooit aan gedacht. Maar het is wel cruciaal voor elke causaliteit die ik wou inroepen. Natuurlijk kan Obama erop vooruitgaan nu de partij niet meer door de voorverkiezing verdeeld wordt - zoals ik het vertelde - maar evengoed kunnen de cijfers verklaard worden door de standaardeffecten van de nominatie. Dus om mijn gelijk te halen moeten we nu ook nog weten welke van de twee effecten we momenteel hebben. En dat kan. De standaardbounce is normaal na enkele weken tot een maand weer weg. Terwijl in mijn verhaal Obama de leiding niet meer mag afgeven, tenzij er spectaculaire ontwikkelingen optreden.
Dus dat moet ik afwachten voor ik ga kraaien over mijn aankondiging dat het een landslide ging worden, toen iedereen het nog over “een spannende strijd” had. Als Obama midden juli nog steeds dit soort cijfers te zien geeft, en zonder nieuwe ontwikkelingen, dan zal ik vinden dat ik het vorige maand beter zag dan zij die het over die “spannende strijd” hadden.
----------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/05/een-spannende-strijd.html
Mijn idee was dat zelfs toen niet duidelijk was wie de Democratische kandidaat werd, de “abstracte” kandidaat ongeveer even hoog scoorde als McCain. Dus, dacht ik, als de kandidaat alsnog bekend werd, dan moest die een duidelijke verbetering in de cijfers te zien krijgen: vermits zijn aanhang niet langer verdeeld zou zijn binnen de partij. En daaruit zou dan blijken dat de Democraten "in werkelijkheid" mijlen voorop lagen, en dat alleen de uitgesponnen voorverkiezing maakte dat het er nogal gelijk opgaand uitzag.
Welnu, eerst het goede nieuws. Sta me toe nog eens te verwijzen naar één van de sites die ik hierover volg:
http://www.electoral-vote.com/
Hier krijg je staat per staat het resultaat van de jongste poll (voor zover de site die interessant vindt), wat naarmate de verkiezing nadert neerkomt op een idee van hoe de uitslag er zou uitzien als het vandaag verkiezing was. Op de dag van Clintons speech waarin ze haar nederlaag toegaf, was de stand:
08 juni: Obama: 287 – McCain: 227.
Dat ziet er breder uit dan het is, gegeven de methodologie, de lange tijd tot de verkiezing, het feit dat de “statistical ties” er toch ingaan in de richting van de winnaar, etcetera. Maar zolang we citroenen met citroenen blijven vergelijken, en gegeven dat we op deze site de stand dag per dag kunnen volgen, is het interessant enkele tussenstanden sindsdien (wanneer er iets verandert) op te geven:
12 juni: Obama: 304 – McCain: 221 (Michigan, 17 votes in het college, is geflipt)
17 juni: Obama: 317 – McCain: 221. (Virginia (13) van totale “tie” naar “amper Obama”)
19 juni: Obama: 344 – McCain: 194. (Florida, (27) geflipt).
20 juni: Obama: 317 – McCain: 194. (Florida, (27) wordt exact “tie”).
Dat ziet er goed uit, nietwaar? Op het eerste zicht had ik een falsifiëerbare theorie – Obama had even goed achteruit kunnen gaan, sindsdien, en de hele wereld had (achteraf) kunnen vertellen dat het aan zijn huidskleur lag, of zijn soort campagne, of whatever. Bovendien komt de “voorspelling” uit. Daarmee is niet bewezen is dat de “landslide” er aan komt, maar toch: de Democraat ligt toch maar mijlen op kop, dus het heeft allemaal toch een zekere betekenis.
Twee kleine wolkjes aan deze schitterende hemel. De site waarnaar ik verwijs is de eerste om te zeggen dat het nog zeer kort dag is, en dat polls uit juni voor de verkiezing van november nog heel weinig waarde hebben. Bovendien ontdek ik nu bij het surfen naar de sites waar ik deze verkiezing volg dat de uiteindelijke kandidaat, wanneer hij eenmaal bekend is, altijd een “bounce” krijgt.
Aha. Dat wist ik dus niet, en daar had ik ook nooit aan gedacht. Maar het is wel cruciaal voor elke causaliteit die ik wou inroepen. Natuurlijk kan Obama erop vooruitgaan nu de partij niet meer door de voorverkiezing verdeeld wordt - zoals ik het vertelde - maar evengoed kunnen de cijfers verklaard worden door de standaardeffecten van de nominatie. Dus om mijn gelijk te halen moeten we nu ook nog weten welke van de twee effecten we momenteel hebben. En dat kan. De standaardbounce is normaal na enkele weken tot een maand weer weg. Terwijl in mijn verhaal Obama de leiding niet meer mag afgeven, tenzij er spectaculaire ontwikkelingen optreden.
Dus dat moet ik afwachten voor ik ga kraaien over mijn aankondiging dat het een landslide ging worden, toen iedereen het nog over “een spannende strijd” had. Als Obama midden juli nog steeds dit soort cijfers te zien geeft, en zonder nieuwe ontwikkelingen, dan zal ik vinden dat ik het vorige maand beter zag dan zij die het over die “spannende strijd” hadden.
----------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/05/een-spannende-strijd.html
zondag 8 juni 2008
John McCain heeft géén kanker!
De bovenstaande kreet is mijn bijdrage aan de partijpolieke propaganda die zal losbarsten nu de twee kandidaten voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen bekend zijn. Terzijde, hier is nog een (ook om andere reden interessant) artikel dat aankondigt dat het allemaal een heel spannende strijd zal worden:
http://www.msnbc.msn.com/id/25028512/
Desondanks blijf ikzelf denken dat het een "landslide" voor Obama moet worden (1). Ik zei al eerder "acht jaar Bush en vijf jaar Irak"; hoe dom kunnen kiezers tenslotte zijn? Er zijn ook een aantal indicatoren die historisch nogal zwaar wegen, zoals de economie die voor de Republiekeinen zwaar tegen zit of het feit dat Obama financiëel veel betere papieren lijkt te hebben dan McCain.
En dan is er het leeftijdsverschil. Volgens mij zal dat een factor worden, in de één of andere vorm die iets subtieler zal zijn dan "McCain is veel te oud". Vandaar mijn voorstel hierboven. "Nee hoor", zeg je dan als Obama(cloon), "McCain is helemààl niet te oud, waar hààl je het vandaan? De paus is al tachtig! En op Johannes Paulus II of Breznjev lijkt hij ook al helemaal niet (enzovoort). Trouwens, de dokters hebben hem helemaal onderzocht en van die kanker, hé, waarvan in zijn verleden al een keer of vier of vijf sprake is geweest, daar is niets meer van terug te vinden! Niets!"
Kortom, voor wie een tekeningetje nodig heeft, je begint er opnieuw en opnieuw en nog een keer over, en telkens in termen dat je het absoluut geen reden vindt om er erg bij stil te staan. Volgens mij blijft dat behoorlijk plakken, en de enige manier waarom McCain er tegenin kan gaan is er zelf ook nog eens de aandacht op trekken.
Sta me intussen toe nog eens de aandacht te vestigen op de volgende site:
http://www.electoral-vote.com/
Vanaf nu krijg je daar dagelijks een overzicht van de politieke kaart te zien, indien de jongste poll die door de site serieus wordt genomen ook de werkelijke uitslag was. Momenteel is het resultaat 287 - 227 in het voordeel van Obama. In dit stadium - de verkiezing is nog een klein half jaar ver - is dit nog niet buitengewoon belangrijk, maar ik herinner me van vier jaar geleden dat bij het naderen dit toch een heel leuke site is om te volgen. Momenteel is het nieuws op die kaart dat Obama (in vergelijking met Kerry vier jaar geleden) Ohio ("OH20", nogal rechts bovenaan) van de Republiekeinen afpakt, plus enkele staten in het centrum van de kaart. Midden bovenaan is Michigan dan weer een staat die momenteel in Republiekeinse handen overgaat, terwijl Florida knalrood in handen van de Republiekeinen blijft.
Ik zei het al, momenteel nog niet te veel aandacht aan schenken, maar als je een beetje wil volgen wat er gebeurt, de komende zes maanden, zeker regelmatig gaan kijken.
-------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/04/het-slechtst-mogelijk-resultaat.html
EN http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/05/een-spannende-strijd.html
http://www.msnbc.msn.com/id/25028512/
Desondanks blijf ikzelf denken dat het een "landslide" voor Obama moet worden (1). Ik zei al eerder "acht jaar Bush en vijf jaar Irak"; hoe dom kunnen kiezers tenslotte zijn? Er zijn ook een aantal indicatoren die historisch nogal zwaar wegen, zoals de economie die voor de Republiekeinen zwaar tegen zit of het feit dat Obama financiëel veel betere papieren lijkt te hebben dan McCain.
En dan is er het leeftijdsverschil. Volgens mij zal dat een factor worden, in de één of andere vorm die iets subtieler zal zijn dan "McCain is veel te oud". Vandaar mijn voorstel hierboven. "Nee hoor", zeg je dan als Obama(cloon), "McCain is helemààl niet te oud, waar hààl je het vandaan? De paus is al tachtig! En op Johannes Paulus II of Breznjev lijkt hij ook al helemaal niet (enzovoort). Trouwens, de dokters hebben hem helemaal onderzocht en van die kanker, hé, waarvan in zijn verleden al een keer of vier of vijf sprake is geweest, daar is niets meer van terug te vinden! Niets!"
Kortom, voor wie een tekeningetje nodig heeft, je begint er opnieuw en opnieuw en nog een keer over, en telkens in termen dat je het absoluut geen reden vindt om er erg bij stil te staan. Volgens mij blijft dat behoorlijk plakken, en de enige manier waarom McCain er tegenin kan gaan is er zelf ook nog eens de aandacht op trekken.
Sta me intussen toe nog eens de aandacht te vestigen op de volgende site:
http://www.electoral-vote.com/
Vanaf nu krijg je daar dagelijks een overzicht van de politieke kaart te zien, indien de jongste poll die door de site serieus wordt genomen ook de werkelijke uitslag was. Momenteel is het resultaat 287 - 227 in het voordeel van Obama. In dit stadium - de verkiezing is nog een klein half jaar ver - is dit nog niet buitengewoon belangrijk, maar ik herinner me van vier jaar geleden dat bij het naderen dit toch een heel leuke site is om te volgen. Momenteel is het nieuws op die kaart dat Obama (in vergelijking met Kerry vier jaar geleden) Ohio ("OH20", nogal rechts bovenaan) van de Republiekeinen afpakt, plus enkele staten in het centrum van de kaart. Midden bovenaan is Michigan dan weer een staat die momenteel in Republiekeinse handen overgaat, terwijl Florida knalrood in handen van de Republiekeinen blijft.
Ik zei het al, momenteel nog niet te veel aandacht aan schenken, maar als je een beetje wil volgen wat er gebeurt, de komende zes maanden, zeker regelmatig gaan kijken.
-------------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/04/het-slechtst-mogelijk-resultaat.html
EN http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/05/een-spannende-strijd.html
woensdag 4 juni 2008
En nu de "veep"!
Weet je het nog, begin 2,007, toen ik vroeg of je je kon voorstellen dat al die poeha rond Obama nog lang ging duren? Natuurlijk was hij een charismatische figuur, en natuurlijk ging hij er langer inzitten dan veel andere kanslozen, maar natuurlijk ging er uiteindelijk een serieuze kandidaat met de nominatie aan de haal gaan.
Maar goed dat ik er bijschreef dat het allemaal diende om de atmosfeer van die vroege dagen vast te leggen, en dat je me er ging mogen aan herinneren, "de dag dat hij als een nieuwe Bill Clinton of Carter de eed aflegde".
Nog steeds is de eigenlijke verkiezing een half jaar ver weg, en nog steeds is dat een heel lange tijd: het blijft tenslotte politiek. De volgende grote vraag wordt: wie zullen de kandidaat vice-presidenten worden? De historische waarheid is dat dat eigenlijk heel weinig belang heeft. Maar het genereert wel altijd een hoop publiciteit en opwinding, en daar leeft zo'n campagne nu eenmaal van.
Bovendien zou de historische waarheid deze keer achterhaald kunnen worden, als Obama Clinton als zijn running mate aanduidt. Het zou de partij herenigen, een enorm sterke kandidaat tot bondgenoot maken, goed voor de financiën, enfin, een zet waar een hoop mensen op zitten te wachten. Was het niet Abraham Lincoln die al zijn rivalen op sleutelposities benoemde en zo "de meest getalenteerde leiders van de VS" in zijn team kreeg?
ik geloof er niet in - een opinie die evenveel waard is als mijn opinie destijds dat Obama een omhooggevallen burgemeester was. "Twee voor de prijs van één" was één van de slogans van de Clintons. Maar voor Obama zou het omgekeerde waar zijn: je krijgt er inderdaad één sterke partner mee, maar voor hem zouden de Clintons juist twee keer een prijs zijn die hij zou betalen. Eén Hillary in je Witte Huis plus één ex-president... Ik zou het niet zien zitten.
Natuurlijk heeft Obama de Clintons nodig. En figuren als Hillary stuur je niet zomaar de woestijn in; Obama zal Hillary moeten helpen een serieuze stempel op de toekomst te drukken. Dus is het vice-presidentschap een voor de hand liggende mogelijkheid, en dus zit iedereen zich die vraag te stellen. Maar ik veronderstel dat er nog wel andere opties zullen zijn, en dat het op één daarvan zal uitdraaien.
Natuurlijk mag je me er aan herinneren als volgende week of maand Hillary met veel gedruis tot "veep" wordt geproclameerd...
Maar goed dat ik er bijschreef dat het allemaal diende om de atmosfeer van die vroege dagen vast te leggen, en dat je me er ging mogen aan herinneren, "de dag dat hij als een nieuwe Bill Clinton of Carter de eed aflegde".
Nog steeds is de eigenlijke verkiezing een half jaar ver weg, en nog steeds is dat een heel lange tijd: het blijft tenslotte politiek. De volgende grote vraag wordt: wie zullen de kandidaat vice-presidenten worden? De historische waarheid is dat dat eigenlijk heel weinig belang heeft. Maar het genereert wel altijd een hoop publiciteit en opwinding, en daar leeft zo'n campagne nu eenmaal van.
Bovendien zou de historische waarheid deze keer achterhaald kunnen worden, als Obama Clinton als zijn running mate aanduidt. Het zou de partij herenigen, een enorm sterke kandidaat tot bondgenoot maken, goed voor de financiën, enfin, een zet waar een hoop mensen op zitten te wachten. Was het niet Abraham Lincoln die al zijn rivalen op sleutelposities benoemde en zo "de meest getalenteerde leiders van de VS" in zijn team kreeg?
ik geloof er niet in - een opinie die evenveel waard is als mijn opinie destijds dat Obama een omhooggevallen burgemeester was. "Twee voor de prijs van één" was één van de slogans van de Clintons. Maar voor Obama zou het omgekeerde waar zijn: je krijgt er inderdaad één sterke partner mee, maar voor hem zouden de Clintons juist twee keer een prijs zijn die hij zou betalen. Eén Hillary in je Witte Huis plus één ex-president... Ik zou het niet zien zitten.
Natuurlijk heeft Obama de Clintons nodig. En figuren als Hillary stuur je niet zomaar de woestijn in; Obama zal Hillary moeten helpen een serieuze stempel op de toekomst te drukken. Dus is het vice-presidentschap een voor de hand liggende mogelijkheid, en dus zit iedereen zich die vraag te stellen. Maar ik veronderstel dat er nog wel andere opties zullen zijn, en dat het op één daarvan zal uitdraaien.
Natuurlijk mag je me er aan herinneren als volgende week of maand Hillary met veel gedruis tot "veep" wordt geproclameerd...
donderdag 29 mei 2008
Een spannende strijd of "a landslide victory"?
Volgens een hoop artikelen die je vandaag te zien krijgt wordt de verkiezing van de volgende president van de VS een spannende strijd, omdat zowel Clinton als Obama ongeveer evenveel stemmen halen als de Republikeinse kandidaat McCain (1).
Ik vraag me echt af of je daar niet even goed een nakende "landslide victory" voor de Democraten in kan zien. Zelfs als die mensen nog niet eens weten op wie ze kunnen stemmen haalt een abstracte kandidaat evenveel stemmen als de man die al enkele maanden zichzelf kan voorstellen.
Natuurlijk, in de mate dat je om duizend redenen een landslide kan voorspellen (2) is dit een banaliteit zo groot als een huis. Maar in vergelijking met wie het over een spannende strijd heeft...
Weldra zullen we peilingen kunnen zien wanneer zowel de Democratische als de Republikeinse nominee officiëel bekend zijn. Als die peilingen meteen een groot verschil laten zien hebben de commentatoren over een "spannende strijd" iets uit te leggen. En omgekeerd, natuurlijk.
-----------------------------------
(1) http://politicalwire.com/archives/2008/05/29/obama_mccain_in_tight_national_race.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/04/het-slechtst-mogelijk-resultaat.html
Ik vraag me echt af of je daar niet even goed een nakende "landslide victory" voor de Democraten in kan zien. Zelfs als die mensen nog niet eens weten op wie ze kunnen stemmen haalt een abstracte kandidaat evenveel stemmen als de man die al enkele maanden zichzelf kan voorstellen.
Natuurlijk, in de mate dat je om duizend redenen een landslide kan voorspellen (2) is dit een banaliteit zo groot als een huis. Maar in vergelijking met wie het over een spannende strijd heeft...
Weldra zullen we peilingen kunnen zien wanneer zowel de Democratische als de Republikeinse nominee officiëel bekend zijn. Als die peilingen meteen een groot verschil laten zien hebben de commentatoren over een "spannende strijd" iets uit te leggen. En omgekeerd, natuurlijk.
-----------------------------------
(1) http://politicalwire.com/archives/2008/05/29/obama_mccain_in_tight_national_race.html
(2) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2008/04/het-slechtst-mogelijk-resultaat.html
woensdag 23 april 2008
Het slechtst mogelijk resultaat?
Mensen die al een tijdje lopen te paniekeren over de strijd binnen de Democraten tussen Obama en Clinton (ikzelf, dus) kregen gisteren het slechtst mogelijk resultaat: Clinton met tien punten voorsprong: een groot verschil, in een absoluut cruciale staat, en het circus is weer vertrokken.
Toch lees ik dat vrij veel Democraten zich daar veel minder van aantrekken dan ik: misschien hebben mensen als ik dit wel mis? Misschien zijn de beschadigingen van vandaag wel weer al lang vergeten in november - dat is tenslotte nog altijd meer dan een half jaar ver. En "in de politiek is een week een eeuwigheid".
In feite kan ik me wel iets voorstellen (alleen omdat ik dat verteld krijg, dus, niet omdat ik er zelf aan gedacht heb) bij het volgende scenario: De Republiekeinen zitten in volle ineenstorting: acht jaar Bush en vijf jaar Irak. Ze zijn er, bijvoorbeeld, niet eens in geslaagd een fatsoenlijke kandidaat aan te wijzen. Niet alleen is de kandidaat en zelfverklaarde nul in economie, maar hij is zelfs nu nog een aanhanger van de oorlog in Irak. Wat is dan nog het verschil met een zelfverklaarde nul in geopolitiek?
Dus om het even welke fatsoenlijke Democraat moet in november winnen met de handen in de zakken. Eigenlijk zou de Democraat in 2,008 alle staten moeten winnen. We moeten echter niet vergeten dat er in de VS nu eenmaal religieuze fundamentalisten rondlopen die qua niveau niet voor Bin Laden moeten onderdoen. Dus moeten we realistisch zijn en erkennen dat de Republiekeinen zelfs na acht jaar Bush nog altijd wel enkele staten kunnen winnen.
Ergo, zolang er maar genoeg tijd is om de wonden te helen - vanaf de nominatie tot begin november - kan er voor de Democraten maar weinig misgaan. En hoewel ik mijn hart vasthoud beken ik dat er voor dat verhaal iets te zeggen valt. Misschien te hard gepaniekeerd. Ik denk dat ik maar overschakel op een verwachting van een Democratische "landslide" met als grootste potentiële spelbederver dat de interne strijd toch nog zo hevig en schadelijk wordt als gevreesd.
Momenteel denk ik dus dat we een president Obama zullen zien. Het blijven spectaculaire vooruitzichten. Ik had nochtans ook graag een vrouw als president van de VS gezien.
Toch lees ik dat vrij veel Democraten zich daar veel minder van aantrekken dan ik: misschien hebben mensen als ik dit wel mis? Misschien zijn de beschadigingen van vandaag wel weer al lang vergeten in november - dat is tenslotte nog altijd meer dan een half jaar ver. En "in de politiek is een week een eeuwigheid".
In feite kan ik me wel iets voorstellen (alleen omdat ik dat verteld krijg, dus, niet omdat ik er zelf aan gedacht heb) bij het volgende scenario: De Republiekeinen zitten in volle ineenstorting: acht jaar Bush en vijf jaar Irak. Ze zijn er, bijvoorbeeld, niet eens in geslaagd een fatsoenlijke kandidaat aan te wijzen. Niet alleen is de kandidaat en zelfverklaarde nul in economie, maar hij is zelfs nu nog een aanhanger van de oorlog in Irak. Wat is dan nog het verschil met een zelfverklaarde nul in geopolitiek?
Dus om het even welke fatsoenlijke Democraat moet in november winnen met de handen in de zakken. Eigenlijk zou de Democraat in 2,008 alle staten moeten winnen. We moeten echter niet vergeten dat er in de VS nu eenmaal religieuze fundamentalisten rondlopen die qua niveau niet voor Bin Laden moeten onderdoen. Dus moeten we realistisch zijn en erkennen dat de Republiekeinen zelfs na acht jaar Bush nog altijd wel enkele staten kunnen winnen.
Ergo, zolang er maar genoeg tijd is om de wonden te helen - vanaf de nominatie tot begin november - kan er voor de Democraten maar weinig misgaan. En hoewel ik mijn hart vasthoud beken ik dat er voor dat verhaal iets te zeggen valt. Misschien te hard gepaniekeerd. Ik denk dat ik maar overschakel op een verwachting van een Democratische "landslide" met als grootste potentiële spelbederver dat de interne strijd toch nog zo hevig en schadelijk wordt als gevreesd.
Momenteel denk ik dus dat we een president Obama zullen zien. Het blijven spectaculaire vooruitzichten. Ik had nochtans ook graag een vrouw als president van de VS gezien.
vrijdag 18 april 2008
"Obama lijkt op Kerry" - en Bush lijkt op Osama!
Een artikel op Newsweek "vreest" dat Obama in de komende verkiezing zal "verkerry'd" worden:
http://www.newsweek.com/id/132566
Het idee is: de man die het uiteindelijk bij het rechte eind had ("a colossal mistake") raakt zo meegesleurd in de vloedgolf aan "(heel veel) meer spieren dan hersens" rhetoriek van dom rechts, dat dom rechts nog de verkiezing wint ook.
Maar ik denk eerlijk gezegd dat dat onzin is. Ten eerste denk ik helemaal niet dat Kerry de verkiezing heeft verloren omdat hij in die vloedgolf is terechtgekomen. Het valt me vaak op dat de "analyses" van Amerikaanse verkiezingen nog oppervlakkiger zijn dan die over de financiële markten, en dit lijkt me er een voorbeeld van. Je begint met het resultaat, vervolgens link je dat resultaat naar de factor die net je aandacht heeft, je linkt die twee causaal en...
Je hebt een miljoenenpubliek!
Ik denk vaak terug aan een zinssnede die me ooit, nog als puber, deed fronsen: "Naast Kennedy zag Nixon er tijdens het debat ongeschoren uit, het kostte hem de verkiezing".
Terwijl geen kat zegt dat Bush er tijdens de debatten naast Kerry (want niet alleen tijdens die debatten) uitzag als een dwaas, wat hem de verkiezing kostte, om de simpele reden dat Bush de verkiezing won.
Maar had Bush de verkiezing verloren, dan moet je er geen moment aan twijfelen dat we tot vandaag zouden lezen over de schitterende Kerry die als een echte president over de blunderende kleuter heenwalste.
Dus waarom heeft Bush werkelijk de verkiezing gewonnen? Volgens mij heeft Kerry een uitstekende campagne neergezet die er perfect in geslaagd is precies te doen wat ze moesten doen, en waar iedereen aan twijfelde of ze het wel konden doen. Hij heeft op ongeziene schaal de basis gemobilizeerd die in dichte drommen is gaan stemmen, wat normaal ruim voldoende was geweest om te winnen.
Bush heeft gewonnen omdat hij er, nog meer dan Kerry, in geslaagd is zijn basis, in het bijzonder de religieuze fundamentalisten te mobilizeren, zodat de strijd tussen de twee kemphanen - George "wanted, dead or alive" Bush en Osama "we hebben op 911 geluk gehad" Bin Laden - een spannende wedstrijd in verdwazing kon blijven.
Daarom ruikt "in my honest opinion" dat artikel naar die typische oppervlakkigheid waar ik het net over had. Er is een verkiezingscampagne, en één van de thema's is het "patriottisme" van de kandidaten. Dat is nu zo, dat was toen (nogal vanzelfsprekend) ook zo, en om van dit hallucinant triviaal feit een spannende "analyse" te maken moet daar nu snel een sinister verband tussen gefabriceerd worden.
En het volgende dat er gebeurt is dat je een artikel over "Obama lijkt op Kerry" zit te lezen en je zit al halfweg voor je je er op betrapt dat je nog altijd niets door had.
Ik vond overigens interessant in de tekst te lezen dat het tegenwoordig "conventional wisdom" is in regeringskringen dat de oorlog in Irak een hopeloos misplaatste zet was in de echte "oorlog tegen het terrorisme". Niet Irak, maar wel Afghanistan en Pakistan zijn de plaatsen waar we vandaag dringend troepen willen heensturen om de terroristen onder druk te houden. Alleen, we hebben die troepen niet want Bush ( je weet wel, de man die verkozen werd door al die religieuze fundamentalisten) heeft ze allemaal naar Irak gestuurd.
Kijk toch eens aan. Gegeven dat dat voor, bijvoorbeeld, de huidige Minister van Defensie "conventional wisdom" is - wat zou die dan denken van mijn formulering van lang geleden; "een oorlog tegen een land dat niemand had aangevallen en niemand had bedreigd"? Dat was iets dat niet alleen dom rechts uit zijn vel heeft doen springen van woede.
Maar als zelfs dom rechts ergens, heel, heel vaag, pijnlijk dicht bij de rand van het waarneembare, begint door te krijgen waarom ik me altijd zo verkocht en verraden voel door Bush en de bende dat ik er woede aanvallen van krijg - is het dan te optimistisch te hopen dat een rechts dat beter (1) kan dat stilaan ook begint te begrijpen?
----------------------------------------
(1) http://lvb.net/item/6069#60706
http://www.newsweek.com/id/132566
Het idee is: de man die het uiteindelijk bij het rechte eind had ("a colossal mistake") raakt zo meegesleurd in de vloedgolf aan "(heel veel) meer spieren dan hersens" rhetoriek van dom rechts, dat dom rechts nog de verkiezing wint ook.
Maar ik denk eerlijk gezegd dat dat onzin is. Ten eerste denk ik helemaal niet dat Kerry de verkiezing heeft verloren omdat hij in die vloedgolf is terechtgekomen. Het valt me vaak op dat de "analyses" van Amerikaanse verkiezingen nog oppervlakkiger zijn dan die over de financiële markten, en dit lijkt me er een voorbeeld van. Je begint met het resultaat, vervolgens link je dat resultaat naar de factor die net je aandacht heeft, je linkt die twee causaal en...
Je hebt een miljoenenpubliek!
Ik denk vaak terug aan een zinssnede die me ooit, nog als puber, deed fronsen: "Naast Kennedy zag Nixon er tijdens het debat ongeschoren uit, het kostte hem de verkiezing".
Terwijl geen kat zegt dat Bush er tijdens de debatten naast Kerry (want niet alleen tijdens die debatten) uitzag als een dwaas, wat hem de verkiezing kostte, om de simpele reden dat Bush de verkiezing won.
Maar had Bush de verkiezing verloren, dan moet je er geen moment aan twijfelen dat we tot vandaag zouden lezen over de schitterende Kerry die als een echte president over de blunderende kleuter heenwalste.
Dus waarom heeft Bush werkelijk de verkiezing gewonnen? Volgens mij heeft Kerry een uitstekende campagne neergezet die er perfect in geslaagd is precies te doen wat ze moesten doen, en waar iedereen aan twijfelde of ze het wel konden doen. Hij heeft op ongeziene schaal de basis gemobilizeerd die in dichte drommen is gaan stemmen, wat normaal ruim voldoende was geweest om te winnen.
Bush heeft gewonnen omdat hij er, nog meer dan Kerry, in geslaagd is zijn basis, in het bijzonder de religieuze fundamentalisten te mobilizeren, zodat de strijd tussen de twee kemphanen - George "wanted, dead or alive" Bush en Osama "we hebben op 911 geluk gehad" Bin Laden - een spannende wedstrijd in verdwazing kon blijven.
Daarom ruikt "in my honest opinion" dat artikel naar die typische oppervlakkigheid waar ik het net over had. Er is een verkiezingscampagne, en één van de thema's is het "patriottisme" van de kandidaten. Dat is nu zo, dat was toen (nogal vanzelfsprekend) ook zo, en om van dit hallucinant triviaal feit een spannende "analyse" te maken moet daar nu snel een sinister verband tussen gefabriceerd worden.
En het volgende dat er gebeurt is dat je een artikel over "Obama lijkt op Kerry" zit te lezen en je zit al halfweg voor je je er op betrapt dat je nog altijd niets door had.
Ik vond overigens interessant in de tekst te lezen dat het tegenwoordig "conventional wisdom" is in regeringskringen dat de oorlog in Irak een hopeloos misplaatste zet was in de echte "oorlog tegen het terrorisme". Niet Irak, maar wel Afghanistan en Pakistan zijn de plaatsen waar we vandaag dringend troepen willen heensturen om de terroristen onder druk te houden. Alleen, we hebben die troepen niet want Bush ( je weet wel, de man die verkozen werd door al die religieuze fundamentalisten) heeft ze allemaal naar Irak gestuurd.
Kijk toch eens aan. Gegeven dat dat voor, bijvoorbeeld, de huidige Minister van Defensie "conventional wisdom" is - wat zou die dan denken van mijn formulering van lang geleden; "een oorlog tegen een land dat niemand had aangevallen en niemand had bedreigd"? Dat was iets dat niet alleen dom rechts uit zijn vel heeft doen springen van woede.
Maar als zelfs dom rechts ergens, heel, heel vaag, pijnlijk dicht bij de rand van het waarneembare, begint door te krijgen waarom ik me altijd zo verkocht en verraden voel door Bush en de bende dat ik er woede aanvallen van krijg - is het dan te optimistisch te hopen dat een rechts dat beter (1) kan dat stilaan ook begint te begrijpen?
----------------------------------------
(1) http://lvb.net/item/6069#60706
Abonneren op:
Posts (Atom)